«Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι» -το λένε οι Γραφές. Κάτι τέτοιο έπαθε κι ο Φιόνταρ Νοστογέφσκυ στα γεράματά του, οπότε και τα ενδιαφέροντά του στράφηκαν προς την θρησκεία, την μετά θάνατον ζωή, την ματαιότητα. Δεν θα το ονόμαζα μεταστροφή, αφού ο μεγάλος ρώσος συγγραφέας είχε από νέος εκδηλώσει μια έλξη για τα θέματα αυτά. Πλην όμως, η αύξηση της προσοχής του προς αυτά σημειώνεται και στα γραπτά των τελευταίων του χρόνων.

Ένα από αυτά είναι και το «Όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου«, το οποίο παρακολουθήσαμε δραματοποιημένο στο γνωστό μας στέκι, παρέα με την Αλεπού. Πρόκειται για την μεταφορά σε θεατρικό μονόλογο της νουβέλας αυτής, σκηνοθετημένη από την Sandrine Laroche, η οποία ανέλαβε το δύσκολο εγχείρημα να σκηνοθετήσει τον πατέρα της, Pierre Laroche , έναν από τους σημαντικότερους Βέλγους ηθοποιούς.

Η σκηνοθέτις, δείχνοντας μεγάλο σεβασμό στον συγγραφέα, μεταφέρει στο κείμενο σχεδόν αυτούσιο, διανθίζοντάς το με διακριτικές αλλά καίριες πινελιές, όπως ο υποβολέας/κομπάρσος, το θέατρο σκιών, αποσπάσματα του κειμένου ηχογραφημένα και η προσεγμένη μουσική επένδυση.

6a00d83451b40669e201116837abc5970c-250wi

Sandrine και Pierre Laroche

Και μάλλον ορθώς έπραξε, διότι το κείμενο είναι πυκνό και συμπαγές, η ιστορία δευτερεύουσα σε σχέση με την ουσία. Ο Ντοστογέφσκυ -πιθανότατα με μια έντονη αυτοαναφορικότητα- αφηγείται (σε πρώτο πρόσωπο στη νουβέλα) την ιστορία ενός ανθρώπου που γνωρίζει πως είναι γελοίος από γεννησιμιού του και κουβαλά σε όλη του τη ζωή τόσο την γελοιότητά του, όσο και την επίγνωση αυτής -και ακόμα χειρότερα, την συνείδηση του γεγονότος πως οι άλλοι αγνοούν αυτό το προφανές χαρακτηριστικό του. Από ένα σημείο και μετά, ο ήρωας αδιαφορεί για όλα συμβαίνουν γύρω του, είναι πεπεισμένος πως έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον για τον κόσμο, κάθε έλξη για την ζωή και κάθε συναίσθημα -και αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Ορίζει την ημέρα βάσει ενός ‘θεόσταλτου» σημαδιού, είναι απόλυτα αποφασισμένος, αλλά ένα τυχαίο περιστατικό του φανερώνει πως δεν έχει απωλέσει όλα του τα συναισθήματα, πως νιώθει ακόμα τον πόνο. Το γεγονός αυτό τον μπερδεύει, πέφτει σε ονειροπόληση και αποκοιμιέται -νομίζοντας πως έχει πεθάνει. Το όνειρό του, όμως, του φανερώνει την ομορφιά της ζωής, την αγάπη του για την αγνότητα και τον ίδιο του τον συναισθηματικό κόσμο. Όταν πια ξυπνάει, έχει συναίσθηση της γνώσης της αλήθειας (του) και επιθυμεί -έστω και αργά- να ζήσει. Ξέρει πλέον πως ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να «μολύνει» την ομορφιά της ζωής και αυτή του η γνώση του ενισχύει τον πόθο για ζωή, ενώ παράλληλα τον κάνει να κοιτά με συγκατάβαση τους άλλους ανθρώπους.

Αναμφίβολα, ο Pierre Laroche είναι ένας πολύ ταλαντούχος ηθοποιός που χωρίς περιττές εξάρσεις και φιοριτούρες έδωσε στην παράσταση και τον ρόλο του την ζωντάνια και το συναίσθημα που χρειάζονταν, προσφέροντας στο κοινό μεγάλη συγκίνηση.

Για την παράσταση έγραψε και η Αλεπού: να το διαβάσετε το ποστ της, καθότι είναι και ειδήμων.
Οι Βρυξελλοχωρίτες προλαβαίνετε να δείτε την παράσταση -παίζεται ως τις 21 Φεβρουαρίου.

Advertisements