«Και τι δουλειά είχε ένα δεκαπεντάχρονο στη διαδήλωση;»
Η απάντηση βέβαια είναι πολύ εύκολη:

  • δεν ήταν σε διαδήλωση, είχε πάει να πιει μπίρες
  • ακόμα κι αν ήταν σε διαδήλωση, τι σημασία έχει; όποιος πάει σε διαδήλωση, πρέπει να εκτελείται εν ψυχρώ;
  • αν δεν είναι ένα δεκαπεντάχρονο στη διαδήλωση, τότε ποιος θα είναι; Και μήπως είναι καλύτερα το δεκαπεντάχρονο να είναι στο Mall; ή στο σπίτι του να παίζει ηλεκτρονικά παιχνίδια;

greek-rioters_1201477c

Είναι όμως απογοητευτικό αυτή την ερώτηση να την κάνει ένας άνθρωπος μικρότερος από 30 χρονών, ειδικά όταν τέτοια αντίδραση δεν είχε καν η μάνα μου που κοντεύει τα εξήντα. Πόσο γερασμένα μυαλά έχουν οι τριαντάρηδες και οι εικοσπεντάρηδες, τελικά;
Και τι δηλώνει αυτό για την γενιά των γονιών τους που τους γαλουχήσαν με τρόπο, ώστε να αποκτήσουν κατευθείαν μυαλό γερασμένο και νοοτροπία συντηρητική; Τη γενιά δηλαδή που τοποθετεί τον εαυτό της μεταξύ των κατεξοχήν «επαναστατών» (καλά, εντάξει, λέμε και καμιά υπερβολή, χάριν της ρητορικής).

28011_une-grece-emeutes

Αυτή πάντως η διαπίστωση μοιάζει με αποκάλυψη πολλών από τις αιτίες που οδήγησαν τα πράγματα στην τωρινή κατάσταση. Νέοι άνθρωποι μεγαλωμένοι με το όραμα του καγιέν και του iphone, της παραλιακής και του παντελονιού diesel. Που προφανώς και δεν καταλαβαίνουν πώς είναι δυνατόν «να μην μαζεύουν τα κωλόπαιδα στα σπίτια τους, να διαβάσουν τα μαθήματά τους». Να διαβάσουν, για να πάρουν ένα απολυτήριο, που θα είναι εισιτήριο για το πανεπιστήμιο, που θα τους κάνει… χμ, τι θα τους κάνει; Επιστήμονες, επιτυχημένους, με περγαμηνές. Και αέρα κοπανιστό.

Μοιάζει ίσως αντιφατικό, αλλά δεν είναι. Τα δεκαπεντάχρονα που βλέπουν μπροστά τους ένα μέλλον γεμάτο ανεργία και δάνεια, επιτέλους αρνούνται να ακολουθήσουν τον δρόμο των δέκα και δεκαπέντε χρόνων μεγαλύτερών τους νέων. Η πρώτη γενιά των σχολείων του «νόμου Αρσένη/Γιωργάκη» υπηρέτησε καλώς τις ελπίδες των δημιουργών του. Η δεύτερη μοιάζει να βγαίνει από αριστερά.

840421

Ελλωχεύει πάντα ο κίνδυνος αυτά τα παιδιά να κατασπαραχθούν από τα επείγοντα της καθημερινότητας, να ενσωματωθούν και να κλειστούν στο καβούκι τους -όπως και οι προηγούμενοι. Αλλά, αν μη τι άλλο, θα αφήσουν μια παρακαταθήκη -κι αν δεν τα καταφέρουν αυτοί, ίσως να τα καταφέρουν κάποιοι επόμενοι.

Να καταφέρουν δηλαδή, να βγάλουν τον κόσμο και την κοινωνία από το τέλμα και το αδιέξοδο της ασύδοτης εξουσίας, του άκρατου καπιταλισμού, του μονόδρομου της επιστροφής στο μεσαίωνα και το σκοτάδι.

photo_0302_459_306_18170

Δεν συμμερίζομαι ακριβώς την αισιοδοξία του Chumba, αλλά θεωρώ προφανές ότι τα παιδιά αυτά ξεπέρασαν κατά πολύ και τις προσδοκίες, αλλά και τις προηγούμενες γενιές. Και είναι ενδιαφέρον που ακόμα και η Αριστερά (κάθε είδους, μορφής και φράξιας) μοιάζει αρκούντως αμήχανη. Ας κάνουν ένα βήμα πίσω οι δεινόσαυροι, θα μπορέσουν έτσι να αποκτήσουν λίγο ευρύτερη οπτική γωνία.

Y.Γ. Με χαρά θα ήθελα να σας γνωστοποιήσω πως και το Βρυξελλοχώρι μας έδωσε το παρόν -αν και όχι με ιδιαίτερο δυναμισμό και παλμό.

Advertisements