Πριν από, χμ, 27 χρόνια, ήμουν ένας σπόρος τόσος δα, με καστανά κοντά μαλλιά, κομμένα οβάλ (χάλια). Φορούσα μπλε ποδιά κι ήμουν από τα ελάχιστα παιδάκια -βρισκόμασταν στον σωτήριον έτος 1982, το πολυτονικό είχε καταργηθεί, μαζί και το «Αλφαβητάρι», και οι ποδιές. Από μια αλλόκοτη άποψη των γονιών μου, όμως, φορούσα ποδιά. Δε με πολυπείραζε, η αλήθεια είναι, ήμουν χαζός σπόρος. Επαναστάτησα στην Γ’ Δημοτικού και η ποδιά κατέληξε στα βάθη κάποιας ντουλάπας.

Σε αντίθεση με το Σεπτέμβρη της προηγούμενης χρονιάς, δεν έκλαιγα γοερά στην αυλή του σχολείου, ούτε αρνιόμουν να μπω στην τάξη. Ένα χρόνο πίσω, η είσοδός μου στο νηπιαγωγείο ήταν μια υπερπαραγωγή γεμάτη θρήνους, κατάρες και ολοφυρμούς. Απλά δεν είχα καμία όρεξη να αφήσω τη ζεστασιά του σπιτιού, τη μαμά μου και το κρεβάτι μου, για να πάω σε ένα μέρος με το οποίο τίποτα δε με έδενε, να μαθαίνω τραγουδάκια και κάνω κολλάζ. Τα θυμάστε τα κολλάζ; Από τότε τα σιχάθηκα και δεν μπορώ ούτε να τα βλέπω.

Ως πρωτάκι, όμως, δεν έκλαψα και ήθελα να πάω στο σχολείο. Βοήθησε σε αυτό και το γεγονός πως τελικά, η νηπιαγωγός μου ήταν καταπληκτική και μας έκανε μια αποτελεσματικότατη πλύση εγκεφάλου για το πόσο σπουδαία πρόσωπα θα ήμασταν ως πρωτάκια. (Μπούρδες, μεταξύ μας: ήμασταν τα χαζοπούλια του σχολείου κι εύκολη λεία για τα μεγαλύτερα παιδιά, αλλά αυτά δε μας τα είχε πει η πανούργα νηπιαγωγός).

Μου έχει μείνει, πάντως, στο μυαλό η πρώτη σελίδα από τη «Γλώσσα μου»: αυτή με το κοριτσάκι και το μήλο. Και θυμάμαι πως είχα γεμίσει μια σελίδα με ολοστρόγγυλα «ο» -και λίγες μέρες μετά μια άλλη σελίδα με «ι» μπαστουνάκια. Θυμάμαι ακόμα και το εξώφυλλο από «Τα Μαθηματικά μου» -και την αποστροφή που μου προκαλούσε: ένα βιβλίο γεμάτο αριθμούς: μπλιαχ.

Θυμάμαι και τη δασκάλα μας, την κυρία Καλλιόπη (Καλλιόπη τι;) που ήταν η ίδια ως την Γ’ Δημοτικού. Και ακόμα, την τεράστια αυλή του σχολείου γεμάτη πεύκα -μα ήταν δυσθεώρητη αυτή η αυλή! Ή μάλλον έτσι έμοιαζε. Όταν ξαναπέρασα από το σχολείο, πολλά χρόνια μετά, δε μου φάνηκε και τόσο τεράστια. Ίσως επειδή έκτοτε ψήλωσα αρκετά, αν και όχι και τόσο αισθητά, για να λέμε και την αλήθεια.

Τελικά, δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα από το Δημοτικό, κι ακόμα λιγότερα από την Α’ τάξη. Αρχίζοντας αυτό το κείμενο, νόμιζα πως θα είχα να γράψω ένα σωρό πράγματα. Μπα. Προφανώς, οι αναμνήσεις από το Γυμνάσιο και το Λύκειο είναι πολύ περισσότερες, δεμένες μάλλον με μπόλικη πίεση, πολύ διάβασμα και ατέλειωτη βαρεμάρα. Όσο το σκέφτομαι, μολονότι τότε νόμιζα πως μου άρεσε το σχολείο, δεν ήταν και τόσο σπουδαία. Καλύτερα είναι τώρα. [Λες να είναι ακόμα καλύτερα, μετά τα 33? 😛 ]

======================================
Το ποστ αυτό γράφτηκε, επειδή ζήλεψα από την Αλεπού και το Μπαμπάκη. Το ομολογώ. Κι είχω και καιρό να αναρτήσω «προσωπικά δεδομένα», βρήκα λοιπόν, μια καλή ευκαιρία.

Advertisements