Πριν από 2-3 εβδομάδες έλαβα στο μέηλ μου ένα λινκ που με οδηγούσε εδώ:

Πρόκειται για το εξής πολύ ενδιαφέρον κόνσεπτ: Στο θέατρο Public δέχονται σε ετήσια βάση πολλές προτάσεις για καινούριες παραγωγές κι έχουν δημιουργήσει μια Επιτροπή Ανάγνωσης που απαρτίζεται από την διεύθυνση του θεάτρου, βασικούς συντελεστές και συνεργάτες του, αλλά και εξωτερικούς ηθοποιούς, σκηνοθέτες, φιλολόγους και άλλους σχετιζόμενους με το θέατρο άμεσα ή έμμεσα. Οι άνθρωποι αυτοί διαβάζουν τις προτάσεις που λαμβάνουν, τις αξιολογούν και κάνουν τις επιλογές τους για την επόμενη σεζόν.

Κάποιες από τις προτάσεις-σενάρια, όμως, εκείνα που τους εντυπωσιάζουν περισσότερο, τα επωνομαζόμενα «coup de coeur», σκέφτηκαν να τα προτείνουν και στο κοινό, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα σε αυτό να συμμετάσχει στην διαδικασία οργάνωσης και προγραμματισμού της επόμενης σεζόν.

Τα κείμενα αυτά, λοιπόν, παρουσιάζονται με την μορφή της ανάγνωσης (για την ακρίβεια, μέρος των κειμένων). Χωρίς σκηνικά και κοστούμια, σε μια απλή σκηνή και με την ελάχιστη σκηνοθεσία/κινησιολογία, οι ηθοποιοί διαβάζουν το κείμενο-σενάριο. Ένας από αυτούς μάλιστα διαβάζει τις σημειώσεις-υποδείξεις του σεναριογράφου, ώστε το κοινό να μπορεί να αντιληφθεί καλύτερα την μορφή που θα έχει το κείμενο όταν θα μεταμορφωθεί σε θεατρική παράσταση.

Η είσοδος είναι -προφανώς- δωρεάν, χρειάζεται μόνο οι θεατές να δηλώσουν την συμμετοχή τους, για λόγους οργάνωσης, επιλογής της κατάλληλης αίθουσας κ.λπ. Οι αντιδράσεις του κοινού και η συζήτηση ή τα σχόλια που ενδεχομένως ακολουθούν την ανάγνωση, προοικονομούν τρόπον τινά τον αντίκτυπο που θα έχει η παράσταση και βοηθούν τους συντελεστές/οργανωτές του θεάτρου να την τοποθετήσουν αντίστοιχα μέσα στην ακόλουθη σεζόν και να διαμορφώσουν μια πιο ολοκληρωμένη εντύπωση για το κοινό στο οποίο απευθύνεται.

Το πρώτο απόσπασμα που παρακολουθήσαμε ήταν η πρώτη πράξη από την παράσταση « Sins of the Mother » (Αμαρτίες της μητέρας) του Israël Horowitz. Ο Horowitz γεννήθηκε το 1937 στην Μασσαχουσέτη και ανέβασε την πρώτη του παράσταση στη Βοστόνη, σε ηλικία μόλις 17 ετών. Ανήκει στο ρεύμα του αμερικάνικου ρεαλιστικού θεάτρου, που έχει επηρεαστεί από τον Ιονέσκο και τον Μπέκετ. Τα κείμενά του από ακρίβεια, λιτότητα, ρεαλισμό, συναισθηματισμό και πυκνή συνοχή, με ένα ιδιαίτερο, μάλλον μαύρο χιούμορ να τα διαπερνά.  Έχει διακριθεί πολλές φορές σε διεθνή φεστιβάλ και κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων Έμμυ και Όμπυ, ενώ στα έργα του έχουν πρωταγωνιστήσει σπουδαίοι ηθοποιοί, όπως ο Αλ Πατσίνο, η Νταϊάν Κήτον, ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ και η Τζέην Μπίρκιν.

Στο Sins of the Mother, παρακολουθούμε την επιστροφή του Ντάγκυ στην πόλη όπου ζούσε η μητέρα του ανήμερα των γεννεθλίων της. Η μητέρα του έχει πεθάνει πρόσφατα, αλλά εκείνος την είχε γνωρίσει ελάχιστα, καθώς μεγάλωσε με τη γιαγιά του -η ίδια η μητέρα του απέφευγε να έχει επαφές μαζί του. Κατά την επιστροφή του στην πόλη της μητέρας του, ο Ντάγκυ γνωρίζει ανθρώπους του περιβάλλοντός της, γεγονός που του αποκαλύπτει πολλά στοιχεία για την ίδια, τον χαρακτήρα και τη ζωή της, στοιχεία άγνωστα ως τότε σε αυτόν.

Το δεύτερο απόσπασμα ήταν μέρος της πρώτης πράξης από την παράσταση « Wulpen » του Pierre-Paul Hammesse. Για τον συγγραφέα δεν μπόρεσα να βρω πολλές πληροφορίες, αλλά η παράσταση αναφέρεται στο εξής θέμα: το Wulpen είναι ένα φλαμανδικό ψαροχώρι σε παρακμή. ΟΙ κάτοικοί του βουλιάζουν στη μιζέρια και την κατάθλιψη, καθώς το χωριό έχει χάσει εντελώς την παλιά του αίγλη και οικονομική ευρωστία, εξαιτίας του γεγονότος ότι η θάλασσα έχει αποτραβηχτεί υπονομεύοντας τις δραστηριότητές τους. Ξαφνικά, ένα βράδυ, φτάνει στο χωριό ένας νεαρός που δηλώνει την επιθυμία να μεταβεί στο κοντινό «καταρραμένο» νησί. Οι κάτοικοι θεωρούν το νησί αυτό υπεύθυνο για όλες τις δυστυχίες τους και κανείς δεν τολμά να πάει εκεί. Όσο το δοκίμασαν, άλλωστε, δεν επέστρεψαν ποτέ. Ο ξένος προσπαθεί να τους πείσει πως οι δυστυχίες τους θα πάψουν, αν κάποιος πάει στο νησί και δοκιμάσει να φανερώσει το μυστήριο με το οποίο αυτό είναι συνδεδεμένο, όμως οι κάτοικοι τελικά μοιάζουν βολεμένοι στην παρακμή και το φόβο τους.

Πολύ ενδιαφέρον είναι το γεγονός στο Zeeland της Ολλανδίας, μάλλον υπήρχε ένα νησί με αυτό το όνομα, το οποίο εξαφανίσητκε για πάντα τον 16ο αι.

Σε γενικές γραμμές, και οι δυο παραστάσεις μας φάνηκαν ενδιαφέρουσες και θα πάμε να τις δούμε στην ολοκληρωμένη τους μορφή -ιδιαίτερα εκείνη του Horowitz. Η διαδικασία της ανάγνωσης ήταν πολύ ελκυστική, καθώς βάζει τον θεατή στον πειρασό να εικάσει ποια σκηνικά και κοστούμια θα ταίριαζαν με το κείμενο που παρακολουθεί, πώς θα έβαζε ο ίδιος τους ηθοποιούς να κινηθούν στην σκηνή και να χρωματίσουν τις φωνές τους, τι φωτισμούς θα επέλεγε και ποια μουσική θα αναδείκνυε το πνεύμα του κειμένου. Το πείραμα γενικά είναι πολύ επιτυχημένο, γεγονός που αποδεικνύεται και από το ότι είναι η τρίτη φορά που το θέατρο οργανώνει μια τέτοια δημόσια ανάγνωση και κάθε φορά το ενδιαφέρον του κοινού είναι μεγαλύτερο.

Προφανώς στα υπέρ της προσπάθειας είναι πως όλοι ηθοποιοί -γνωστοί μας από άλλες παραστάσεις- ήταν πολύ καλοί και έμοιαζαν κατάλληλοι για τους ρόλους που υποδύθηκαν.

Προς το παρόν, αναμένουμε την επόμενη σεζόν.

Advertisements