Φέτος, τιμήσαμε την παράδοση μεν, είδαμε μια μόνο ταινία δε. Παραπονεμένοι δεν μείναμε όμως, γιατί ήταν αγαπημένος Εμίρ και μάλιστα στα καλά του!

[Σ.Σ.: ο Κουστoυρίτσα για την γράφουσα είναι μακράν ο καλύτερος σκηνοθέτης που υπάρχει εν ζωή αυτή τη στιγμή, ή τέλοσπάντων ο αγαπημένος της (διαβλέπω ήδη ποιοι θα διαφωνήσουν και τι θα αντιπροβάλλουν, αλλά ο καθένας μας έχει τα κολλήματά του). Με αυτό το δεδομένο λοιπόν, συνεχίζουμε:]

promets_moi_22

Uros Milovanovic

«Ο Τσάνε αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σχολείο, όταν το κράτος αποφασίζει να το κλείσει, επειδή ήταν ο μοναδικός μαθητής στο μικρό του χωριό. Η αγαπημένη του δασκάλα παραμένει όμως στο χωριό, προς μεγάλη χαρά του παππού του, ο οποίος όμως δηλώνει ετοιμοθάνατος: ζητά λοιπόν από τον Τσάνε να πάει στην πόλη για να πουλήσει την αγελάδα τους, και να επιστρέψει με μια εικόνα, μια ανάμνηση και μια … γυναίκα -και όλα αυτά πριν να πεθάνει ο παππούς. Ο Τσάνε φεύγει γεμάτος αισιοδοξία, ούτε καν υποψιάζεται πόσα εμπόδια θα βρει και σε τι καταστάσεις θα μπλέξει. Δεν μπορεί όμως να φανταστεί ούτε και ποια ήταν τα κρυφά σχέδια του παππού του. Το βέβαιο είναι πως όταν επιστρέψει, από αναμνήσεις, άλλο τίποτα…»

Το «Υποσχέσου μου» (Promets moi, στα γαλλικά) είναι καταρχάς μια θεότρελη ιστορία. Ήδη το σενάριο βάζει τον θεατή σε κλίμα κουστουριτσικό, τίποτα δεν ακολουθεί την πεπατημένη, οι νόμοι καταπατώνται, ως και εκείνοι της φύσης, και οι κανόνες ανατρέπονται. Η σκηνοθεσία κρατά μερικά από τα κουστουριτσικά κλισέ, βάζει και καινούρια στοιχεία, εναρμονισμένα με το σουρεάλ κλίμα. Σαφώς έχουμε την αίσθηση πως κάποια πράγματα τα έχουμε ξαναδεί από τον Εμίρ, είτε στο Underground, είτε στον Καιρό των Τσιγγάνων, είτε στο Arizona dream. Ο Εμίρ όμως, είναι εκεί για να μας θυμίζει ότι ακόμα δεν έχει πει την τελευταία του λέξη, και ότι η φαντασία του είναι αστείρευτη, αλλά και τυπικά βαλκανική, άρα εντελώς υπερβατική.

promets_moi_17

Φυσικά, ο Εμίρ δεν φείδεται σχολιασμού έμμεσου και άμεσου για την κατάσταση που επικρατεί στα Βαλκάνια και δη στη Σερβία σήμερα. Τα αστειάκια και οι υπαινιγμοί με θέμα τη Δύση, τον πόλεμο, τους Αμερικάνους, τη Μαφία και το άδηλο μέλλον στολίζουν εύστοχα πολλούς από τους διαλόγους και τις εικόνες της ταινίας -με τον κατάλληλο τρόπο και στον σωστό χρόνο.

Από την άλλη, δυνατά σημεία της ταινίας είναι σαφώς τα κουστούμια, τα σκηνικά και η μουσική. Και, ως συνήθως, ο Κουστουρίτσα έχει επιλέξει ένα πολύ καλό καστ: στο «Υποσχέσου μου» ξαναβρίσκουμε τον απίθανο Μίκι Μανόλοβιτς (τον Μέσα στο «Όταν ο μπαμπάς λείπει ταξείδι για δουλειές» και Μάρκο στο «Underground» -εδώ είναι ο απολαυστικότατος αρχιμαφιόζος!), ενώ συναντάμε στους πρωταγωνιστικούς ρόλους τον εκπληκτικό Ούρος Μιλοβάνοβιτς (είναι μόλις 17 ετών) και την γλυκύτατη Μαρία Πετρονίγιεβιτς, τους οποίους μάλλον θα ξαναδούμε κάπου σύντομα.

Miki Manolovic

Miki Manolovic

Η ταινία μπορεί να μην είναι σαν το Underground (άλλωστε τέτοια ταινία, συνήθως, κάνει μόνο μία στην καριέρα του ένας σκηνοθέτης), αλλά είναι σίγουρα απολαυστικά αστεία, πικρά αληθινή, αλλά και φανταστικά σουρεαλιστική. Συστήνεται ανεπιφύλακτα.

Advertisements