Οι Σκανδιναβικές χώρες το χειμώνα είναι σκέτο παραμύθι. Ακόμα και οι πόλεις τους, που κατεξοχήν απέχουν μίλια από οτιδήποτε παραμυθένιο. Το χριστουγεννιάτικο Ελσίνκι είναι κατάλευκο, μολονότι η μέρα κρατά μόλις έξι ωρίτσες -κι αυτές λειψές. Ακόμα κι όταν νυχτώσει, κυριαρχεί ένα αλλόκοτο γκριζογάλανο φως: μάλλον προκύπτει από το συνδυασμό του χιονιού με τα φώτα της πόλης, δεν ξέρω, αλλά τι σημασία έχει; Σημασία έχει πως είναι ένα ονειρικό φως μες το σκοτάδι. Όλα αυτά, μέσα στην πόλη.

Η θάλασσα είναι παγωμένη και μόνο σε ορισμένα σημεία, γύρω από κάτι σκαλίτσες που βρίσκονται σε τακτά σημεία στις προκυμαίες, οι άνθρωποι έχουν φροντίσει να σπάσουν τον πάγο. Λίγο πιο πέρα πάντα υπάρχει ένα μικρό ξύλινο σπιτάκι. Είναι δημόσια ή ιδιωτική σάουνα -και η τρύπα στον πάγο υπάρχει γιατί μετά τη σάουνα, οι άνθρωποι καταβρέχονται με παγωμένο νερό (ή εναλλακτικά βουτάνε σε αυτό). Ακούγεται εξωφρενικό, τόσο που μάλλον θα σκέφτεστε «είναι τρελοί αυτοί οι Βίκινγκς!», αλλά δεν είναι. Το δοκιμάσαμε και η δοκιμή μας έπεισε (όχι δεν πέσαμε στην παγωμένη θάλασσα, κάναμε απλά κρύο ντους).

Τα Χριστούγεννα είναι παράλογα χωρίς κρύο. Εντάξει, εξαρτάται πού έχεις μεγαλώσει. Αν έχεις μεγαλώσει στη Νέα Ζηλανδία ή στη Βραζιλία, τα Χριστούγεννα είναι παράλογα χωρίς μαγιό, δεν αντιλέγω. Για μας που μεγαλώσαμε στο Βόρειο ημισφαίριο, τα Χριστούγεννα πρέπει να κάνει κρύο, πρέπει να φοράς παλτό και να πίνεις ζεστά ή δυνατά αλκοολούχα ποτά, πρέπει να είσαι μέσα σε ένα σπίτι και να βλέπεις έξω χιόνι (ή έστω βροχή!). Πάντως, δεν φοράς κοντομάνικα και δεν πας για καφέ χωρίς ζακετάκι.

Τα Χριστούγεννα στη Φινλανδία τρως πέπακάκουγια (πέππαρκάκουρ για τους σουηδομαθείς, είναι ακριβώς το ίδιο κανελομπισκότο) με μπλε τυρί, πίνωντας γκλόγγι (δλδ glühwein, δλδ vin chaud, δλδ ζεστό κόκκινο κρασί με μπαχαρικά). Την παραμονή των Χριστουγέννων, βγαίνεις έξω με το έκληθρο, χρίζεις κάστρο από χιόνι με πάγο, φτιάχνεις αυτοσχέδια κηροπήγια από πάγο και περιμένεις τη χιονοθύελλα. Μετά τρως παραδοσιακούς πουρέδες, ψαρικά και χοιρινό. Όπως σε όλο τον κόσμο, το χριστουγεννιάτικο γεύμα έχει ένα και μόνο στόχο: να εξουδετερώσει εντελώς όσους τα βάζουν μαζί του. Και το πετυχαίνει πάντα. Μετά, παίζεις χαρτιά, αφήνεις κάτω από το δέντρο γάλα και μπισκότα για τον Σάντα Κλάους μαζί με καρότο και νερό για το Ρούντολφ (όποιος ρωτήσει τι είναι ο Ρούντολφ, μένει στην ίδια τάξη) και πας για ύπνο με λίγο φόβο, μήπως τα ελφ είπαν άσχημα λόγια για σένα στον Σάντα και δε σου φέρει το δώρο σου;

Αλλά βέβαια, πάντα ξημερώνει, και τα δώρα είναι εκεί. Και ακόμα κι αν δε θυμάσαι πια πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που σου αποκαλύφθηκε η φριχτή αλήθεια πως ο Σάντα δεν υπάρχει, και πάλι συγκινείσαι, και πάλι χαίρεσαι με τα δώρα, ειδικά αν εκεί γύρω υπάρχουν πιτσιρίκια που πιστεύουν ότι το μισοφαγωμένο μπισκότο είναι ό,τι άφησε ο Σάντα, γιατί είχε φάει ήδη πολλά μπισκότα στα άλλα σπίτια που πήγε. Κι ενθουσιάζονται τόσο που μπορεί μετά να χωθούν μέσα στη συσκευασία του δώρου -μόνο για τη χαρά ότι κάποιος μεγάλος θα το ανοίξει και βγουν από μέσα!

Θάνο, Κάτρι και Δάφνη, ευχαριστούμε πολύ για όλα -και φιλιά στον Ρούντολφ! 🙂

Καλή χρονιά.

Advertisements