Γύρω στα μέσα του Φλεβάρη εγκαινιάζεται στο Βρυξελλοχώρι μας η φεστιβαλική περίοδος που κρατάει μέχρι τις αρχές Σεπτέμβρη. Είθισται τα εγκαίνια να γίνονται στη Flagey, και την κορδέλα των εγκαινίων κόβουν χάρτινα κινούμενα πλάσματα.

Λόγω της απουσίας από εδώ -και της παρουσίας μας σε θερμότερα κλίματα-, φέτος παραλίγο να το χάσουμε εντελώς το Anima. Ένας καλός άγγελος όμως, φρόντισε να μας το θυμίσει την τελευταία στιγμή, κι έτσι προλάβαμε να δούμε τρεις ταινίες.

Η πρώτη έρχεται από τη μακρινή Αυστραλία και λέγεται Mary&Max. Ηθικός αυτουργός, ο κύριος Adam Elliot, που πολλοί θα τον θυμούνται από αυτό. Το φετεινό του δημιούργημα είναι η ιστορία ενός μικρού κοριτσιού που ζει σε ένα χωριό στην Αυστραλία, με την αλκοολική μητέρα της και τον loser πατέρα της, δεν έχει φίλους και νιώθει άσχημη και ανεπιθύμητη. Ψάχνοντας να βρει την απάντηση σε μια εντελώς παιδική ερώτηση, αποκτά έναν φίλο δι’αλληλογραφίας: τον Max που είναι 44 χρονών, ζει στη Νέα Υόρκη και πάσχει από συνδρομο Asperger.

Η ιστορία της σχέσης τους, μέχρι και την τελική τους συνάντηση, εξελίσσεται σε αποχρώσεις καφέ και σέπιας, με ελάχιστες κόκκινες πινελιές που κάνουν τη διαφορά, και με πολύ καλή μουσική υπόκρουση. Η απλότητα και η αμεσότητα της αφήγησης, αλλά και η τεχνική της φωτογραφίας κάνουν την ταινία πολύ ενδιαφέρουσα. Άκουσα πως θα παίξει στην Ελλάδα -μην την χάσετε!

Η δεύτερη είναι νορβηγικής προέλευσης και το βασικό της χαρακτηριστικό είναι ένα αλλόκοτο χιούμορ κι ένα πολύχρωμο/χαρούμενο σχέδιο -μολονότι το θέμα δεν είναι και τόσο χαρούμενο. Μπείτε κι εσείς για λίγο στη θέση του Κουρτ, του κεντρικού ήρωα και θα καταλάβετε: σκεφτείτε πως είστε εργάτης στο λιμάνι κι έχετε μια όμορφη αρχιτεκτόνισσα σύζυγο, ένα καλούτσικο σπιτάκι και τρία υπέροχα (αν και λίγο ιδιόρρυθμα) παιδιά. Κι εκεί που όλα πάνε καλά κι η ζωή προχωρά με την συνηθισμένη ρουτίνα της, ξαφνικά μετακομίζει στο διπλανό σπίτι ένας μεγαλογιατρός, με πολλά λεφτά, πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και πολλά σχέδια, τα οποία μάλιστα εμπλέκουν την γυναίκα σας. Δε θα τα παίρνατε στο κρανίο;

Ε, αυτό έπαθε κι ο Κούρτ, he turned evil, κι έφτασε στο σημείο να τα βάλει με την πρωθυπουργό, αλλά και με ολόκληρη της πόλη! Το happy end επιτρέπει στην ταινία να είναι κατάλληλη και για παιδιά από 5 ετών και πάνω, αλλά between the lines η ταινία είναι σαφώς για ενηλίκους. Το σκίτσο πάντως, θα το προσέξετε! Ταιριάζει απόλυτα στο θέμα και στον τρόπο προσέγγισης. Είναι πολύ προσεγμένο και ιδιαίτερο.

Η τρίτη ταινία που είδαμε ήταν δανέζικη, θεοπάλαβη και απολαυστικότατη! Λέγεται Ταξείδι στον Κρόνο και είναι μια τρελή κωμωδία φαντασίας. Η ιστορία έχει ως εξής: ένα μικρό πλήρωμα χρηματοδοτημένο από έναν Δανό μεγιστάνα πετάει ως τον Κρόνο αναζητώντας σημάδια έμβιων όντων. Φτάνοντας εκεί, μπλέκει σε μια απίθανη περιπέτεια που συνδεδεμένη με την επικείμενη επίθεση εξωγήινων εναντίον της Γης, με στόχο να αποσπάσουν όλο το νερό του γαλάζιου πλανήτη.

Εν τω μεταξύ, ο θεατής έχει ήδη συνειδητοποιήσει πως το πλήρωμα είναι ένα μάτσο αποτυχημένων τύπων και πως κάτι δεν πάει καλά με το μεγιστάνα χρηματοδότη. Η πλοκή μπορεί να φαντάζει πολύ συνηθισμένη για ταινία φαντασίας -μόνο που εδώ έχουμε bonus το ανατρεπτικό δανέζικο χιούμορ (αρκετά -χμ- ιδιαίτερο, πλην όμως απολαυστικό), αλλά και μια απρόσμενα οξεία κριτική στη σύγχρονη δανέζικη και ευρωπαϊκή κοινωνία, στον παραλογισμό του «πολέμου κατά τις τρομοκρατίας», στην κοροϊδία της «νομιμοποίησης των μεταναστών» όπως αυτή αντιμετωπίζεται από τα ευρωπαϊκά κράτη, στην πλασματική ισότητα των δύο φύλων, στην διαφθορά και την ανοησία των πολιτικών, στη δύναμη του χρήματος και… στο γερμανικό πορνό που προφανώς οι Δανοί καταναλώνουν σε μεγάλες ποσότητες.

Ό,τι και να σας πω είναι λίγο, η ταινία, χωρίς να κάνει καμιά επανάσταση στο animation, χωρίς να έχει το καταπληκτικό σκίτσο, χωρίς να αξιοποιεί τρομακτικά τις τεχνικές δυνατότητες -χωρίς όλα αυτά το Reisen til Sturn απλά τα σπάει με το απίθανο σενάριο και τους σπαρταριστούς διαλόγους!

Advertisements