«Γιατί σιωπάτε; Πού οφείλεται η σιωπή των Ιταλών κομμουνιστών; Δεν έχουν να πουν δυο λόγια για τον 20ο αι., για τις ελπίδες, τις θηριωδίες, τις επιτυχίες, τις ηρωικές πράξεις του 2ου παγκοσμίου πολέμου, τα λάθη του κομμουνιστικού ιδεώδους;»

9782851816351Δέκα χρόνια μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ένας παλαίμαχος του ΚΚ Ιταλίας, απογοητευμένος από την «σιωπή των Κομμουνιστών» στέλνει ένα γράμμα, γεμάτο με πολλά και καίρια ερωτήματα, σε δυο παλιούς του συντρόφους. Ανάμεσα στα άλλα, εξεγείρεται με το εξής:

«Ο κομμουνισμός τελείωσε, αλλά ο αντικομμουνισμός εξακολουθεί να λυσσάει, όχι σαν απόπειρα σκέψης, αλλά με την μορφή της ύβρεως, όχι σαν αναζήτηση, αλλά με την μορφή της επίθεσης.»

 

Προβληματίζεται όμως και από πολλά πιο ουσιαστικά και ιδεολογικής φύσεως ζητήματα: πίστεψαν ποτέ στην επανάσταση; ποια η σχέση του κομμουνισμού με τη δημοκρατία; ποια η θέση του κομμουνισμού σήμερα; πώς τοποθετείται ένας κομμουνιστής απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και τον σύγχρονο καπιταλισμό;

Ο Βιττόριο παίρνει την πρωτοβουλία και η Μίριαμ και ο Αλφρέντο του απαντούν -η Μίριαμ με περισσότερο συναισθηματισμό, ο Αλφρέντο πολιτικά και εμπεριστατωμένα. Η επιστολογραφία τους γίνεται πρώτα βιβλίο, και μετά θεατρική παράσταση. Επί σκηνής τρεις εξαιρετικοί ηθοποιοί (τον François Sikivie τον θυμόμαστε και από εδώ, αλλά γνωρίσαμε και την Patrizia Berti και τον Christian Crahay) κι ένα πολύ λιτό σκηνικό, μέσα σε μια όχι θεατρική αίθουσα. Η παράσταση (σε σκηνοθεσία του Jean Pierre Vincent) ξεκινά με την μορφή μονολόγων: ο καθένας εκφωνεί το γράμμα του. Η κατάληξη, όμως, είναι ένας θερμός και ζωντανός διάλογος. Από την αμηχανία στην δράση.

Στην κατακλείδα δε, ακούμε τα εξής επίκαιρα από το στόμα του Αλφρέντο:

«Κι εμείς οι δυτικοί, οι άνθρωποι του Διαφωτισμού, οι λαϊκοί, δεν θα έπρεπε να αναρωτιώμαστε πώς γίνεται, όταν βλέπουμε την θρησκεία να κυριαρχεί σε όλα τα πεδία της ανθρώπινης δράσης, να μιλάμε για θεοκρατία, κι όταν βλέπουμε την πολιτική να κυριαρχεί σε όλα τα πεδία της ανθρώπινης δράσης, να μιλάμε για απολυταρχισμό, ενώ όταν βλέπουμε το νόμο του χρήματος κυριαρχεί σε όλα τα πεδία της ανθρώπινης δράσης, να μιλάμε για… ελευθερία;

Να λοιπόν γιατί, αγαπητέ μου Βιττόριο, μετά από μια τόσο μακρά σιωπή, είναι σωστό η αριστερά να πάρει πάλι το λόγο. Σταματώ εδώ. Όχι με την βεβαιότητα, αλλα -το τονίζω- με την λογική ελπίδα ότι ο ρόλος της αριστεράς θα καταστεί και πάλι μια ιστορική αναγκαιότητα«.

________________________________
Η παράσταση διακρίθηκε στο φεστιβάλ της Αβινιόν. Στις Βρυξέλλες παίζεται στο Public, μέχρι τις 31 Ιανουαρίου.
Εμείς την είδαμε με την εκλεκτή παρέα του Undantag, ο οποίος έγραψε αυτά.
Στην Humanité διαβάζουμε αυτά, ενώ διθυραμβική είναι και η αναφορά του βέλγικου ΚΚ.

_________________________________

Ν.Β.: Στις 9 Νοεμβρίου, φέτος, συμπληρώνονται 20 χρόνια από τότε που το Βερολίνο έγινε μία πόλη, από τότε που δόθηκαν νέες αφορμές για πολέμους.

Advertisements