Ο Χρήστος Παπαμιχάλης ήταν από τους αγαπημένους μου ραδιοφωνικούς παραγωγούς -μέχρι που έφυγα από την Ελλάδα. Κάποια στιγμή έκοψα την καθημερινή σχεση μου με το ελληνικό ραδιόφωνο εξαιτίας αντικειμενικών δυσκολιών (δεν μπορείς να έχεις ίντερνετ παντού!) -και κατόπιν, εξαιτίας της απόπειρας του σταθμού να μετατρέψει σε συνδρομητική (και επί πληρωμή) την συνδεσιμότητα με το livestream. Αργότερα αυτό διορθώθηκε, κι έτσι αποκαταστάθηκαν και οι δικές μου «σχέσεις» με την ραδιοωνική του παρουσία.

Ήταν ευχάριστη έκπληξη για μένα να βρω το πρώτο του βιβλίο σε αθηναϊκό βιβλιοπωλείο το καλοκαίρι. Δεν είχα πάρει είδηση αυτή την απόπειρα και ξαφνιάστηκα. Προστέθηκε αυτόματα στην προς αγορά στίβα μου -από καθαρή περιέργεια, την οποία έκανε πιο έντονη το κειμενάκι στο οπισθόφυλλο.

Εκείνος έκανε 4 χρόνια να το γράψει. Εγώ πήρα μόνο δυο ώρες να το διαβάσω. Όταν τελείωσα την ανάγνωση, ένιωσα κάτι «λειψό». ένα συναίσθημα ανάπηρο, κι αυτό το συναίσθημα δικαιολογείται και από τον τίτλο του. Με αναστάτωσε αρκετά το ύφος της γραφής, είναι αρκετά πρωτόγνωρο -και συχνά οι άνθρωποι καταλαμβανόμαστε από μια αυθορμητη καχυποψία μπροστά στο πρωτόγνωρο. Η ελλειπτική γραφή, οι κομμένοι διάλογοι, το πρώτο πρόσωπο είναι σίγουρα πολύ ευρηματικά. Πολύ φρέσκα. Και αφήνουν να αποτυπωθεί μια μικρή απελπισία. Αυτό όσο με ξένισε στις πρώτες σελίδες, τόσο με κέρδισε στην συνέχεια -ώστε να μην αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου, προτού φτάσω στην τελευταία σελίδα.

Ο αναγνώστης συνάπτει μια προσωπική σχέση με καθέναν από τους πέντε πρωταγωνιστές. Νιώθει σα να έχει καθίσει μαζί με τον καθένα τους για καφέ -έναν από κείνους τους καφέδες που κρατάνε ώρες, που ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου βγάζει τα σώψυχά του, κι εσύ δεν μπορείς να πεις τίποτα, μόνο ακούς. Ο λόγος ρεει, τρέχει, είναι χειμαρρώδης. Κι εσύ δε μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις.

Η ιστορία είναι από κείνες τις καθημερινές ιστορίες, τα καθημερινά μικρά κρυφά οικογενειακά δράματα. Όλες οι οικογένειες έχουν μια ιστορία κρυμμένη κάτω από το χαλί. Τέτοια είναι και η ιστορία στο maybe. Στο τέλος, μάλλον έχουν όλοι δίκιο. Και δεν μπαίνεις στον κόπο να αξιολογήσεις κανέναν, να κατηγορήσεις και να δικάσεις. Κρατάς απλά το γεγονός ότι πέντε άνθρωποι σου άνοιξαν την ψυχή τους. Μάλλον δεν μπορούσαν να κάνουν κι αλλιώς.

Εδώ, η εξομολόγηση του συγγραφέα για το δημιούργημά του.
Συνέντευξη στο Book attack.
Ένα σχόλιο από το Νατασσάκι (μαζί με bonus άλλες βιβλιο-προτάσεις).
Ο Χρήστος Παπαμιχάλης στο myspace, στο blogspot, με το Άλεφ και στο ως3.

Advertisements