arrowΦτάνοντας στο Tour et Taxis, παίρνει κανείς μια γεύση του τι σημαίνει «προσανατολισμός» και «μετάβαση από το σημείο Α προς το σημείο Β ακολουθώντας τις ταμπέλες» στο Βέλγιο. Πρόκειται νομίζω, για ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα. Θα προσπαθήσω να το περιγράψω, μολονότι είναι μια εμπειρία που πρέπει κανείς να την βιώσει, για να καταλάβει.

Εν προκειμένω, έχουμε έναν πολυχώρο που φιλοξενεί εκθέσεις, καφέ, καταστήματα και αίθουσες που διατίθενται για ποικίλα events -ας πούμε, κάτι σαν το Γκάζι στην Αθήνα. Στον χώρο αυτό, συνήθως φιλοξενούνται τουλάχιστον τρεις εκθέσεις παράλληλα. Δοκιμάστε να κάνετε λοιπόν την εξής πνευματική άσκηση: έστω δύο μακρόστενα κτήρια Α και Β, τοποθετημένα παράλληλα μέσα στο χώρο. Έστω ταμπέλα Τ μπροστά από το κτήριο Α. Επί της ταμπέλας, η ένδειξη για την έκθεση που μας ενδιαφέρει και ένα βέλος που δείχνει ευθεία (όπως αυτό στην εικόνα αριστερά). Μπαίνετε στο κτήριο Α; Τότε, το διασχίζετε ολόκληρο και φτάνετε στην πίσω έξοδό του. Έκθεση νιετ. Ακολουθείτε, λοιπόν. το ένστικτό σας, και στρίβετε δεξιά, εισέρχεστε στον υπαίθριο διάδρομο που βρίσκεται μεταξύ των κτηρίων Α και Β, για να ανακαλύψετε την έκθεση μέσω της πλευρικής εισόδου του κτηρίου Β.

Η περιπέτεια, όμως, δεν σταματά εδώ. Μπαίνετε στο εσωτερικό και διαπιστώνετε ότι στον ίδιο χώρο φιλοξενούνται δύο εκθέσεις (αυτή που σας ενδιαφέρει και μια άλλη). Πλην όμως, υπάρχει ένα εκδοτήριο εισιτηρίων κοινό και για τις δύο εκθέσεις. Και μία ουρά, πολύ μεγάλη. Τόσο μεγάλη που στο τέλος της, αναμειγνύεται με την άλλη ουρά, αυτήν που σχηματίζεται μπροστά από το μπαρ, το οποίο είναι τοποθετημένο μεταξύ των δυο αιθουσών που φιλοξενούν τις εκθέσεις. Δικαίως αναφωνείτε «Τι μπουρδέλο, θεέ μου!» -στη μητρική σας γλώσσα την οποία οι υπόλοιποι δεν καταλαβαίνουν (ελπίζετε). Στέκεστε στωικά στην ουρά.

Και τότε εμφανίζεται υπάλληλος που σας υποδεικνύει να σχηματίσετε και δεύτερη ουρά, παραλλήλως της πρώτης (του εκδοτηρίου), προκειμένου η δική σας ουρά να μην αναμειγνύεται με αυτήν του καφέ. Ευγνωμωνείτε την καλή σας τύχη και την φωτισμένη υπάλληλο, μέχρι που διαπιστώνετε ότι, ναι μεν φτιάχτηκε η δεύτερη ουρά, χωρίς όμως να διπλασιαστούν και οι υπάλληλοι που κόβουν εισιτήρια. Τουτέστιν, μία υπάλληλος, δύο ουρές. Αναφωνείτε και πάλι την ανωτέρω υβριστική φράση και ψάχνετε την υπάλληλο που έκανε την ύποδειξη, για να την ξεμαλλιάσετε. Αυτή -φυσικά- έχει εξαφανιστεί. Περιμένετε λίγο, μπας και εμφανιστεί δεύτερος υπάλληλος, χτυπώντας χαρακτηριστικά το παπούτσι στο πάτωμα (ταπ ταπ ταπ). Ουδεμία αλλαγή. Επανέρχεστε στην πρώτη ουρά και τότε, ω ναι! Εμφανίζεται δεύτερος υπάλληλος -εσείς έχετε χάσει την σειρά σας, τα αυγά, τα πασχάλια, την υπομονή σας και κάθε διάθεση για να απολαύσετε τέχνη και έκθεση.

Είστε, όμως, πείσμων, εξακολουθείτε να περιμένετε και, όντως, ανταμείβεστε: ήρθε η σειρά σας, πληρώνετε τα εισιτήρια, αλλά διαμαρτύρεστε και στον υπάλληλο για την ανοργανωσία -για να λάβετε την απάντηση (πάντα συνοδευόμενη από χαμόγελο και ύφος «δεν-μπορώ-να-κάνω-τίποτα-δυστυχώς«) «ε, λυπάμαι, είναι κυριακή κι έχει πολύ κόσμο!».

Δεν έχετε καν το κουράγιο να αναφωνήσετε την γνωστή υβριστική έκφραση πλέον. Το χειρότερο δε είναι πως είστε Ο ΜΟΝΟΣ που έχει εξοργιστεί με την κατάσταση, που δοκίμασε να σκεφτεί ότι μπορεί και να υπάρχει κι ένας άλλος τρόπος, πιο γρήγορος και αποτελεσματικός και που τόλμησε να διαμαρτυθεί. Οι άλλοι είναι όλοι πρόβατα! (μπεεεεε!)

1e16d1d0d9Ας είναι! Ελπίζετε να δείτε τουλάχιστον κάτι ενδιαφέρον στην έκθεση με θέμα την Όπερα, την δημιουργία και την προετοιμασία της. Στις εννέα αίθουσες, όμως, το μόνο που θα βρείτε είναι διθύραμβοι για το δημιουργικό πνεύμα του παραγωγού όπερας Ricordi, ο οποίος έχτισε μια ολόκληρη αυτοκρατορία, ενώ η επιχείρησή του εξακολουθεί να ακμάζει στο Μιλάνο, και πολλές γενικολογίες περί του τι είναι λιμπρέτο, παρτιτούρα και σκηνογραφία και πόσο μεγάλη είναι η σημασία της επιλογής των τραγουδιστών και των κουστουμιών. Α, και μερικά εκθέματα (αντίγραφα από παρτιτούρες, εικόνες από κοστούμια, φωτογραφίες τραγουδιστών -ούτε καν πέντε γραμμές με τα βιογραφικά τους στοιχεία-, μουσική να παίζει για background και μερικά αποσπάσματα από μαγνητοσκοπημένη παράσταση της Aida στην Scala για το τέλος), έτσι για ξεκάρφωμα.

________________________________
Πάλι καλά που κλείσαμε την ημέρα πίνοντας το τσάι μας και να τρώγωντας αυθεντικά british scones στο τσάι που διοργάνωνε το Arrière Cuisine -το οποίο συστήνω ανεπιφύλακτα τόσο για τις νοστιμιές που προσφέρει, όσο και για την σπιτική ατμόσφαιρα και την χαμογελαστή εξυπηρέτηση (une bonne addresse!).

Advertisements