Πριν από δυο χρόνια, στην Ηλεία πέθαναν δεκάδες άνθρωποι, καταστράφηκαν ένα σωρό περιουσίες, χάθηκαν χιλιάδες στρέμματα δάσους. Ένα μήνα μετά*, η Ηλεία έδινε ψήφο εμπιστοσύνης στα καθεστωτικά κόμματα που έχουν υποθηκεύσει εσαεί το παρόν και το μέλλον της (και όχι μόνο το δικό της). Μερικούς μήνες μετά, έρχονταν στο φως πράματα και θάματα -πάλι τα νέα έρχονταν από τη γη της Άλτιδος. Και ένα χρόνο αργότερα, μια μορφή αποκατάστασης της δικαιοσύνης (μικρό καλάθι κράτα) μοιάζει να προκύπτει. Χτες, συνέβαιναν αυτά.

Μπορεί τα  γεγονότα να φαντάζουν άσχετα μεταξύ τους, αλλά μια προσεκτικότερη ματιά οδηγεί στην άκρη του συνεκτικού νήματος. Με την βοήθεια των μηχανισμών προπαγάνδας που, εξυπηρετώντας ίδια συμφέροντα, πορεύονται σε αγαστή σύμπνοια με τους ηθικούς (και υλικούς) αυτουργούς, το ήδη ζελεδιασμένο μυαλό των ανθρώπων γίνεται εντελώς φραπέ, και τους οδηγεί στην αναζήτηση του εχθρού εκεί που τους παίρνει. Που σημαίνει ότι, έχοντας ενσωματώσει την κοσμοθεωρία του υπηκόου, δεν πάει ο νους τους στην περίπτωση να αντιταχθούν σε αυτούς που πραγματικά τους καταστρέφουν τη ζωή, αλλά στρέφονται εναντίον εξιλαστήριων θυμάτων τα οποία προσωποποιούνται στις φιγούρες των πιο αδύναμων. Και εκεί, αυτοί οι παληκαράδες εκτονώνουν τα πιο αρχέγονα και βάρβαρα ένστικτά τους, αυτοϊκανοποιούμενοι ότι απονέμουν δικαιοσύνη με την αυτοδικία. Δικαιοσύνη, εκδίκηση ή εκτόνωση, όπως θες πες το. Η ουσία παραμένει: ο Μεσαίωνας δεν έχει τελειώσει, οι φωτιές ανάβουν και ο όχλος δένει τις μάγισσες στο στύλο, την στιγμή που ο δήμιος ανοίγει το κουτί με τα σπίρτα.

Συνεχίζοντας την σύνδεση των φαινομενικά ασχέτων highlights της τρέχουσας ειδησεογραφίας, οι παληκαράδες της αυτοδικίας και όσοι επιχαίρουν με τέτοιες πράξεις (αλλά και με τέτοιες) ηδονίζονται από εθνική υπερηφάνεια, καθώς οι προβολείς και τα βλέμματα όλου του πλανήτη απόψε είναι στραμμένα στην Αρεοπαγήτου και στις φιέστες του ΥΠΠΟ και της Κυβέρνησης Ηλιθίων. Όλοι αυτοί οι βλαμμένοι επιχαίρουν για έναν πολιτισμό που δεν είναι δικός τους, που τον έχουν σφετεριστεί. Έναν πολιτισμό με τον οποίο το μόνο κοινό που έχουν είναι «τούτη η γη που την πατούνε». Τον ίδιο αυτό πολιτισμό που χρησιμοποιούν σαν άλλοθι οι ντόπιοι και ξένοι ηγεμόνες**, και από τον οποίο αντλούν τα τσιτάτα που παπαγαλίζουν -και τις πρακτικές που ακόμα και τότε είχαν στηλιτευθεί από λίγους συγχρόνους. Γιατί, φυσικά, ούτε και αυτός ο εξιδανικευμένος (κατά κόρον δε από τους κουτόφραγκους του Αιώνα των Φώτων) πολιτισμός δεν στερείτο πολιτικών τερτιπιών, στρατιωτικής βαρβαρότητας, εκμετάλλευσης, συμφερόντων και καμαρίλας. Τουναντίον, πρώτοι διδάξαντες υπήρξαν ειδικά οι κατασκευαστές των Παρθενώνων και των Βεργίνων (ακόμα πιότερον ίσως αυτοί οι τελευταίοι -όπερ βέβαια ουδώλως μειώνει την πολιτιστική αξία όσων μας κληροδότησαν: έτερον εκάτερον).

Απόψε, λοιπόν, ενώ μεγαλοσχήμονες ηγεμόνες, βιομήχανοι και άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού, θα δεξιώνονται τρώγοντας καναπεδάκια και πίνοντας σαμπάνιες, εν μέσω κούρων και αγγείων, το πόπολο θα στρωθεί με πίτσες και μπύρες μπροστά στην τηλεόραση, για να θαυμάσει ένα πολιτισμό που δεν καταλαβαίνει, και να νιώσει περήφανο για αξίες τις οποίες στην πράξη δεν ενστερνίζεται.

Και, το ωραίον είναι πως κανείς δεν διακρίνει τον παραλογισμό μέσα σε όλο αυτό.

______________________________________
*Δυο χρόνια μετά, ενδιαφέρον είναι το πόσο μέσα έπεσε ο απολογισμός των τότε εθνικών εκλογών σε κάποια σημεία και πόσο έξω σε κάποια άλλα. Άξιος ο μισθός των μηχανισμών προπαγάνδας και στις δυο περιπτώσεις.

**Αν δεν το μάθατε, ολοκληρώθηκαν χτες οι εργασίες του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, εδώ στο Βρυξελλοχωριό μας. Οι ηγεμόνες κατέληξαν σε συμπεράσματα σχετικά με:

  •  την Συνθήκη της Λισαβόνας (καλό το deal  με την Ιρλανδία -φοβερός ο εκβιασμός του Ιρλανδικού λαού ντε και σώνει να πει το «ναι» στην αρραβωνιάρα ΕΕ) [Μέρος Ι, Παραρτήματα 1 και 3],
  • την παράταση της θητείας του Πορτογάλου ηγεμονίσκου,
  • την παράνομη μετανάστευση (προσέξτε παρακαλώ πως ο αγγλικός όρος illegal immigration μεταφράστηκε «λαθρομετανάστευση» στα ελληνικά) [Μέρος IV – το αγγλικό κείμενο εδώ],
  • το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, τη Βιρμανία, την Βόρεια Κορέα,
  • το Ιράν (φοβεροί είναι οι τύποι: ενώ εντός το τειχών αποφασίζονται αυτά  και συμβαίνουν τούτα, την ίδια ώρα κόπτονται για το «δικαίωμα στο συναθροίζεσθαι» της αντιπολίτευσης στο Ιράν!) [Μέρος V, Παράρτημα 8],
  • την οικονομική κατάσταση (και όχι κρίση, βάσει του προσεκτικότατου κειμένου) [εκτενέστατο το Μέρος ΙΙΙ],
  • τις κλιματικές αλλαγές.

Ρίξτε μια ματιά, 30 σελίδες που καταγράφουν αποφάσεις για την ζωή μας είναι.

Advertisements