Είναι πολύ δύσκολο να γράψεις για το έργο κάποιου που έχεις γνωρίσει. Η Σταυρούλα είναι μια πολύ διακριτική παρουσία στο μπλογκοχωριό -και όχι μόνο. Όμως ο διακριτικός συνήθως έχει ουσία. Το πρώτο της βιβλίο το αποδεικνύει -σε όσους δεν είχαν ήδη βεβαιωθεί διαβάζοντας το blog της.

Περί τίνος πρόκειται; Σε μια πρώτη ανάγνωση, πρόκειται για ένα αστικό θρίλερ. Η εξαφάνιση μιας ηλικιωμένης γυναίκας σε μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες συνοικίες της πόλης. Δεν είναι όμως μόνον αυτό, είναι και ένα βαθύ ψυχογράφημα, μια διαυγής ακτινογραφία των χαρακτήρων -που θα μπορούσαν να είναι και της διπλανής πόρτας. Τι κρύβει ο καθένας πίσω από την κλειστή πόρτα του διαμερίσματός του; Μπορεί μια απλή μικροαστική ζωή. Μπορεί όμως και μια άβυσσο γεμάτη δαίμονες και προσωπικά δράματα.

Νομίζω πως ο χαρακτηρισμός «αστικό θρίλερ», που δίνεται ήδη από το οπισθόφυλλο στο βιβλίο, το αδικεί. Γιατί τόσο το περιεχόμενο -η ιστορία- όσο και η γραφή -η πένα- πηγαίνουν μερικά βήματα πιο βαθιά. Δεν έχει σημασία ποιος εξαφανίζεται και γιατί, στην επιφάνεια της αφήγησης. Σημασία έχει πώς αφέθηκε να εξαφανιστεί η ουσία και η ψυχή των χαρακτήρων που πρωταγωνιστούν. Ποιος πρόδωσε ποιον και ποιος εγκαταλείφθηκε από ποιον, εν τέλει;

Το πρώτο πρόσωπο, στο οποίο είναι γραμμένη η αφήγηση, αποκαλύπτει ακόμα πιο αισθητά τις ανοιχτές πληγές που, έτσι κι αλλιώς, δύσκολα κρύβονται. Η αρρωστημένη διάθεση και ο παραλληρηματικός τρόπος γραφής απλώς υπογραμμίζουν το γεγονός ότι τελικά η προδοσία και η εγκατάλειψη έχουν τελεστεί σε πρώτο ενικό. Ιδιαίτερα αγγίζουν οι μονόλογοι του πρωταγωνιστή μέσα στην λευκή μοναξιά της επήρρειας των φαρμάκων.

Φτάνοντας στην τελευταία σελίδα, ένιωσα μια έκπληξη, γιατί η διακριτική παρουσία της Σταυρούλας καθόλου δεν με είχε προετοιμάσει για ένα τέτοιο μικρό αριστούργημα. Διάβασα το βιβλίο απνευστί, και έμεινα συγκλονισμένη από δύο στοιχεία. Από τον τρόπο γραφής που ρέει και δεν αφήνει τον αναγνώστη να κλείσει το βιβλίο, αν δεν φτάσει στο τέλος (ακόμα κι άν έχει ξενυχτίσει διαβάζοντας), αλλά και από το συμπέρασμα ότι η αρρώστια και η φρίκη μπορούν τελικά να ελωχεύουν μέσα στον καθένα από μας.

Αναμένω το επόμενο με ανυπομονησία.

_________________________________

Δείτε και τα εξής:

κλικ
κλικ
κλικ
κλικ

Advertisements