Ok, όλοι προφανώς γνωρίζουν πια το γεγονός: οι προκλητικοί, ανιστόρητοι και ασεβέστατοι Γερμανοί, όχι μόνο δεν θέλουν να μας βοηθήσουν (ως κράτος) να βγούμε απο το οικονομικό μας αδιέξοδο (το οποίο βέβαια κανείς δεν εξετάζει από πού έχει προκύψει), αλλά μας προκαλούν κιόλας φωτοσοπιάζοντας τα ιερά σύμβολα του αρχαίου μας πολιτισμού και δημοσιεύοντας λίβελλους στα περιοδικά τους.

Σε απάντηση, εμείς, το περήφανο ελληνικό έθνος που «μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά», τα παίρνουμε κρανίο, νιώθουμε τρομακτικά αδικημένοι, θυμόμαστε τις παλιές μας δόξες (δλδ των «προγόνων» μας), απορούμε που κανείς δε μας σέβεται πια και στέλνουμε τους Υπουργούς μας να κάνουν δηλώσεις περί χρεωστούμενων πολεμικών αποζημιώσεων (Πάγκαλος), τον Πρόεδρο της Βουλής να διαμαρτυρηθεί στο Γερμανό Πρέσβη (Πετσάλνικος) και τους δημοσιογράφους μας να τα χώσουν όπως μόνο αυτοί ξέρουν (Τράγκας).

Αυτά είναι τα γεγονότα (;). Πολλά ειπώθηκαν σε σχέση με τα ευτράπελα αυτά. Ότι θυμόμαστε τον πολιτισμό μας και το σπουδαίο ιστορικό παρελθόν μας, μόνο όταν οι άλλοι μας θυμίζουν τα φάουλ μας. Ότι όσο κι αν εμείς οι ίδιοι βρίζουμε τους πολιτικούς και κυβερνώντες μας, δεν ανεχόμαστε να μας τους βρίζουν οι άλλοι (με τον ίδιο τρόπο συμπεριφερόμαστε συνήθως και στις μαμάδες μας, μήπως να ξαναδιαβάζαμε τα περί τον Οιδίποδα;). Ότι δεν είναι δυνατόν να εγκαλείται ο γερμανικός λαός για την προσφορά του στον παγκόσμιο πολιτισμό και να συγκρίνουμε τους πολιτισμούς μας με βάση πόσα νόμπελ έχει πάρει κάθε χώρα (2, να τ’ αφήσω;). [‘Ασε δε που από νομπελίστες κι οι Γερμανοί δεν έχουν και λίγους! Eμένα, κύριε Πετσάλνικε, μου πήρε 4 δευτερόλεπτα να το βρω στο ίντερνετ: εσείς δεν θα ήταν καλό να το ψάχνατε λίγο προτού κάνετε ηλίθιες δηλώσεις σχετικά με τους «νέους Μπετόβεν»;]. Κι ακόμα, ότι τέλοσπάντων η μετάφραση του άρθρου που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα, δεν ήταν ούτε ακριβώς πιστή στο πρωτότυπο, ούτε ολοκληρωμένη (ίσως όχι και τόσο τυχαία).

Δεν σκέφτηκε κανείς τα εξής πολύ απλά στοιχεία:

1. Το εξώφυλλο με τη φωτοσοπαρισμένη χειρονομούσα Αφροδίτη δεν είναι ούτε προσβλητικό, ούτε τίποτα: ο δημιουργός του αγάλματος έχει πεθάνει εδώ και χρόνια, η ίδια η Αφροδίτη, υποψιάζομαι πως ψιλοσκασίλα της -εμείς τι ζόρι τραβάμε; Προσωπικά, το βρίσκω πολύ κακόγουστο και λαϊκίστικο. Αλλά δεν περίμενα και τίποτα καλύτερο από το συγκεκριμένο περιοδικό: δεν είναι δα και ο Economist το Focus. Ένα μέτριο ψιλολαϊκίζον εβδομαδιαίο περιοδικό είναι. Plus, φύλλα θέλει να πουλήσει: σας πληροφορώ πως στις Βρυξέλλες τουλάχιστον, ξεπούλησε ήδη από τη δεύτερη μέρα κυκλοφορίας του (το έψαξα παντού, δεν υπάρχει αντίτυπο ούτε για δείγμα). Surprise, surprise, this is marketing!

2. Η χειρονομία που τόσο τους πείραξε όλους, νομίζω πως είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην χώρα μας aka λίκνο του πολιτισμού: μια βόλτα στην Πατησίων ή την Κηφισίας σε ώρα αιχμής, θα πείσει και τους πιο δύσπειστους. Το να σε ενοχλεί κάτι που συβαίνει ευρύτατα γύρω σου, μόνο όταν το βλέπεις τυπωμένο σε ένα εξώφυλλο ξένου περιοδικού, ονομάζεται υποκρισία. Θα μου άρεσε να ήταν πιο κόσμιοι και ευγενείς οι νεοέλληνες. Αλλά δεν είναι. Θαρρώ πως τα κωλοδάχτυλα δίνουν και παίρνουν. Εκτός κι αν οι νεοέλληνες ξαφνικά μετατράπηκαν σε Άγγλους λόρδους τύπου βικτωριανής εποχής (με τα please και thank you κάθε 4 δευτερόλεπτα) και δεν το πληροφορήθηκα ακόμα.

3. Η κίνηση Πετσάλνικου να πάει να διαμαρτυρηθεί στο Γερμανό πρέσβη δεν αποτελεί πρωτοτυπία. Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και μεταξύ Ιράν και Δανίας, εξαιτίας των διάσημων σκίτσων που «προσέβαλαν» τον Μωάμεθ. Τότε, επειδή το θέμα αφορούσε τον Μωάμεθ, όλοι (και στην Ελλάδα) διερρύγνυαν τα ιμάτιά τους για την ελευθεροτυπία, την δημοκρατία, τους απολίτιστους μουτζαχεντίν με τις ολοκληρωτικές αντιλήψεις περί τα πολιτικά και την πολιτισμική ανωτερότητα της Ευρώπης. Τώρα που η «προσβολή» αφορά κάτι -ας πούμε- ελληνικό, οι όροι αλλάζουν. Οκ, δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Στο Ιράν είχαν ακουστεί και κάτι υστερίες για τζιχάντ. Ο Πετσάλνικος, ευτυχώς, είναι Χ.Ο.

4. Εντάξει ρε Φίλιππα, πήγες στο Γερμανό κι έκανες το κομμάτι σου. Αμολήσατε και τον Πάγκαλο να ορύεται για τις πολεμικές αποζημιώσεις. Έγινε το τζέρτζελο, σας έδειξαν τα κανάλια. Τι περιμένεις τώρα; Να φοβηθεί ο Πρέσβης και να ζητήσει από την Άνγκελα να λογοκρίνει τα ΜΜΕ στην Γερμανία; Κι αλήθεια, πόσο συνάδει μια τέτοια απαίτηση με τα ιδεώδη που διακρίνουν την χώρα που γέννησε τη δημοκρατία; Διάβασε κανείς πουθενά ότι ο Κλέων λογόκρινε τον Αριστοφάνη, επειδή ο δαιμόνιος κωμικός ποιητής «βυρσοδέψη» τον ανέβαζε, «λαοπλάνο» τον κατέβαζε*;

5. Με ποια λογική, το περιοδικό Focus αντιπροσωπεύει όλο το γερμανικό λαό; Γιατί όλοι μιλάνε για το «πόσο μας προσέβαλαν οι Γερμανοί» και όχι για το «πόσο μας προσέβαλε το περιοδικό Focus»? Δλδ, με το συμπάθειο, όταν το Βήμα (και η Ελευθεροτυπία και το Έθνος, αν δεν με απατά η μνήμη μου) είχε κάνει εκείνη την απίστευτη πατάτα με την «επίσκεψη του Ερντογάν», αυτό χαρακτήριζε όλους τους Έλληνες; Θα είχαν δίκιο οι Τούρκοι να λέγανε «μα τι απατεώνες και λαμόγια που είναι πια αυτοί οι Ελληνές!».

5. Και το σημαντικότερο: είναι άραγε εντελώς τυχαίο το γεγονός ότι όλη αυτή η φαρσοκωμωδία προέκυψε μέσα στην ίδια περίοδο που:
α. Η κυβέρνηση ανακοίνωνε σκληρά μέτρα και ζητούσε εθνική ομοψυχία για να «σώσουμε την οικονομία μας» (μας;);
β.  Η ΓΣΕΕ κήρυξε πανελλαδική απεργία;
Μόνο εγώ είμαι τόσο καχύποπτη και θεωρώ πως όλο αυτό το ξεφτίλικο φιάσκο έχει έναν και μόνο στόχο: τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης και την πρόκληση μιας αντίδρασης τύπου «ντάξει μωρέ, αφού ξεφτιλιστήκαμε εντελώς, μας τη λένε κι οι Γερμανοί, ε, ας το σφίξουμε το ζωνάρι! Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!«.

=======================
Homework:

=======================
*Είχα διαβάσει κάπου πως εικάζεται ότι ο Κλέων είχε δοκιμάσει να επηρρεάσει τους κριτές, ώστε να μην βραβευθούν οι Ιππείς (που τον έκαναν εντελώς ρόμπα). Καλό λαμόγιο ήταν, τελικά και ο Κλέων! 😛

Advertisements