013102009111104000000theatreexcisionΜετά το χωρισμό της, και ενώ είναι σε διαδικασία μετακόμισης, η Λευκή γυναίκα πηγαίνει στο παλιό άδειο σπίτι της και βρίσκεται αντιμέτωπη με μία καταληψία! Η Αντάμα είναι από τη Γουινέα-Μπισάου, και είναι η κόρη της Νούρα. Η Νούρα είχε δουλέψει για τη Λευκή Γυναίκα ως οικειακή βοηθός, αλλά καταδικάστηκε σε φυλάκιση στο Βέλγιο επειδή βρέθηκε ένοχη για διενέργεια κλειτεριδεκτομής. Η Νούρα έχει τέσσερις κόρες και η Αντάμα είναι η μόνη που εξαιρέθηκε από αυτό το βάρβαρο έθιμο: η μητέρα της, έχοντας συνειδητοποιήσει πόσο ταπεινωτική και οδυνηρή είναι αυτή η διαδικασία, κατόρθωσε να διασώσει μόνο τη μικρότερη κόρη της, θέτοντας σε κίνδυνο ολόκληρη της οικογένεια: μια «ολόκληρη» γυναίκα είναι ντροπή για μια οικογένεια, σε αυτό τον πολιτισμό.

Παρόλα αυτά, η Νούρα δεν είχε κατορθώσει να ξεφύγει εντελώς από τη μικρή κοινωνία της καταγωγής της. Ακόμα και όταν κατέφυγε στο Βέλγιο, η γενιά της την εξανάγκαζε να εφαρμόζει το έθιμο στα κορίτσια της μικρής τους κοινότητας: παράνομα, κρυφά και παρά τη θέλησή της.

Καθώς η Αντάμα μένει έγγυος, ο κίνδυνος να αποκαλυφθεί το μη ακρωτηριασμένο σώμα της είναι πρόδηλος, γι’αυτό η μητέρα της, τη στέλνει να γεννήσει στο Βέλγιο και της υποδεικνύει να αναζητήσει τη βοήθεια της Λευκής Γυναίκας.

Η συνάντησή τους αρχικά είναι πλήρης δυσπιστίας, φόβου και άρνησης. Εξελίσσεται όμως σε σύγκριση και σύγκρουση νοοτροπιών και πολιτισμών, για να καταλήξει στη φιλία -αφού τελικά τις συνδέει η φύση τους, η αλληλεγγύη τους ενάντια στον ακρωτηριασμό και η αγωνία τους να πείσουν τους ομοεθνείς της Αντάμα για το πόσο λάθος, πόσο επικίνδυνο είναι αυτό το έθιμο. Ο δεσμός τους βαθαίνει, αφότου πληροφορούνται την είδηση του θανάτου της αδερφής της Αντάμα, η οποία πέθανε κατά τη διάρκεια του τοκετού, εξαιτίας προφανώς της κλειτεριδεκτομής.

Η Babetida Sadjo είναι ηθοποιός, 26 ετών και κατάγεται από τη Γουινέα-Μπισάου. Εδώ και χρόνια ήθελε να δημιουργήσει ενα έργο για την κλειτεριδεκτομή, και τελικά το κατάφερε, με τη βοήθεια του Pietro Pizzuti, ο οποίος έγραψε το κείμενο. Η παράσταση παίχτηκε εδώ, με μεγάλη επιτυχία. Το κλειδί της επιτυχημένης προσπάθειας βρίσκεται στο γεγονός ότι αποφεύγεται το βαρύ κλίμα, η πένθιμη αντιμετώπιση ενός ομολογουμένως δύσκολου θέματος: το κείμενο περιστρέφεται κυρίως γύρω από την γυναικεία φύση, προσπαθεί να εξηγήσει την ψυχοσύνθεση μια υγιούς και «ολόκληρης» γυναίκας έναντι μιας ακρωτηριασμένης. Η Αντάμα είναι προφανώς πολύ θυμωμένη, ενώ η Λευκή Γυναίκα προβληματίζεται και μπερδεύεται, καθώς διστάζει να επέμβει έντονα, αντιλαμβανόμενη πως είναι ξένη και de facto θα αντιμετωπιστεί εχθρικά και καχύποπτα. Πέφτει στην παγίδα του «σεβασμού προς την πολιτιστική ιδιαιτερότητα», που κρύβει επί της ουσίας και το αίσθημα ανωτερότητάς της.

Η σκηνοθεσία του Guy Theunissen αναδεικνύει το θέμα και τις προσωπικότητες των πρωταγωνιστριών μέσα από ένα πολύ λιτό σκηνικό και μια μαγική μουσική επένδυση. Η παράσταση ντύνεται πανέξυπνα από το βίντεο που τη συνοδεύει σε ορισμένα σημεία, ενώ οι δυο πρωταγωνίστριες καταθέτουν την ψυχή τους στην σκηνή.

Όλα αυτά, βέβαια, αφορούν στο καθημερινό γεγονός. Γιατί, φυσικά, υπάρχει πάντα και η σκληρή πραγματικότητα.

Advertisements