Όπως λέει κι ο Undantag, τα νούμερα (πάσης φύσεως) δεν λένε ψέματα.

Τα νούμερα λένε λοιπόν ότι, εν Ελλάδι, μπήκαν στον κόπο 52% των «πολιτων». Με δεδομένο ότι, οι «πολίτες» ψηφίζουν στις Ευρωεκλογές βάσει της εσωτερικής πολιτικής επικαιρότητας, 33% από το 52% (δλδ 18% επί του συνόλου) πιστεύει μάλλον ότι αυτοί οι μαθητευόμενοι μάγοι που ανεπιτυχώς υποδύονται το ρόλο της κυβέρνησης εδώ και 5 χρόνια, είναι ικανοί. Συμφωνούν πως «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό». Θεωρούν λογικό να δολοφονούνται πολίτες (και δη ανήλικοι) από τους μπάτσους και η «κυβέρνηση» να θεωρεί εαυτόν ανεύθυνο και να βγαίνει λάδι. Συμφωνούν με την οικονομική ενίσχυση των τραπεζών που τζογάρουν στις πλάτες μας. Συμφωνούν ακόμα, το κράτος να ξεπουλάει τον δημόσιο πλούτο για ένα ξεροκόμματο (είτε αυτός ο δημόσιος πλούτος λέγεται «δημόσιες τηλεπικοινωνίες», «κρατικά λιμάνια» ή στρέμματα γης -και λιμνών).

Από την άλλη, 37% του 52% (δλδ 19% επί του συνόλου) στο ερώτημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» απαντούν ΠΑΣΟΚ. Πιστεύουν αυτοί ότι οι έλληνες σοσιαλδημοκράτες (καλά, μη γελάτε) δεν έχουν καταχραστεί δημόσιο χρήμα, ότι είναι ικανοί να κυβερνήσουν, ότι είναι ειλικρινείς όταν δηλώνουν περιβαλλοντικά ευαίσθητοι και ότι, γενικά, θα τα κάνουν καλύτερα και «θα βγάλουν τη χώρα από το τέλμα».

Όλα αυτά θα ήταν «μια από τα ίδια» και ανάξια σχολιασμού, αν δεν είχε προηγηθεί ο Δεκέμβρης, η οικονομική κρίση, η στάχτη και burberry γενικώς αλλά και κυριολεκτικώς. Γιατί από σκάνδαλα σε αυτήν εδώ τη χώρα, είμαστε συνηθισμένοι, δεν τρέχει και τίποτα.

Κι όλα αυτά δεν θα ήταν λόγος να εξοργιστείς, αν ένα 7% από το 52% (δλδ 4% επί του συνόλου) δεν ταυτιζόταν, έστω και εν είδει ψήφου διαμαρτυρίας, έστω και χωρίς πολλή σκέψη, έστω και με την λογική του «αει σιχτίρ εσύ κι ο γρύλλος σου», με τους φασίστες. Δηλαδή, εντάξει ρε πατριώτες, αλλά ο γιος του Πλεύρη στην Ευρωβουλή;
Αν σε αυτούς προστεθούν οι 23 χιλιάδες νοματαίοι που ψήφισαν Χρυσά Αυγά και οι 30 χιλιάδες νοματαίοι που ψήφισαν ότι η «Μακεδονία είναι ελληνική» by Zouraris and Co, το άθροισμα των πατριωτών κάθε απόχρωσης φτάνει τις 400 χιλιάδες (ο θεός να τις κάνει) ψυχές.

Ανοίγοντας παρένθεση, και επειδή Ευρώπη δεν είναι μόνο η Ελλάδα, ας δούμε πώς συμπεριφέρθηκαν οι ευρωπαίοι συμπολίτες μας: η συμμετοχή κατά μέσο όρο ζορίστηκε να φτάσει το 43%. Τα γυαλιά έβαλαν στους υπόλοιπους ευρωπαίους οι Βέλγοι και οι Λουξεμβούργιοι με 90% και 91% αντιστοίχως (και στις δύο χώρες η ψήφος είναι υποχρεωτική, ενώ διεξάγονταν ταυτοχρόνως εθνικές εκλογές, για τα τοπικά κοινοβούλια στο Βέλγιο και για το εθνικό κοινοβούλιο στο Λουξεμβούργο. Τα νούμερα βέβαια, μας λένε ότι παραδοσιακά οι δυο αυτές χώρες σημειώνουν ρεκόρ συμμετοχής, ανώτερο από το δικό μας. Η αλήθεια είναι, βέβαια, πως το Λουξεμβούργο στερείται παραλίας, ενώ του Βελγίου οι θάλασσες δεν είναι ούτε για φτύσιμο. Πλην όμως, τα νούμερα παραμένουν αμείλικτα).
Αντιθέτως, οι νεόκοποι δημοκράτες της Ανατολικής Ευρώπης έδειξαν έμπρακτα πόσο περήφανοι είναι που απότιναξαν το «ζυγό του κομμουνισμού», τιμώντας την κορωνίδα του δημοκρατικού πολιτεύματος που με τόσους κόπους απέκτησαν (σιγά, μη σκιστεί κάνα καλσόν!), και συμμετέχοντας στην «γιορτή της δημοκρατίας» αθρόα: οι πιο περήφανοι δημοκράτες είναι οι Σλοβάκοι (19% συμμετοχή) και ακολουθούν από κοντά οι Λιθουανοί (21% συμμετοχή). Μπράβο αδέρφια, καλώς ήρθατε στη μέγαλη ευρωπαϊκή δημοκρατική οικογένεια!

Μαθήματα δημοκρατίας έδωσαν και οι Ολλανδοί, αναδεικνύοντας τους φασίστες σε δεύτερο κόμμα, οι Αυστριακοί (αντίστοιχα κόμματα στην τρίτη και τέταρτη θέση), και οι Φινλανδοί (10% στους εμφορούμενους από άρειες πεποιθήσεις «Αληθινούς Φινλανδούς»). Ένα 11% των Γερμανών δε απαντα στην κρίση του νεοφιλελευθερισμού, ψηφίζοντας Φιλελεύθερους. Καλά κρασιά.

Κλείνοντας την παρένθεση, μάλλον δεν έχει σημασία να επανέλθουμε σε εκτιμήσεις σχετικά με την γενική άγνοια και αφασία που επικρατεί περί τα ευρωπαϊκά και του ρόλου που διαδραματίζουν οι αποφάσεις της ΕΕ στην καθημερινότητά μας, ή σε αποδοκιμασίες για την καμπάνια της ίδιας της Ένωσης κατά της αποχής.

Επιστρέφοντας στα καθ’ημάς, οι «ευρύτερες δημοκρατικές δυνάμεις» περιορίστηκαν σε ένα 13% (και κάτι ψιλά από τα «λοιπά», ήτοι κάτι λιγότερο από 7% επί του συνόλου). Οι δικαιολογίες είναι πλείστες και όλες πολύ πειστικές. Όλους τους πολέμησε το κατεστημένο, τους χαντάκωσαν τα ΜΜΕ, τους πέταξε λάσπη όλος ο ντουνιάς και πάνω από όλα, τους έπληξε η αποχή. Να συμφωνήσω, αναρωτιέμαι, βέβαια γιατί η αποχή δεν έπληξε και τους φασίστες; Αρκεί το γεγονός ότι -ομολογουμένως- τους παίζουν τρελά τα ΜΜΕ; Είναι αυτή ικανή αιτιολόγηση; Και η Αριστερά, τι κάνει;

Από κει και πέρα, έχουμε το ΚΚΕ στα ίδια πάνω κάτω (με έναν ευρωβουλευτή λιγότερο, μάλλον λόγω της μείωσης του αριθμού των εδρών) και, εγώ στη θέση των συντρόφων του Περισσού δεν θα ήμουν και τόσο ευτυχισμένη αν ένιωθα τη ζεστή ανάσα του Πλεύρη στα νώτα μου. Εντάξει, έχουν λόγο να χαίρονται, βέβαια: ο προαιώνιος εχθρός, ο βασικός εκπρόσωπος του κεφαλαίου, οι προδότες του ’68 καταποντίστικαν. Να υποθέσω πως αν αύριο ο ΣΥΡΙΖΑ εξαφανιστεί (ή όλοι οι Συριζαίοι υποστούν φυσική εξόντωση), στον Περισσό θα θεωρούν πως είμαστε ένα βήμα πριν από την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων;

Στην αντίπερα όχθη, έχουν μάλλον πολλούς λόγους να ολοφύρονται. Αν και, επί της ουσίας, τα νούμερα παραμένουν περίπου ως είχαν σε όλες τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, το κρασί των δημοσκοπήσεων ήταν γλυκόπιοτο μάλλον, τα προεκλογικά μηνύματα αποπροσανατολιστικά, και αυτοί πρέπει να ήταν οι λόγοι που οδήγησαν τον Αλέξη Τσίπρα, δυο μέρες πριν τις «κάλτσες» να δηλώνει βέβαιος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταλάμβανε την τρίτη θέση. Πλην όμως, άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε θεός κελεύει. Μήπως όμως, είναι αλήθεια πως ο χειρότερος εχθρός σου είναι ο εαυτός σου; Μήπως ήρθε πλέον η ώρα να τελειώνουν οι σύντροφοι της Κουμουνδούρου με τα «ήξεις, αφίξεις«, να ξεκαθαρίσει η ήρα από το στάρι και να δούνε τι τελικά θέλουν να είναι; Μήπως επιτέλους, όποιος θέλει σοσιαλδημοκρατία, να πάει να την βρει, και να μείνουν λιγότεροι αλλά σαφέστερα τοποθετημένοι; Πιθανότατα, αν το ξεκαθάρισμα είχε γίνει νωρίτερα, να είχε καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ να δώσει ένα πιο ξεκάθαρο μήνυμα στον κόσμο και αυτός να μην του είχε γυρίσει την πλάτη. Γιατί, πολύ ωραίο το εγχείρημα του πλουραλισμού, της ποικιλίας και της σύνθεσης, αλλά υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι ασυμφιλίωτα, υπάρχουν θέσεις και απόψεις που δεν γίνεται να συνυπάρχουν, και τέλοσπάντων «ή παπάς-παπάς, ή ζευγάς-ζευγάς». Στην τελική, αν ένας πολίτης θέλει να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, μπορεί να το κάνει και απευθείας, για ποιο λόγο να επιλέξει το ιμιτασιόν που χαϊδεύει κουκουλοφόρους;

Όσο για τους συντρόφους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είναι μάλλον υπερφίαλο να πανηγυρίζουν για το 0,43% (0,22 επί του συνόλου): αμφιβάλλω αν έπεισαν πολύ κόσμο να επιλέξει το σχήμα τους αντί της αποχής, το αποτέλεσμα υπερβαίνει κατ’ελάχιστον το άθροισμα ΜΕΡΑ και ΕΝΑΝΤΙΑ των βουλευτικών του 2007 και, εν πάσει περιπτώσει, ούτε και αυτοί μπορούν να χαίρονται, όταν οι φασίστες κατορθώνουν μια τόσο τρομαχτική επιτυχία. Είναι μάλλον προφανές ότι όσο σωστά κι αν τα λένε, όσο μαχητικοί κι αν είναι στο κίνημα, ο λόγος τους τελικά δεν πείθει. Ίσως είναι καιρός να αναθεωρήσουν το λεκτικό και την ορολογία τους, λίγο μάρκετινγκ μπορεί και να μην βλάπτει, και εν πάσει περιπτώσει οι εποχές της μεταπολίτευσης έχουν παρέλθει, οι καιροί αλλάζουν, οι πάγοι λιώνουν και ο κόσμος προχωρά.

***

Ένα τελικό συμπέρασμα

Τα πράγματα γενικώς μόνον ελπιδοφόρα δεν είναι. Τα σημαντικότερα νούμερα είναι δύο: το 48% της αποχής και το 8,5% του Καρατζαφέρ (και των παρελκόμενών του). Τα στοιχεία αυτά αποτελούν ένα παράλληλο της γενικότερης τάσης στην Ευρώπη. Το συμπέρασμα είναι πως ο κόσμος δεν έχει πάρει μυρωδιά, ζει στην κοσμάρα του και οι μέγιστες αξίες γι’αυτόν είναι παραλία-μπικίνι-φραπεδιά-μοχίτο. Το ζήτημα είναι, βέβαια, πώς όταν θα νιώσει το αγγουράκι, θα είναι πολύ αργά για δάκρυα, μιας και την ώρα που είχε μια ευκαιρία να ορθώσει ένα όποιο ανάστημα, προτίμησε να ευδαιμονιστεί φορώντας παρεό. Το ζήτημα είναι επίσης, ότι τελικά, αντί να αποφασίζουν αυτοί που ψηφίζουν, καθορίζουν τα δεδομένα του σκηνικού αυτοί που ΔΕΝ ψηφίζουν. Γιατί είναι αυτονόητο πως, την στιγμή που η όποια κυβέρνηση (και η όποια πλειοψηφία στην ΕΕ) θα αποφασίζει ακόμα σκληρότερα μέτρα, ακόμα μεγαλύτερες διευκολύνσεις στις τράπεζες, ακόμα περισσότερη καταστολή-αστυνόμευση-περιστολή ελευθεριών, ένα πράγμα θα έχουν στο μυαλό τους: ότι, έτσι κι αλλιώς, όλοι παραμένουν σε αφασία  και, στην τελική, ακόμα και σε επόμενες εκλογές κανείς δεν θα τους κουνήσει από την θέση τους, αφού οι «πολίτες» έχουν γίνει φυτά παραθαλάσσια/φραπεδόπληκτα.

Παράλληλα, το κατεστημένο σύστημα αποκτά πλέον έναν αγαστό συνεργάτη, ένα δεκανίκι που ολοένα ενισχύεται: την ακροδεξιά. Είναι απόλυτα προφανές ότι, παρά τις ευρωσκεπτικιστικές παρλάτες και τις εθνικιστικές κορώνες, η ακροδεξιά στην Ευρωβουλή θα παράσχει την απαιτούμενη αρωγή στο κατεστημένο, ως ακριβώς πράττει  και εντός των τειχών. Ακόμα καλύτερα, ειδικά σε ό,τι αφορά ζητήματα ενίσχυσης των εξωτερικών συνόρων, πάταξης των μεταναστών και των ελευθεριών, υπερθεματίζει. Η Ευρώπη-φρούριο έρχεται.

Ο τρόπος με τον οποίο τοποθετήθηκαν ή δεν τοποθετήθηκαν οι συμπολίτες μας εν Ευρώπη, επιβεβαιώνει περίτρανα το συμπέρασμα του γερο-Άλμπερτ: η βλακεία είναι αήττητη και δεν έχει όρια. Κατά πάσα πιθανότητα, δεν πιάνει καν πάτο. Και το μέλλον απεργάζεται δυσοίωνα σχέδια για όλους.

Περαστικά μας.

***

  • Εν τω μεταξύ, ήδη επιβεβαιώνονται τα σενάρια παραμονής του Μπαρόζο για άλλη μια πενταετία στις Βρυξέλλες και στην έδρα της Επιτροπής (το είπε και η Frau Merkel).
  • Μικρή ευχάριστη έκπληξη οι Σουηδοί πειρατές.
  • Αναλυτικά τα αποτελέσματα για όλη την Ευρώπη εδώ και εδώ.
  • Πολύ καλό το λακωνικό σχόλιο του Χερρ Κάππα, εδώ.
Advertisements