Ως γνωστόν, οι σύγχρονες δημοκρατίες δυτικού τύπου βασίζονται ιδεολογικά στο ρεύμα του Διφωτισμού. Ο Cesare Beccaria, Ιταλός Διαφωτιστής, στο έργο του «Περί εγκλημάτων και ποινών» (Dei dilitti e delle penne) αναφέρει, μεταξύ άλλων:

«Ωστόσο η ποινή και ο εγκλεισμός δεν εξαναγκάζουν την ανθρώπινη ύπαρξη σε μεταμέλεια και αλλαγή συμπεριφοράς, αν η ίδια η ύπαρξη δεν αντιληφθεί την ευθύνη της έναντι των άλλων ανθρώπων εντός του κοινωνικού συνόλου, αλλά και αν δεν αντιληφθεί και η ίδια η κοινότητα την ευθύνη της για το σχεδιασμό των θεσμών. Διότι για την ανθρώπινη ύπαρξη η ανάληψη της ευθύνης και ακλόνητη πίστη στους νόμους και στις δημοκρατικές αξίες αποτελούν ύψιστες αρετές.

Αν, ωστόσο, θεωρηθεί η ποινή ως πειθαρχική μέθοδος πειθούς – με σκοπό την εξόντωση του θύτη και τον ηθικό στιγματισμό του ως δείγμα της ανθρώπινης ισχύος και εξουσίας παρά ως «θεραπεία» του πολιτικού σώματος – κάτι τέτοιο βεβαίως είναι καταδικαστέο. Διότι η ζημία του θύτη δεν απαλείφει την αδικία που έχει διαπραχθεί εντός της ανθρώπινης κοινωνίας, η οποία έχει ως στόχο την ηθική τελείωση της ύπαρξης, το σεβασμό της ανθρώπινης ζωής και των αξιών, τη συνεργασία και την επικοινωνία των μελών της. […]

Το κάθε μέλος της ανθρώπινης κοινότητας διαφέρει από κάθε έμβιο ον, εφόσον διαθέτει το λογικόν και την αγάπη προς το συνάνθρωπό του, σύμφωνα με την οποία σέβεται τον άλλο ως αυθύπαρκτη προσωπικότητα και όταν διαπράξει κάποιο έγκλημα. Ολόκληρη η πολιτεία συμπάσχει τότε και αισθάνεται το άλγος σε ολόκληρο το σώμα της. Ο νομοθέτης είναι ο «ιατρός» της πολιτείας, εκείνος που θα θεσμοθετήσει την ισονομία αλλά και θα προασπίσει το κοινωνικό σύνολο έναντι της φιλαυτίας του κάθε μέλους της και έναντι της ανισότητος, που ελλοχεύουν.

Σκοπός της ύπαρξης του κοινωνικού συνόλου είναι η ωφέλεια του κάθε μέλους της ξεχωριστά και η ελεύθερη υπακοή στους νόμους της πολιτείας και στους κυβερνώντες. Εντός της πολιτείας η εκμετάλλευση της κοινωνίας από το άτομο δεν είναι δυνατό να νοηθεί ως έκφραση της ελευθερίας του. Επίσης η ποινή δεν αποτελεί την ανταπόδοση του προηγηθέντος εγκλήματος, διότι ο συνάνθρωπος δεν είναι ο αντίπαλος τον οποίο εκμηδενίζει ο άλλος άνθρωπος, ανταποδίδοντας την κακή συμπεριφορά του με μια άλλη κακή συμπεριφορά. […]

Ο Beccaria ίσταται εναντίον των βασανιστηρίων και του θεσμού του εγκλεισμού ως λύση για τον περιορισμό των ατόμων, που καταπατούν την ελευθερία και την αξιοπρέπεια των συνανθρώπων τους, διότι δεν αποτρέπει – αυτό το σύστημα σωφρονισμού – την διάπραξη της εγκληματικής ενέργειας. […]»

Άραγε, αυτά να είχαν στο μυαλό τους οι δικαστές, όταν αποφάσιζαν την ποινή που αρμόζει στον ένοχο αυτής της υπόθεσης (που, ας μη γελιώμαστε, δεν είναι αμιγώς ποινική, είναι πολιτική);

Πηγή
κλικ
κλικ

Advertisements