«Εμένα το παιδί μου θα ζήσει ευτυχισμένο.»
«Μα, δεν γίνεται ένα κοριτσάκι να μην αγαπάει τον πατέρα του.»
«Ο γιος μου με υποτιμά και με χτυπάει.»
«Θέλω η κόρη μου να λάμπει, όχι για μένα, για την ίδια.»
«Σας χαρίζω το παιδί μου, ξέρω πως θα είναι ευτυχισμένο με σας.»
«Δες το αποτέλεσμα της διαπαιδαγώγησής σου πατέρα: σε φοβάμαι.»
«Δεν μπορώ να γεννήσω, το παιδί δεν βγαίνει από την κοιλιά μου.»
«Μην πας στο σχολείο, παιδί μου, μείνε μαζί μου σήμερα.»
«Δεν μπορεί να είναι αυτό το δικό μου παιδί.»
«Με συγχωρείς, παιδί μου, ήμουν πολύ σκληρή μαζί σου.»

Δέκα περιπτώσεις, δέκα στιγμές παρμένες από αληθινές οικογένειες. Το αποτέλεσμα μιας έρευνας μεταξύ αληθινών οικογενειών στη Νορμανδία, χρηματοδοτημένης από την Caisse d’Allocations Familiales du Calvados και το Centre Dramatique National – Comédie de Caen, δραματοποιείται επί σκηνής στο Public (ακόμα εδώ και εδώ).

Γονείς που ευνουχίζουν, παιδιά που δεν αγαπούν, γονείς που συγχέουν την αγάπη με τον αυταρχισμό, παιδιά που δεν τους επιτρέπεται να ανοίξουν τα φτερά τους. Η απογοήτευση, η ενοχή, η βία και η παραίτηση που κληροδοτούνται από γενιά σε γενιά, με αποτέλεσμα την διαιώνιση μιας στρατιάς δυστυχισμένων και ανολοκλήρωτων ανθρώπων. Όπως αναφέρει -αρκετά αφοριστικά- και ο Jean-Jacques Birgé, «Υπάρχουν συνήθως καλά παιδιά, αλλά σπάνια καλοί γονείς».

Τέσσερις ηθοποιοί (Rosalia Cuevas, Gaël Maleux, Claude Semal και Anouchka Vingtier) υποδύονται καμιά εικοσαριά ρόλους, όλα συμβαίνουν επί σκηνής, δεν υπάρχουν παρασκήνια. Ο σκηνοθέτης Thierry Debroux επιδιώκει ό,τι συμβαίνει επί σκηνής να αντικατοπτρίζει ένα χορό βγαλμένο από το αρχαίο δράμα, ενώ το κοινό λαμβάνει την θέση του πολίτη, μιας ιδιότυπης «αγοράς» που παρακολουθεί, χωρίς να του αποκρύπτεται τίποτα.

«Μέσω της θεατρικής μαγείας, το σώμα του ηθοποιού γίνεται ένα μικρό αγόρι, και στην επόμενη σκηνή ένας πατέρας. Τα πρόσωπα δεν προδίδουν όλα τα μυστικά τους. Τα συλλαμβάνουμε σε μια δεδομένη στιγμή της ζωής τους… και ο θεατής γεμίζει τα κενά, όσα δεν ειπώθηκαν.
Δεν υπάρχουν καμαρίνια. Το κοινό δεν αποκλείεται από κανένα χώρο. Είναι μαζί με τους ηθοποιούς. Ζήτησα από τον σκηνογράφο, την φροντιστή και την δημιουργό των κουστουμιών να παρέμβουν σαν μέλη μιας ομάδας σε ένα παιχνίδι. Έτσι, για παράδειγμα, ένας συγκεκριμένος φωτισμός που τέθηκε σε μια δεδομένη στιγμή της πρόβας, μπορεί τελικά να αποτελέσει ένα δεδομένο για τους ηθοποιούς στην επόμενη σκηνή και να προσανατολίσει τη μουσική των σωμάτων τους.»

Αυτά λέει ο ίδιος ο σκηνοθέτης αυτής της συγκλονιστικής παράστασης, βασισμένης στο λιτό αλλά καίριο κείμενο του Joel Pommerat. Η παράσταση, σύμφωνα με το βρυξελλιώτικο θέατρο, κάνει το γύρο του κόσμου και σημειώνει μεγάλη επιτυχία. Στο Βρυξελλοχώρι μας μπορείτε να την δείτε μέχρι τις 21 Φεβρουαρίου.

Advertisements