κλικ
κλικ

κλικ
κλικ
κλικ
κλικ

τα όμορφα δ�ντρα, όμορφα καίγονται...

τα ομορφα δεντρα, ομορφα καιγονται...

Πολλά ακούγονται περί «κοινωνικής οργής», «καζανιού που βράζει» (παράβρασε μάλλον) και «λαού που έχει φτάσει στο μη περαιτέρω», τις τελευταίες μέρες. Αν καθίσεις να σκεφτείς τι έχει συμβεί μέσα σε μόνο δύο χρόνια [από τις πυρκαγιές του 2007, τα αλυσιδωτά σκάνδαλα του Ζαχόπουλου, της Siemens, του Βουλγαράκη, του Βατοπεδίου και δεν θυμάμαι πόσα άλλα], την μείωση της αγοραστικής δύναμης, την οικονομική κρίση… όλα αυτά δικαιολογούν απόλυτα την «λαϊκή οργή», που ξεσπάει με αφορμή την εν ψυχρώ εκτέλεση ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού από το κράτος.

Από την άλλη, όσοι επικεντρώνουν στα επεισόδια και στις καταστροφές, για μένα χάνουν το δάσος και βλέπουν το δέντρο. Αν ρίξετε μια ματιά στα λινκάκια από το ΤVXS, θα βρείτε εκεί μία από τις πιθανές αιτίες των καταστροφών, που διόλου αθώα δεν είναι και που οδηγεί σε λογικές εξηγήσεις. Είναι μεγάλη η καταστροφή μεν, πλην όμως κάποιους τους βολεύει πολύ. Αυτό καθίσταται σαφέστερο, αν κανείς αντέξει να παρακολουθήσει επί πέντε λεπτά τα παπαγαλάκια των ειδήσεων των 8 και των 9.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που μένει σαν συμπέρασμα είναι πως ο κοινωνικός ιστός έχει υποστεί ένα βαθύ πλήγμα, πως η κοινωνία είναι απολύτως αποπροσανατολισμένη και πως ακόμα και η έκφραση της πρωτογενούς οργής παραμένει σε αυτό ακριβώς: την εκτόνωση της οργής. Ε, και μετά;

Προσωπικά, δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον κόσμο που εκτονώνει την οργή του, φτάνει να μην μείνει εκεί. Φτάνει να υπάρχει κι ένα βήμα παραπέρα. Αλλά προφανώς κάποιοι έχουν φροντίσει εδώ και χρόνια να αποσαθρώσουν τις βάσεις που θα ήταν αναγκαίες για να υπάρξει αυτό το «παραπέρα». Κι έτσι, μένουμε απλά στις σπασμένες βιτρίνες και το πλιάτσικο. Ούτε καν στην δολοφονία ενός παιδιού από το κράτος. Αν και, όπως λέει κι ο ΑΦΜ, όταν βλέπεις το κράτος να πλιατσικολογεί ασυστόλως, γιατί να μην κάνεις κι εσύ το ίδιο; Έχεις και το καλό παράδειγμα.

Όπως και να έχει, από το Σάββατο, υπάρχει ένα παιδί λιγότερο. Και πολλά άλλα παιδιά που έχασαν ανεπιστρεπτί την αθωότητά τους μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, υπό το βάρος του κλομπ και της αστυνομικής μπότας. Αυτά τα παιδιά είναι κέρδος για την κοινωνία. Που σίγουρα θα επιχειρήσει να τα κατασπαράξει. Ή, ακόμα χειρότερα, να τα ενσωματώσει.

____________
Εν κατακλείδι, πάντως, μιας και όλοι μας ξέρουμε πως οι σοφοί μας πρόγονοι τα έχουν πει όλα σωστά, είναι χρήσιμο να ρίξουμε μια ματιά στην ελληνική μυθολογία:

Το Κράτος

Στην ελληνική μυθολογία το Κράτος ήταν η προσωποποίηση της ωμής εξουσίας κάθε μορφής (όχι μόνο της κρατικής). Το Κράτος, η Βία, ο Ζήλος και η Νίκη αναφέρονται από τον Ησίοδο στη Θεογονία του ως αδέλφια, τέκνα της Στυγός και του Πάλλαντα.

Σε άλλες εκδοχές, το Κράτος είναι νόθο παιδί του Δία και μιας ανώνυμης θνητής γυναίκας, ή ένας Τιτάνας που δένει τον Προμηθέα στο βράχο.

Ο Αισχύλος στην τραγωδία του Προμηθεύς Δεσμώτης παρουσιάζει το Κράτος και τη Βία ως υπηρέτες / πιστούς εκτελεστές του Δία να βοηθούν τον Ήφαιστο να δέσει τον Προμηθέα στα βράχια του Καυκάσου. Από τα λόγια του Κράτους είναι που ο θεατής πληροφορείται ότι ο Προμηθέας τιμωρείται επειδή έκλεψε τη φωτιά και την έδωσε στους ανθρώπους. Το Κράτος συμπληρώνει ότι «ελεύθερος κανείς, μονάχα ο Δίας» (ο Θεός θα λέγαμε σήμερα). Αλλά δεν του πλέκει το εγκώμιο, αφού λέει επίσης ότι ο Δίας είναι και πιο «πανούργος» από τον Προμηθέα και ότι «είναι σκληρόψυχος ο κάθε νέος αφέντης» (στ. 35). Γενικά πάντως το Κράτος απλά αποδέχεται τις διαταγές του Δία χωρίς αντίθετη σκέψη. Η δικαιοσύνη του Δία είναι για το Κράτος η μόνη δυνατή δικαιοσύνη. Το Κράτος είναι ανίκανο να αισθανθεί φιλία ή οίκτο, επειδή δεν έχει δικό του σύστημα αξιών παρεκτός αυτό που του έχει επιβληθεί από τον Δία.

Η Βία

Στην ελληνική μυθολογία η Βία ήταν θεότητα, η προσωποποίηση της βίας. Η Βία, το Κράτος, ο Ζήλος και η Νίκη αναφέρονται από τον Ησίοδο στη Θεογονία του ως αδέλφια, τέκνα της Στυγός και του Πάλλαντα.

Η Βία και τα αδέλφια της ήταν μόνιμοι συνοδοί του Δία: είχαν αυτή την τιμή αφότου είχαν πολεμήσει στο πλευρό του κατά την Τιτανομαχία μαζί με τη μητέρα τους. Ο Αισχύλος στην τραγωδία του Προμηθεύς Δεσμώτης παρουσιάζει τη Βία και το Κράτος ως υπηρέτες / πιστούς εκτελεστές του Δία να βοηθούν τον Ήφαιστο να δέσει τον Προμηθέα στα βράχια του Καυκάσου.

 

Πηγή: Wiki [οι υπογραμμίσεις, δικές μου].
η φωτογραφία εκλάπη από τον Έλικα, χωρίς την άδειά του.

Advertisements