Vicky Cristina Barcelona

Αυτή η βιετναμέζα/σριλανκέζα ή ό,τι είναι τελοσπάντων, του έχει κάνει πολύ καλό τελικά! όχι μόνο μετακόμισε στο Λονδίνο, αλλά μπήκε και σε μια καινούρια περίοδο φιλμογραφίας, φρέσκια και δημιουργική, σύγχρονη και ώριμη.

scarlett_johansson_and_javier_bardem_vicky_christina_barcelona_movie_image

Ο κύριος Woody Allen φτιάχνει ακόμα ταινίες με τη φρεσκάδα του εικοσπεντάρη (κι ας έχει τα τριπλάσια χρόνια), αλλά και με ωριμότητα και χιούμορ και φαντασία και σπιρτάδα, όπως παλιά. Και κυρίως καταφέρνει να είναι επίκαιρος και μες το πνεύμα της εποχής.

vicky-cristina-barcelona1

Προσωπικά, δεν βρήκα ψεγάδι στο Vicky Christina Barcelona, όσο και αν το Match Point μου άρεσε περισσότερο. Η ταινία έχει να πει κάτι στον καθένα, είναι ρεαλιστική όσο και τρελή (γουντυαλλενική!), έχει ένα καταπληκτικό φινάλε (εντελώς welcome-to-reality), πανέμορφη μουσική, γρήγορη πλοκή, πολύ καλές ανατροπές από το πρώτο πεντάλεπτο και διεισδιτική -όσο και με χιούμορ- ματιά.

Ποιος τελικά καταφέρνει να κυνηγήσει το όνειρό του; Κατά πόσον ξέρει ποιο όνειρο να κυνηγήσει; Τι είναι η τρέλα; Πότε χάνεις τελικά το μυαλό σου; Και πότε χάνεις την ζωή σου -χωρίς να το καταλάβεις, ίσως;

Η ταινία δεν απαντά -και καλά κάνει. Ή μήπως, απαντά; Χμμμ…

vicky-cristina-barcelona2

Το παρόν μαγαζί βέβαια δεν είναι αντικειμενικό, γιατί έχει αδυναμία στον Woody, αλλά είναι και φανατικά Σκαρλετικό. Σε κάθε περίπτωση πάντως, όλο το cast είναι πολύ καλό (τέλειος ο Javier Bartem, πολύ καλή η Rebecca Hall), και οφείλω να ομολογήσω πως η -θετική- έκπληξη για μένα ήταν η Πενέλοπε Κρουζ, την οποία αντιπαθώ τρομερά και θεωρώ ατάλαντη (και ασχημομούρα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα): ε, λοιπόν, η Πενέλοπε δίνει ρεσιτάλ, και κλέβει την παράσταση και από την Σκάρλετ!

 

Να την δείτε, οπωσδήποτε!

Advertisements