42_bashldBash στα αμερικάνικα σημαίνει «γροθιά». Αυτό ακριβώς είναι και η ομώνυμη παράσταση που είδαμε στο Public -και μακάρι να παραταθεί. Τρεις άνθρωποι αφηγούνται την ιστορία τους, κι η κάθε ιστορία επιτίθεται σαν γροθιά στο στομάχι. Άνθρωποι που μοιάζουν της διπλανής πόρτας, ικανοί να φτάσουν στο ωμό έγκλημα: έχουν διαπράξει ο καθένας τους από ένα ωμό έγκλημα, κι όμως φαίνονται τόσο αθώοι, καθημερινοί και γαλήνιοι. Σαν να ήταν το έγκλημα η κολυμπήθρα του Σιλωάμ, μέσα από την οποία βρήκαν την ισορροπία τους: ή την δικαιοσύνη που δεν είχε απονεμηθεί. Αφ’ής στιγμής η ισορροπία κατακτήθηκε και η δικαιοσύνη αποδόθηκε, καμία σημασία δεν έχει αν το τίμημα ήταν ένα έγκλημα. Ο ήρωας, όσο κι αν βασανίζεται από μια μικρή αμφιβολία, έχει την δύναμη να εκθέσει το σκπετικό, το άλλοθι και την οπτική του, σαν να μιλούσε για το τι έφαγε για πρωινό. Ή ίσως και όχι…

Ένας πατέρας αφηγείται πώς άφησε το πέντε μηνών μωρό του να πεθάνει από ασφυξία.
Ένας νεαρός δολοφονεί εν ψυχρώ έναν άστεγο πριν να κάνει πρόταση γάμου στο κορίτσι του: μετά πηγαίνουν μαζί στην κυριακάτικη λειτουργία.
Μια κοπέλα, θύμα αποπλάνησης από τον καθηγητή της δολοφονεί το παιδί της στα 14α γεννέθλιά του -τόσο ήταν κι εκείνη όταν το γέννησε.

Fabrice Rodriguez

Fabrice Rodriguez

Τρεις τραγικές ιστορίες οπτικοποιημένες από την πλευρά του θύτη -που είναι, φυσικά και θύμα. Τρεις άνθρωποι μεγαλωμένοι με αρχές, «θεοσεβούμενοι«. Και βαθειά δυστυχισμένοι, εγκλωβισμένοι μέσα σε έναν φριχτό καθωσπρεπισμό.

Ο συγγραφέας Neil Labute είναι αμερικάνος και μορμόνος. Γεννήθηκε στο Ντητρόιτ και έκανε τα πρώτα του θεατρικά βήματα στο Λονδίνο. Στην δεκαετία του ’90 θεωρήθηκε ως ένας από τους πιο αντιφατικούς αμερικάνους θεατρικούς συγγραφείς. Παρά την θρησκευτική του ταυτότητα και τον συντηρητισμό του, γράφει για την βία, με τον πιο βίαιο, σοκαριστικό και κυνικό τρόπο (εδώ για την παραγωγή στην Αμερική).

Στην βέλγικη εκδοχή της, η παράσταση αναδεικνύεται πολύ από το εύστοχο όσο και λιτό σκηνικό (σε κάθε ιστορία προβάλλεται στο βάθος μία σχετική με την ιστορία φωτογραφία). Ειδική μνεία αξίζει στην εξαιρετική σκηνοθεσία του René Georges, ο οποίος θέτει στο επίκεντρο τους ηθοποιούς και χτίζει την παράσταση πάνω τους. Καταφέρνει να αναδείξει την ακραία βία των ηρώων μέσα από μια απίστευτα στατική σκηνοθεσία: οι ηθοποιοί σχεδόν ακίνητοι, εκφράζουν την εσωτερική τους θύελλα μέσα από τις εκφράσεις του προσώπου και το φωνητικό ηχόχρωμα. Στο τέλος της παράστασης, ο θεατής έχει εισπράξει πολλαπλάσια βία από όση ενδεχομένως μπορεί να αντέξει (κι από όση σερβίρεται εν αφθονία στην τηλεόραση), μέσα από ερμηνείες που παίζουν με το βλέμμα, με τις κινήσεις των βλεφάρων και τις αναπνοές.

Lara Persain

Lara Persain

Ακριβώς γι’αυτό τον λόγο, χρειάζεται να αναφερθεί και το πολύ εύστοχα διαλεγμένο καστ: Fabrice Rodriguez, Edwige Baily, Bruno Mullenaerts, Lara Persain. Ιδιαίτερα η τελευταία, στον ρόλο της νεαρής αποπλανημένης Μήδειας, είναι ενδεχομένως η καλύτερη ηθοποιός που έχω δει, εδώ και πολύ καιρό.

Το ενδιαφέρον είναι πως ο Labute δεν ηθικολογεί. Δεν σηκώνει ψηλά το δάχτυλο σαν δάσκαλος. Απλά παρουσιάζει τρεις ιστορίες. Απλά, μας προκαλεί να στρέψουμε το βλέμμα μας και να κοιτάξουμε κατά πρόσωπο την βία που μας περιβάλλει καθημερινά, που μπορεί να χτυπήσει την πόρτα μας, και που σαφώς έχει μια συγκεκριμένη πηγή, αλλά συχνά στρέφεται προς τον λάθος στόχο.

Advertisements