Υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που να περίμενε να συμβεί κάτι διαφορετικό από αυτά που εν τέλει συνέβησαν χτες -και συνεχίζονται σήμερα; Πέρα από το προκάτ κλίμα που στήνουν τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τις αναμενόμενες στάσεις όλων των πολιτικών χώρων και τις χιλιάδες κόσμου που έκαναν αυτό που πίστευαν, η στάση της αστυνομίας, της κυβέρνησης, του υπουργού -όλα μοιάζουν με κομμάτια που συνθέτουν μια πολύ γνώριμη εικόνα.

Προφανώς και ο κόσμος θα έβγαινε στους δρόμους, ένα χρόνο μετά. Κι όχι επετειακά. Ο κόσμος έχει ανάγκη από ημερομηνίες-σημεία αναφοράς. Σε όλη μας την κοινωνική και προσωπική ζωή, υπάρχουν ημερομηνίες που σημαίνουν κάτι -που θυμίζουν κάτι. Kαι όλοι αυτοί θα έβγαιναν στο δρόμο, με ή χωρίς κάλεσμα από πολιτικές δυνάμεις, επιτροπές, αποφάσεις συνελεύσεων. Με την ίδια λογική που κάποιοι άλλοι είχαν βγει στο δρόμο το Νοέμβρη του ’75 ή το Γεννάρη του ’91. Δεν είναι αστείο πράγμα ένας νεκρός.

Από την άλλη, κυβέρνηση, υπουργός και κανάλια κάνουν τη δουλειά τους. Και την κάνουν καλά. Εντάξει, μπορεί να τη θεωρούμε κατάπτυστη αυτή τη δουλειά, πολλοί από εμάς. Αλλά αυτή είναι η δουλειά τους, όσο κι αν ενοχλεί. Όπως δουλειά της αστυνομίας ήταν να μαζέψει 230 άτομα στη ΓΑΔΑ και να στείλει την Αγγελική Κουτσουμπού στην εντατική. Και δουλειά των καναλιών ήταν να μιλάνε για τον πρύτανη που νοσηλεύεται και όχι για την Κουτσουμπού. Έτσι δουλεύει το σύστημα. Εσύ τι κάνεις;

Μπορείς να γκρινιάζεις όσο θες. Μπορείς να θυμώνεις. Να εξεγείρεσαι -εντός ή εκτός του καναπέ. Μπορείς να στεναχωριέσαι με τις σπασμένες βιτρίνες. Μπορείς να υποβιβάζεις τη σημασία τους. Η δουλειά γίνεται. Για την ακριβεια, η δουλειά έγινε στις 4 Οκτωβρίου. Κι όλα τα υπόλοιπα είναι peanuts που λεν κι οι φίλοι μας οι αγγλοσάξονες. Είτε αρέσει, είτε όχι, όσες μαυροκόκκινες σημαίες και να κρεμαστούν σε πανεπιστημιακούς ιστούς από «τα παιδία παίζει», όσες Αγγελικές και να χαροπαλέψουν, οι Δελτάδες θα συνεχίσουν να μαρσάρουν ενάντια στο πλήθος, οι ΜΑΤάδες θα βγάζουν τα περίστροφα μες τον κόσμο, οι κάθε λογής Καρατζαφέρ θα αναρωτιούνται με περισσό θράσσος «γιατί δεν έκανε ένα βήμα πίσω ο διαδηλωτής, όταν είδε τη μοτοσικλέτα;», ο Πρετεντέρ θα κουνάει το κεφάλι με συγκατάβαση ή οργή και το νερό θα κυλάει στο αυλάκι.

Αλήθεια, τι ωραία έμπνευση η μαυροκόκκινη σημαία στο κτήριο της πρυτανείας! Φοβερό ε? Βγάζεις τη γαλανόλευκη και κρεμάς τη μαυροκόκκινη. Εκπροσωπώντας ποιον και τι, φίλε μου; Εντάξει, έπαιξες, δε λέω, πλάκα έχει. Και λοιπόν; Τι προσέφερες στην κοινωνία, στους συναγωνιστές σου έστω; Προσωπικά, δεν με εκφράζουν οι σημαίες, δεν με αφορά καμία γαλανόλευκη, τρικολόρ ή αστερόεσσα. Γι’αυτόν ακριβώς το λόγο, με ενόλχησε η μαυροκόκκινη.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που με ενόχλησε και ο νοσηλευόμενος πρύτανης. Δεν μου είναι κάτι ο πρύτανης, δεν πιστεύω στον εξ ορισμού και de facto σεβασμό στους θεσμούς, απλά δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ακριβώς εξυπηρετεί ένας μωλωπισμένος πρύτανης, εκτός από το να δικαιολογήσει μερικές δεκάδες ακόμα συλλήψεις, και να απλώσει βούτυρο στο ψωμί του υπουργού; Μπράβο, είσαι πολύ μάγκας ρε φίλε, που τις έβρεξες στον πρύτανη. Έχοντας πάντα τις πλάτες του ασύλου, βέβαια, και δίνοντας πάτημα στους μπάτσους να το καταπατήσουν κανονικά και με την έγκριση της κοινής γνώμης πλέον. Καταπληκτικά. Με τον αέρα μάλιστα που δίνει το 10% της υπεροχής στην κυβέρνηση, της προσφέρεις κι εσύ όλες τις δικαιολογίες που χρειάζεται για να στείλει μερικές ακόμα χιλιάδες εξαγριωμένους μπάτσους εναντίον των απλών διαδηλωτών, να καταργήσει κανονικά το άσυλο, να εφαρμόσει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που μπορεί να σκεφτεί. Επίπεδο πολιτικής αντιληψης που τείνει στο μηδέν.

Κατά τα άλλα, το Βυτίο αναρωτιέται γιατί επικρατεί μια περιρρέουσα απογοήτευση. Πολύς κόσμος αναρωτήθηκε γιατί να κατέβει στην πορεία. Αν ήμουν στην Αθήνα, θα είχα πάει στην πορεία, προσωπικά, αλλά έτσι, τιμής ένεκεν, χωρίς πολλές αυταπάτες.

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν.

____________________________

ΥΓ-1 Παρεμπιπτόντως δε, όσο γραφικά είναι τα παιδάκια που κρεμάνε μαυροκόκκινες στα πανεπιστήμια, άλλο τόσο γραφικές μου μοιάζουν πλέον και 2 (3 και 1013) χωριστές πορείες, με διαφορετικά πλαίσια και καλέσματα. Γιατί το παν είναι το πλαίσιο: η ουσία έχει μικρή αξία. Σε κάθε περίπτωση, πρόγραμμα κινητοποίησεων ή απεργιών ή ακόμα και καταλήψεων, μπορεί να υπάρχει. Επανάσταση ή εξέγερση με ραντεβού και συνταγή, χμ, δυσκολάκι το κρίνω.

YΓ-2 Πόση χυδαιότητα μπορεί να κρύβει ο υπουργικός θώκος;

ΥΓ-3 Homework: εκτός από το κείμενο του Βυτίου, δείτε και εδώ.

Advertisements