Ετικέτες

Φέτος, στις Κάννες έκαναν την έκπληξη, Βράβευσαν μέσα στην Γαλλία, μια ταινία – γροθιά στο στομάχι αυτής της χώρας. Μια ταινία που εξηγεί πολύ απλά και με σαφήνεια, γιατί συνέβη η εξέγερση του Νοεμβρίου του 2005. Και που απαντά αρνητικά στο κατά πόσον οι χιλιάδες (εκατομμύρια μάλλον) μετανάστες έχουν ενσωματωθεί.

Αν και, το Entre les murs, δεν είναι μια ταινία για τους μετανάστες. Είναι μια ταινία για την δύσκολη εφηβεία δύσκολων παιδιών από δύσκολες γειτονιές. Είναι μια ταινία που δείχνει πόσο εκτός τόπου και χρόνου είναι τα εκπαιδευτικά συστήματα, σε σχέση με τις αληθινές ανάγκες των εφήβων, σε μια τόσο παράλογη εποχή.

Esmeralda και Khoumba

Esmeralda και Khoumba

Και, εν τέλει, είναι μια ταινία για τις ταξικές διακρίσεις, για την ταξική κοινωνία μας, για εκείνες τις κοινωνικές τάξεις που δεν χρησιμεύουν παρά μόνο σαν αναλώσιμο υλικό στην σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία. Τα παιδιά αυτών των τάξεων έχουν μια πολύ αδρή και ασαφή συνείδηση αυτού του γεγονότος. Αν και όταν το καταλάβουν, είναι πια μάλλον αργά γι’αυτούς.

Όταν, λοιπόν, οι ανάγκες εδράζονται στο επίπεδο της επιβίωσης, έχει σημασία αν ένα παιδί 15 χρονών δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει η λέξη «ασημόχρωμος»¨στην γλώσσα του (το «του» προς συζήτηση); Και τι να την κάνει την γνώση του παρακειμένου της υποτακτικής, όταν το θέμα του είναι η επιβίωση, η εθνική του συνείδηση και η ταξική του καταγωγή; Τι να κάνει με αυτές τις γνώσεις, όταν παρουσιάζοντας τη ζωή και τον εαυτό του, αναφέρει ότι «δεν του αρέσει να επισκέπτεται τον αδερφό του στη φυλακή;».

François, Souleymane και Boubakar

François, Souleymane και Boubakar

Κι όμως, υπάρχουν δάσκαλοι που επιμένουν πως αυτά τα παιδιά τις χρειάζονται και αυτές τις γνώσεις. Αλλά που καταλαβαίνουν πως αυτές οι γνώσεις δεν θα βοηθήσουν σε τίποτα, αν αυτοί οι δάσκαλοι δεν δοκιμάσουν να πλησιάσουν αυτά τα παιδιά, να αφουγκραστούν τις αγωνίες τους και να τα στηρίξουν την στιγμή που κάνουν τα πρώτα τους βήματα σε μια de facto πολύ δύσκολη ζωή. Σε μια κοινωνία που έχει ήδη αποφασίσει πως δεν τα θέλει. Τέτοιος είναι ο François, ο καθηγητής γαλλικών σε ένα λύκειο του 20ου διαμερίσματος του Παρισιού -ενός από τα διαμερίσματα-γκέττο. Σε μια τάξη, όπου η μειοψηφία των μαθητών είναι λευκοί, και ακόμα λιγότεροι είναι Γάλλοι.

Το Entre les murs, με έναν τρόπο, συμπληρώνει τα κομμάτια του παζλ που είχε ξεκινήσει να σχηματίζεται από το Μίσος του Κάσοβιτς. Και σαφέστατα άξιζε τον Χρυσό Φοίνικα.

_____________________________________
Αυτό το ποστ, αυτή η ταινία είναι ένας τρόπος να διαβάσει κανείς την σημερινή μέρα. Γιατί, αν οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν στα μουσεία, και αν τα αιτήματα του ’73 είναι επίκαιρα, τότε πώς αλλιώς, παρά διαβάζοντας την σημερινή πραγματικότητα, θα αποδειχθεί πως τα συνθήματα δεν είναι κενό γράμμα;
Και η πραγματικότητα της ταινίας δεν αφορά πλέον μόνο το Παρίσι ή το Λονδίνο. Κάντε μια βόλτα στην Αχαρνών και στα Κάτω Πατήσια…

Advertisements