snow279_546505Slavno, Ανατολική Βοσνία, 1997
Καθώς ο χειμώνας πλησιάζει, οι δώδεκα κάτοικοι ενός μικρού οικισμού, χαμένου στα βουνά της Βοσνίας προσπαθουν να επιβιώσουν ανάμεσα στο τραγικό παρελθόν ενός πολέμου και το δύσκολο παρόν της φτώχειας και της καταστροφής που τους περιβάλλει. Όλοι τους, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι, ελπίζουν πως οι αγννοούμενοι -άντρες και αγόρια- των οικογενειών τους θα επιστρέψουν. Εν τω μεταξύ, δοκιμάζουν να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, πουλώντας μαρμελάδες και φρούτα ή φτιάχνοντας παραδοσιακά υφαντά.

Όταν μια ξένη εταιρία διά μέσου του Σέρβου αντιπροσώπου της -και πρώην συχωριανού τους- προτείνει να αγοράσει τη γη τους (έναντί ευτελούς, αλλά γι’αυτούς σημαντικού ποσού), οι μουσουλμάνοι κάτοικοι του οικισμού αντιμετωπίζουν ένα μεγάλο δίλημμα, κι ο καθένας επιχειρεί να απαντήσει με τον τρόπο που υπαγορεύει ο χαρακτήρας και η ηθική του. Μια ξαφνική χιονοθύελλα εγκλωβίζει στο χωριό τους αντιπροσώπους της εταιρίας, φανερώνοντας την φριχτή αλήθεια (που ήταν κρυμμένη όχι πολύ μακριά από τον οικισμό) και δίνοντας την λύση στο δίλημμα.

Η ταινία σκιαγραφεί την ζωή μετά τον πόλεμο και την αναγκαστική συμβίωση με τα φαντάσματα των αγνοουμένων αγαπημένων προσώπων. Μια νέα κοπέλα που χήρεψε μόλις είχε παντρευτεί, ένα κορίτσι που πιστεύει πως ο πατέρας του θα γυρίσει, μια μάνα που έχασε τα παιδιά και τον άντρα της και υιοθέτησε τα ορφανά άλλων νεκρών, ένα αγόρι που δεν μιλά αλλά βλέπει συνεχώς εφιάλτες. Η επιβίωση μετά από ένα σκληρό και βρώμικο πόλεμο, το πείσμα της ζωής, όπως κάθε άνθρωπος το αντιλαμβάνεται: μένοντας ή φεύγοντας.

affiΤο θέμα είναι πολύ ενδιαφέρον. Η προσέγγιση της σκηνοθέτιδας Aida Begic είναι πολύ μετρημένη και χωρίς φαντισμό. Αν και είναι σαφές ποιοι είναι Βόσνιοι και ποιοι Σέρβοι, χαριν του σεναρίου, ο θεατής δεν μένει εκεί -αντιλαμβάνεται πως οι ρόλοι θα μπορούσαν να είναι και αντίθετοι, ή ακόμα οι εθνικότητες διαφορετικές αν η ταινία διαδραματιζόταν αλλού. Δεν έχει σημασία η προέλευση ή η θρησκεία, σημασία έχουν τα γεγονότα, που σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης δεν διαφέρουν ιδιαίτερα.

Η σκηνοθεσία δεν ξεφεύγει από μερικά κλισέ, αλλά αυτό δεν ενοχλεί, καθώς αυτά είναι μάλλον διακριτικά και αθόρυβα. Από την άλλη, αξίζει ειδική μνεία στις πολύ καλές ερμηνείες, κυρίως των παιδιών (ορισμένα από τα οποία εμφανίζονται μπροστά στηνκάμερα για πρώτη φορά). Πολύ καλή είναι και η μουσική επένδυση.

Η ταινία διακρίθηκε στις Κάννες και σε άλλα διεθνή φεστιβάλ.

Advertisements