ildivoafficheO Giulio Andreotti επικράτησε στην πολιτική ζωή της Ιταλίας για περίπου μισό αιώνα. Υπήρξε από τους μακροβιότερους πρωθυπουργούς, παρ’ολίγον Πρόεδρος της Δημοκρατίας και γερουσιαστής. Στενότατος συνεργάτης του Da Gasperi, ηγετικής μορφής των Ιταλών Χριστιανοδημοκρατών, ετοιμόλογος, ατακαδόρος, λιγομίλητος, μετρημένος και διορατικός, κατέχει μια μεγάλη συλλογή από προσωνύμια, όπως «αλεπού», «παμπόνηρος», «Βελζεβούλ», «αδίστακτος». Διόλου άδικα, αν σκεφτεί κανείς πως πρόκειται για μια από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της Ιταλικής πολιτικής σκηνής: κατηγορήθηκε για δεσμούς με τη Μαφία, για ηθική αυτουργία σε δολοφονίες, για την επιλογή σκοπίμως παρελκυστικής πολιτικής στην υπόθεση Aldo Moro, για εμπλοκή στην μασωνική Propaganda 2 και το όργανο της CIA, Gladio: όπως ο ίδιος είπε «Εκτός από τους Καρχηδονιακούς πολέμους με έχουν κατηγορήσει για τα πάντα: κι αυτό επειδή τότε δεν είχα γεννηθεί».

 

ildivo

Η ταινία που αφηγείται την «θεαματική ζωή του», λοιπόν, δικαίως φέρει το όνομα Il Divo*. Ως προς τα -λίγο ή πολύ γνωστά- γεγονότα, η ταινία δεν αποφέρει κάτι καινούριο. Δεν θα μπορούσε μάλλον, αφού ο Andreotti είναι ακόμα εν ζωή και -δικαστικώς τουλάχιστον- έχει αθωωθεί για όσα κατηγορήθηκε (ή τα εγκλήματα έχουν πλέον παραγραφεί). Στόχος άλλωστε δεν είναι η έρευνα της ιστορικής αλήθειας. Στόχος -που επιτυγχάνεται απόλυτα- είναι η παρουσίαση της επιβλητικής και εντυπωσιακής προσωπικότητας του Andreotti. Χωρίς καμία ωραιοποίηση, χωρίς να έχει ούτε μια δικαιολογία ή ελαφρυντικό, ο Andreotti παρουσιάζεται ως αυτό που είναι: ένας αδίστακτος πολιτικός που έπραττε πάντα σύμφωνα με το μότο του «δεν μπορείς να αποφύγεις το κακό, αν θες να κάνεις το καλό». Ατακαδόρικη -προφανώς- δικαιολογία, για να ερμηνεύσει τόσες αμφιλεγόμενες επιλογές: η μόνη για την οποία μοιάζει να έχει ενοχές είναι η υπόθεση Moro.

Il "corrente"

Il "corrente"

Η ταινία είναι ένα κομμάτι τέχνης και πετυχαίνει να δημιουργήσει την επιδιωκόμενη ατμόσφαιρα από τα πρώτα δευτερόλεπτα: βοηθούσης της καίριας σκηνοθεσίας, της πανέξυπνα επιλεγμένης μουσικής, και βέβαια της καταπληκτικής ερμηνείας του Toni Servillo. Οι πολύ καλές ερμηνείες, οι γρήγορες εναλλαγές, τα εύστοχα πλάνα, αλλά και οι ατάκες του Andreotti συνθέτουν ένα γοητευτικό σύνολο -ακόμα και για τον θεατή που γνωρίζει λίγα για το πολιτικό πλαίσιο. Μετά το τέλος της ταινίας, η ανέκφραστη, αγέλαστη φιγούρα του Andreotti μένουν στο μυαλό του θεατή -κι ακόμα περισσότερο το αιχμηρό βλέμμα του, η αργή ομιλία του, τα χέρια του που λένε όσα δεν εκφράζει με λέξεις. Εν ολίγοις, είναι μια ποιητική ταινία που συναρπάζει ακόμα και τους ιδεολογικούς αντιπαλους του Andreotti (όπως, καλή ώρα, την γράφουσα).

Toni Servillo στο ρόλο του Giulio Andreotti

Toni Servillo στο ρόλο του Giulio Andreotti

Ό,τι κι αν ήταν ο Andreotti, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι είχε δίκιο: η εξουσία συνθλίβει -αυτόν που δεν την έχει. Στα 90 του χρόνια, ο ίδιος είναι -σχεδόν- αλώβητος.

____________________________
Σκόπευα να περιμένω το dvd, αλλά διαβάστε εδώ και εδώ, όσα με έπεισαν να δω την ταινία στο σινεμά (και καλώς έπραξα).

*Όχι τυχαία, Divo Giulio ονομαζόταν ο Ιούλιος Καίσαρας.

Advertisements