Θα μπορούσα να γεμίσω αυτό το ποστ με βαρετές κοινοτυπίες περί του «ήθους, ποιότητας, καλαισθησίας, επιπέδου» και λοιπών αρετών του «καλλιτέχνη», μπλα μπλα μπλα.

Αυτές τις κοινοτυπίες επιστρατεύουμε, όταν δεν έχουμε να πούμε κάτι ουσιαστικό. Αυτό που παρακολουθήσαμε χτες το βράδυ στο ταπεινό μας Βρυξελλοχώρι ήταν απλά δυο ώρες ομορφιάς, άριστης αισθητικής και συν-κίνησης. Καμιά εκατοστή άνθρωποι είχαμε την τύχη να προλάβουμε να βρούμε εισιτήρια για την συναυλία που έδωσε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης στο Music village και απολαύσαμε απλότητα, χιούμορ, πολύ καλή μουσική και πνευματική επικοινωνία στην συσκευασία «κιθάρα και φωνή».

Αλκινοος1

Υποθέτω πως η παρουσίαση του Αλκίνοου στο Γυάλινο θα ήταν μεγαλύτερο σε διάρκεια, πλουσιότερο σε σκηνικά και πληρέστερο από άποψης ορχήστρας. Έχω παρακολουθήσει τις περισσότερες ζωντανές εμφανίσεις του και έχω παρατηρήσει πως πάντα επιτυγχάνει να δημιουργήσει προγράμματα πολύ υψηλής αισθητικής.

http://www.filefactory.com/file/ag058db/n/giati_den_erxesai_pote_mp3

Αυτό που προσέφερε σε μας ήταν, νομίζω, λιτότερο μεν, αλλά πλουσιότερο σε συναίσθημα, όπερ και συνήθως καταπίνεται από τους τεράστιους χώρους, τους γεμάτους κόσμο που ψιλοκουβεντιάζει/χαζογελάει/μετακινείται/έχει πινέζες στα οπίσθια, χώρους γεμάτους φασαρία, και ενίοτε εφφετζίδικη εικόνα.

Αλκινοος2

Ο Αλκίνοος χτες ήταν ένας από μας, ο κολλητός μας που πήρε την κιθάρα του και έπαιξε μερικά από τα καινούρια, πολλά από τα παλιά, αλλά και Χατζηδάκι και Μαρκόπουλο. Κι εκτός από τις μουσικές, μοιράστηκε μαζί μας και πέντε σκέψεις του. Η διαφορά με χώρους τύπου «Γυάλινο» είναι πως κι εμείς μοιραστήκαμε σκέψεις και πλακίτσα μαζί του.

http://www.filefactory.com/file/ag058e5/n/Alkinoos_Ioannidis_-_Paradosiako_Kypriako_mp3

Συγκρατώ το θερμό χειροκρότημα για την «Πατρίδα» (αναρωτιέμαι αν το κυπριακό -ειδικά, αλλά όχι αποκλειστικά- κοινό που χειροκρότησε μανιωδώς σχεδόν, έπιασε την υπόγεια nuance στην άποψη που βγάζει το τραγούδι), το τραγούδι της Κάτω Ιταλίας, το κυπριακό νανούρισμα στο τέλος, τα «Λόγια και τα χρόνια τα χαμένα», αλλά και το εξής ανεκδοτολογικό ενσταντανέ που μας διηγήθηκε ο Αλκίνοος:

Μερικές φορές έρχονται συνάδελφοι στα καμαρίνια μετά τη συναυλία, και μου λένε «Καλός ήσουνα, φαλτσάρησες λίγο, αλλά ντάξει μωρέ, δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς δεν καταλαβαίνει ο κόσμος«, λες και εγώ πρέπει να είμαι ικανοποιημένος, όταν ο κόσμος δεν καταλαβαίνει.

Ευχαριστούμε, Αλκίνοε, που είσαι ειλικρινής και που μας σέβεσαι (περισσότερο από όσο σε σέβεται εσένα το κοινό σου συχνά). Κι αν φαλτσάρισες και λίγο χτες, κι αν ξέχασες και κάνα-δυο στιχάκια, δεν πειράζει. Αν γουστάραμε τελειότητα, θα βάζαμε το cd στο player και θα το ακούγαμε σαν φόντο στο σαλόνι του σπιτιού μας. Σε αυτήν περίπτωση βέβαια, θα χάναμε τις μικρές ανάσες πριν από το ρεφραίν, τις σταγόνες ιδρώτα στο μέτωπο, το ανεπαίσθητο δάκρυ και το λιγότερο ανεπαίσθητο κοκκίνισμά σου στο θερμό χειροκρότημα. Θα χάναμε τα χαμόγελα, την αμεσότητα, το ανθρώπινο στοιχείο και την πληρότητα τελικά που νιώσαμε βγαίνοντας από την αίθουσα.

Αλκινοος3

http://www.filefactory.com/file/ag058ef/n/06_itan_anagki_mp3

________________________
Τα ξαναλέμε σε λίγες μέρες. Σας φιλώ και να προσέχετε.

Advertisements