m20-173139ipogeioΤο 13ο Υπόγειο είναι μια εικόνα από το μέλλον που είναι σχεδόν παρόν. Βρίσκεται σε μια χώρα, όπου συνυπάρχουν δυο κόσμοι: ο εταιρικός και ο πραγματικός. Στον εταιρικό, πάλι συνυπάρχουν δυο άλλοι κόσμοι: ο πάνω και ο κάτω. Στον πάνω κόσμο, η ζωή αστράφτει μέσα από ένα ιλλουστρασιόν περιτύλιγμα, βασισμένο στο τρίπτυχο καριέρα-κατανάλωση-διασκέδαση. Οι κάτοικοι του πάνω κόσμου υπάρχουν σε ένα καθεστώς ευφορίας και ψευδαίσθησης αφθονίας, ενώ οι εταιρικοί νόμοι δένουν το πεπρωμένο τους σφίχτα με μια σειρά από αστερίσκους σε συμβόλαια και αλλεπάλληλα δάνεια, που δεν εξοφλούνται ποτέ. Την ίδια στιγμή, στον κάτω κόσμο χιλιάδες σκλάβοι υπάρχουν για να υπηρετούν ακριβώς τον ίδιο σκοπό: την ψευδεπίγραφη ευζωία του πάνω κόσμου και την ικανοποίηση πάσης φύσεως επιθυμιών των κατοίκων του.

Κι ενώ ο εταιρικός κόσμος επεκτείνεται εις βάρος του πραγματικού, ένα αγόρι του πάνω κόσμου και ένα κορίτσι του κάτω κόσμου φυλακίζονται στα πλοκάμια της εταιρίας, μέσα από μια αλυσίδα γεγονότων που δεν αποτελούν επιλογή τους. Έτσι κι αλλιώς, η επιλογή και η ελευθερία δεν υπάρχουν.

Αν όλα αυτά σας φαντάζουν οικεία, είναι μάλλον γιατί το 13ο Υπόγειο δεν είναι απόλυτα αποκύημα της φαντασίας του Βαγγέλη Μπέκα. Μπορεί να πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που κινείται μεταξύ των ορίων του θρίλερ, του φουτουρισμού και της (επιστημονικής) φαντασίας, αλλά οι αφορμές του είναι παρούσες στην καθημερινότητά μας. Πόσο ελέυθεροι είμαστε σήμερα; Από λίγο ως καθόλου -και οι ήρωες του Υπογείου δεν είναι πολύ πιο ανελέυθεροι από μας.

Σαφώς, η ιστορία του Βαγγέλη έχει μια πολύ σφιχτοδεμένη πλοκή που κρατά σχεδόν δέσμιο τον αναγνώστη, με τα κινηματογραφικά της χαρακτηριστικά. Το στοιχείο του «αιφνιδιασμού» χρησιμοποιείται πολύ επιτυχημένα, με αποτέλεσμα οι σελίδες να κατακλίζονται από έναν καταιγισμό εκπλήξεων. Το βιβλίο εύκολα θα μπορούσε να προσαρμοστεί σε σκριπτ και να οπτικοποιηθεί, χωρίς αυό να σημαίνει πως είναι γραμμένο με αυτό το στόχο: απλά, οι εικόνες του είναι πολύ ζωντανές και γλαφυρά αποτυπωμένες στο λόγο. Άποψη και πλοκή συμπορεύονται, εκτός από ελάχιστα σημεία, αλλά αυτό δεν ενοχλεί. Οι πολλοί συμβολισμοί και τα υπονοούμενα λειτουργούν πολύ καλά, αναδεικνύοντας το σκεπτικό του συγγραφέα. Και η γλώσσα ρέει ανάλαφρα, είναι όμως πολύ καλά δουλεμένη. Το συνολικό αποτέλεσμα μάλιστα αναδεικνύεται από το πολύ έξυπνο εξώφυλλο και την πολύ προσεγμένη έκδοση.

Σε κάθε περίπτωση, το 13ο Υπόγειο είναι ένα βιβλίο που συνερπαίρνει και υποβάλλει τον αναγνώστη. Να το διαβάσετε οπωσδήποτε, θα το απολαύσετε -και θα το σκέφτεστε για καιρό.

__________________________
Βαγγέλη, ευχαριστώ, ξέρεις γιατί. 🙂
Αλεπού, ευχαριστώ, επειδή φρόντισες να φτάσει το βιβλίο στα χέρια μου, πολύ νωρίτερα από όσο φανταζόμουν. 🙂

Advertisements