bxl-neige-jan09-006

Άμα τη επιστροφή μας στο λατρεμένο Βρυξελλοχώρι περί τις δέκα μέρες πριν, η πόλη είχε φροντίσει να μας υποδεχτεί με τα καλά της. Ήταν όλα κάτασπρα και για μία ολόκληρη εβδομάδα, το χιόνι ήταν εκεί, αυξανόταν και πληθυνόταν. Κατόπιν ήρθε ο ήλιος (!), διατηρώντας όμως τις θερμοκρασίες σε υπό του μηδενός διψήφιο, άρα και το χιονάκι.

bxl-neige-jan09-003

Και μετά ήρθε η βροχή. Και η υγρασία. Το χιόνι τα μάζεψε και έφυγε. Κι έχει να ξημερώσει από την Κυριακή.

bxl-neige-jan09-007

Τέλος, λοιπόν στις άσπρες μέρες.
Νομίζω πάντως πως εκείνο που με κάνει να βράζω στο ζουμί μου και να βγάζω καπνούς σαν χύτρα ταχύτητας, δεν είναι η grisaille που επικρατεί έξω. Έτσι κι αλλιώς, την ώρα που βγαίνω το πρωί είναι ακόμα χάραμα, κι όταν επιστρέφω το απόγευμα, είναι ήδη νύχτα. Τι να το κάνω το φως; Πατάω ένα κουμπί και ωπ! να το το φως. Για να μη μιλήσω για την οθόνη του υπολογιστή που μου χαρίζει απλόχερα εκείνο τον νεκρικό υπόλευκο φωτισμό.

bxl-neige-jan09-008

Εκείνο, λοιπόν, που με τσιτσιρίζει είναι που, το χιόνι ήταν ένα γεγονός. Επιτέλους, συνέβη κάτι άξιο σχολιασμού. Συνέβη κάτι έξω από τα συνηθισμένα. Προέκυψε ξαφνικά ένα θέμα συζήτησης με τους αδιάφορους συναδέλφους, πέραν από τα files, τα documents και τα meetings.

Γιατί, βέβαια, συμβαίνουν ένα σωρό πράγματα άξια συζήτησης και σχολιασμού (δεν μιλώ καν για δράση). Αλλά, έλα που δεν έχω με ποιον να τα κουβεντιάσω. Βράζω λοιπόν στο ζουμί που λέγαμε, και τα συζητώ από μέσα μου, σαν τρόφιμος ασύλου.

Και τώρα, τι θα γίνουμε χωρίς το χιόνι;
Το χιόνι αυτό, ήταν μια κάποια λύσις.

__________________________
Θα μου λείψει το κριτς-κριτς που έκανε το παγωμένο χιόνι κάτω από τις μπότες μου, σίγουρα! 😦

Advertisements