Puerto Madero, Buenos Aires

Βασικά, συνειδητοποιώ ότι τελικά είτε βαριέμαι κάπως να γράψω ένα ακόμα ταξειδιωτικό ποστ, είτε πως αδυνατώ να γράψω ένα ταξειδιωτικό ποστ γι’αυτό το ταξείδι. Τις άλλες φορές, καθόμουν κάτω σαν καλή μαθήτρια, έβαζα τις σημειώσεις μου δεξιά από το κομπιούτερ (σε όλα τα ταξείδια, κρατάω ημερολόγιο, το οποίο εύχομαι να φανεί χρήσιμο στους αρχαιολόγους του μέλλοντος! 😛 ), τις ξεφύλλιζα, διάλεγα τι θα αναφέρω, κατέστρωνα κάτι-σαν-πλάνο, έβρισκα ατάκες, αναγωγές, συγκρίσεις. Αυτή τη φορά όχι.

Puerto Madero, η γέφυρα του Καλατράβα

Αυτό ήταν το πρώτο μου ταξείδι εκτός Ευρώπης, και ένα από τα μεγαλύτερα σε διάρκεια. Στα 33 μου -πια, όπως μάθατε!- μπορώ να καυχηθώ πως έχω γυρίσει σχεδόν όλη την Ευρώπη. Η μεγαλύτερη πτήση που πήρα ποτέ ήταν 4 ώρες. Δεν φοβάμαι το αεροπλάνο, ίσα ίσα μου αρέσει πολύ η φάση (εκτός από το κομμάτι με τους εκνευριστικούς ελέγχους και το γεγονός πως πρέπει να πας 2 ώρες πριν στο αεροδρόμιο -αλλά τώρα υπάρχει και το e-checking, οπότε αυτό το γλιτώνεις). Αυτή η πτήση ήταν 16 ώρες με μία ανταπόκριση. Πριν το ταξείδι, ένιωσα για πρώτη φορά μια μικρή ανησυχία για την πτήση. Όχι μην πέσει το αεροπλάνο (σιγά, άμα είναι να πέσει, αυτό δεν έχει να κάνει με τη διάρκεια. Κι άμα πέσεις, είτε στον Ατλαντικό, είτε στις Άλπεις, τι διαφορά έχει;). Ανησυχούσα πως θα βαρεθώ, θα κουραστώ, δεν θα μπορώ να κοιμηθώ, θα φτάσω κομμάτια και θα χάσω μια μέρα. Τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε, και τελικά την πτήση την πάλεψα μια χαρά. Είδαμε όλα τα επεισόδια από το Big Bang Theory και μάλλον δεν αφήσαμε τους άλλους να κοιμηθούν από τα ακατάσχετα γέλια. Δεν κοιμήθηκα, ψιλο-λαγοκοιμήθηκα βασικά, αλλά δεν ήταν και τίποτα το τραγικό.

Plaza de Mayo, la Casa rosada

Αλλά, άπαξ και φτάσαμε… Χμ, η Αργεντινή είναι μάλλον ο καλύτερος προορισμός για πρώτος-εκτός Ευρώπης προορισμός. Είναι μια χώρα για την οποία δεν ξέρουμε πολλά, όπως πχ για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οπότε προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον. Είναι μια χώρα που ανήκει στονν Τρίτο Κόσμο (αστερίσκος: να θυμηθώ να πω την γνώμη μου για αυτή τη μαλακία περί Τρίτου Κόσμου). Είναι μάλλον η πιο ευρωπαϊκή εκτός Ευρώπης χώρα. Αλλά είναι αλλιώτικη, εξωτική με τον τρόπο της. Κυρίως είναι μια χώρα από την οποία, εμείς οι «Ευρωπαίοι» έχουμε να μάθουμε πολλά.

La Boca, Buenos Aires

Φτάνοντας στο Μπουένος Άιρες, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν γιατί διάολο η Αργεντινή ανήκει στον Τρίτο Κόσμο; Το Μπουένος Άιρες είναι μια τρομακτικά οικεία περιοχή για κάποιον που έχει ζήσει στην Αθήνα, τη Μαδρίτη ή τη Ρώμη: πολλά αυτοκίνητα, πολλές μεγάλες λεωφόροι, μπόλικη μόλυνση στην ατμόσφαιρα, εμπορικοί δρόμοι που θυμίζουν την Πατησίων ή τη Γκραν Βία στη Μαδρίτη, εκατοντάδες κόσμος στους δρόμους, θόρυβος, πολύβουο πλήθος. Και κυρίως: αποκλειστικά και μόνο λευκοί στο δρόμο. Και μάλιστα καλοβαλμένοι, καλοντυμένοι και μάλλον ευκατάστατοι. Αυτά στο κέντρο. Εκτός κέντρου είναι αλλιώς τα πράματα. Και, οκ, υπάρχουν άστεγοι. Σιγά το εντυπωσιακό, σιγά το επικίνδυνο. Πριν να φύγουμε μας είχαν πρήξει με την εγκληματικότητα: οι γνωστές υστερίες αυτών που νομίζουν πως ανήκουν στον «Πρώτο κόσμο». Μπούρδες. Προφανώς και δε θα πας στις φτωχογειτονιές με την ακριβή φωτογραφική σου στο χέρι. Γιατί, θα το κάνεις αυτό στις φτωχογειτονιές του Παρισιού;

San Telmo, Buenos Aires

Οικείο λοιπόν το Μπουένος Άιρες. Αλλά με πολλά πάρκα, καταπράσινο, ευρύχωρους δρόμους και μεγάλα πεζοδρόμια. Το μετρό του θυμίζει της Μαδρίτης. Και τα παζάρια θυμίζουν Μοναστηράκι. Εκεί βλέπεις και ελάχιστους ιθαγενείς.

Recoleta, Buenos Aires

Διαφορετικό όμως το Μπουένος Άιρες. Γιατί οι άνθρωποι είναι πιο χαρούμενοι, πιο χαλαροί, πιο χαμογελαστοί και πιο φιλόξενοι. Οι άνθρωποι δεν έχουν μούτρα (κι ας είναι η ζωή τους μάλλον πιο ζόρικη από τη δική μας), και μοιάζουν να φχαριστιούνται τη ζωή. Όχι όπως εδώ που όλοι κάτι κυνηγάνε μονίμως, είτε αυτό είναι ένα μετρό, είτε μια καριέρα.

San Telmo, Buenos Aires

Τι άλλο έμαθα στην Αργεντινή; Έμαθα πως η γηραιά μας ήπειρος είναι πάρα πολύ μικρή. Mόνη της Αργεντινή καλύπτει μια έκταση ίση με το ένα πέμπτο της Ευρώπης, είναι δηλαδή 4 φορές μεγαλύτερη από τη Γαλλία -αλλά ο πληθυσμός της είναι περίπου σαν της Ισπανίας. Αυτό, φυσικά, δεν έχει εμποδίσει τη μικρή μας ήπειρο να προξενήσει τόσο στην Αργεντινή, όσο και στις γειτονικές της χώρες (και σε ένα σωρό άλλες χώρες αυτού του πλανήτη) το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων που τις ταλανίζουν ακόμα. Σήμερα, τις ονομάζει «Τρίτο κόσμο» ή «αναπτυσσόμενες χώρες», μασκαρεύοντας άγαρμπα το γεγονός ότι εξακολουθεί να τις ξεζουμίζει. Πριν από 9 χρόνια, η Αργεντινή χτυπήθηκε από την οικονομική κρίση που προκάλεσαν δεκαετίες κακής οικονομικής διαχείρισης, φιλελευθερίστικων πειραμάτων και δυτικοκίνητων δικτατοριών. Σήμερα, τα σημάδια της κρίσης δεν πολυφαίνονται πια: το πιο έκδηλο απομεινάρι τους ξεπροβάλλει στους δρόμους, μόλις σουρουπώσει. Είναι οι καρτονέρος, άνθρωποι που πριν την κρίση ανήκαν στη μεσαία τάξη και τώρα πια είναι φτωχοί και συχνά άστεγοι. Για να επιβιώσουν ψάχνουν ανακυκλώσιμα υλικά στα σκουπίδια των πλουσίων, τα οποία πουλάνε μετά στις εταιρίες ανακύκλωσης. Στις καλές μέρες, οι καρτονέρος μπορεί να βγάλουν 200 ευρώ το μήνα.

Avenida 9 Julio, ο περίφημος Οβελίσκος

Στην Αργεντινή και στην Ουρουγουάη σχεδόν δεν υπάρχουν ιθαγενείς αμερικάνοι: εδώ και ενάμιση αιώνα οι κονκισταδόρες και οι φίλοι τους τους έσφαξαν όλους. Αυτό το πράγμα έχει όνομα και είναι μια λέξη: γενοκτονία. Κανείς στα διεθνή φόρα δεν το ονομάζει έτσι όμως. Ενώ αντίστοιχα ονομάζονται έτσι σφαγές πολύ μικρότερης έκτασης που συνέβησαν αλλού, εις βάρος άλλων. That’s politics. Οι ελάχιστοι ιθαγενείς που έχουν απομείνει (ομοίως όπως και οι απόγονοι των μαύρων σκλάβων στη Βραζιλία και τις άλλες λατινοαμερικάνικες χώρες) έχουν ακόμα και σήμερα τη χειρότερη μοίρα και τοποθετούνται στα τελευταία σκαλοπάτια της κοινωνικής κλίμακας. Προφανώς. Η αυστηρή κοινωνική διαστρωμάτωση που εγκαθίδρυσαν οι κονκισταδόρες δεν διαθέτει ασανσέρ. Τα σκαλοπάτια αυτά είναι ευδιάκριτα: χαραγμένα στις φάτσες των ανθρώπων.

Villa Crespo, Buenos Aires

Φεύγοντας από την πόλη, οι ομοιότητες με την Ευρώπη μειώνονται δραματικά: μια βόλτα προς τα έξω με το τρένο αποκαλύπτει παραγκουπόλεις. Από την άλλη, δυο ώρες πτήσης χρειάζονται για να βρεθείς σε έναν επίγειο παράδεισο: τους καταρράκτες του Ιγουασού και το εθνικό πάρκο που τους περιβάλλει. Εκεί το κλίμα είναι υποτροπικό, η ζέστη και η υγρασία έντονες, αλλά δεν σε πτοούν. Εννοείται πως κάνεις το γύρο, για να δεις το δάσος και να φτάσεις στους ίδιους τους καταρράκτες -μήκους περίπου 3 χλμ και με ρίψη 1800 κυβ. μέτρα νερού το δευτερόλεπτο. Θέλετε κι άλλα τρομακτικά νούμερα; Το πάρκο μοιράζονται η Αργεντινή, η Βραζιλία και η Παραγουάη και σήμερα έχει έκταση περίπου 70 χιλιάδες εκτάρια: αυτή αντιπροσωπεύει το 6% της αρχικής του έκτασης. Η καταστροφή του 94% του δάσους συντελέστηκε μόλις κατά τα τελευταία 70 χρόνια: δεν τα λέω εγώ, η Ουνέσκο τα λέει. Tα τελευταία χρόνια, χάρη στο Μερκοσούρ, έχουν εκπονηθεί προγράμματα «ηπιότερης αξιοποίησης» του πάρκου για τουριστικούς σκοπούς, με στόχο την απασχόληση των ντόπιων, αλλά και τον έλεγχο της υλοτόμησης και άλλων επιβλαβών ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Η Βραζιλία είναι μάλλον πιο large  και κουλ σε αυτά από την Αργεντινή, αφού για παράδειγμα επιτρέπει να πετάει ελικόπτερο πάνω από το δάσος για να κάνουν βόλτα οι τουρίστες, ενώ διατηρεί και ζωολογικό κήπο με εξωτικά ζώα.

Iguazu

Εκεί λοιπόν, βλέπεις και ιθαγενείς να πουλάνε διάφορα μπιχλιμπίδια στους τουρίστες σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές. Τα δικά τους μπιχλιμπίδια είναι πιο όμορφα από κείνα του παρακείμενου τουριστομάγαζου. Από την άλλη τα εντελώς ανέκφραστα πρόσωπά τους και η δυσκολία της επικοινωνίας (μιλούν ελάχιστα ισπανικά) δείχνουν πως το μάρκετινγκ τελικά δεν έχει καταφέρει να διαβρώσει τα πάντα και πως τελικά, μες τη ζούγκλα επιβιώνει κάτι αυθεντικό. Πάλι καλά.

Coatis στο Iguazu

Ψιλογκρινιάρικο βγαίνει το ποστ και θα νομίζετε πως περάσαμε δυο βδομάδες προβληματιζόμενοι για τα κοινωνικά προβλήματα, την περιβαλλοντική καταστροφή και την γενοκτονία των Γκουαρανί. Μπα, δεν προλαβαίνεις, όταν είσαι τουρίστας να τα σκεφτείς αυτά. Είσαι ξένος και είσαι εκεί για λίγο καιρό. Κάνεις διακοπές. Και έχεις και λεφτά, πολλά λεφτά σε σχέση με τους ντόπιους. Οπότε πας στα παζάρια και ψωνίζεις μπιχλιμπίδια, χαζεύεις τον κόσμο που χορεύει τάνγκο στο δρόμο (τον αληθινό κόσμο, όχι μόνο τους πληρωμένους από την τουριστική βιομηχανία χορευτές), τρως του σκασμού μπριζόλες, ψητά και (ονειρεμένα) γλυκά, πίνεις άπειρους καφέδες, πας στα μουσεία και τα πάρκα, κάνεις βόλτα στο διάσημο νεκροταφείο των πλουσίων στη Ρεκολέτα. Περνάς πάρα πολύ καλά, κυρίως γιατί οι αργοί λατινοαμερικάνικοι ρυθμοί σε κερδίζουν αμέσως και μπαίνεις στο κλίμα σε dt. Tα βράδια βγαίνεις στο Παλέρμο ή στο Σαν Τέλμο και σε πιάνει μια επιθυμία να μη φύγεις από κει ποτέ-ποτέ-ποτέ, πίνεις ρούμι και μπίρα Κίλμες, κι άμα ξεπεράσεις τις αναστολές σου, μπορεί και να λικνιστείς λιγάκι στους ρυθμούς του τάνγκο.

Πεταλούδες στο Iguazu

Κι όταν έρθει η ώρα της επιστροφής, παρακαλάς να χάσεις το αεροπλάνο. Στο αεροδρόμιο, αγοράζεις το Lonely planet της Βολιβίας και τον διαβάζεις μονορούφι, σχεδιάζοντας ήδη το επόμενο ταξείδι.

Iguazu

Iguazu

Iguazu

Iguazu

Iguazui

Iguazu, la garganta del diablo

Iguazu, la garganta del diablo

Iguazu

Περισσότερες φωτογραφίες σε επόμενο ποστ! 🙂

Advertisements