Το 1998, η Κίνα υπέφερε από πρωτόφαντες πλημμύρες, σε σημείο τέτοιο που το κράτος αναγκάστηκε να αφήσει τα ποτάμια να ξεχειλίσουν στην επαρχία, προκειμένου να σωθούν οι -πιο πυκνοκατοικημένες και βασική πηγή της «οικονομίας του μέλλοντος»-πόλεις. Το αποτέλεσμα ήταν να πλημμυρίσουν εκατοντάδες χωριά, να καταστραφούν καλλιέργειες και περιουσίες και χιλιάδες άνθρωποι να μετακινηθούν εξ ανάγκης (ή να πεθάνουν).

Δέκα χρόνια πριν, είχε υιοθετηθεί το σχέδιο κατασκευής ενός μεγάλου φράγματος στον ποταμό Γιανγκ-Τσε, με στόχο την δημιουργία υδροηλεκτρικού εργοστασίου. Το σχέδιο ολοκληρώθηκε 15 χρόνια μετά, αλλά για την υλοποίηση του χρειάστηκε να υποχρεωθούν σε μετεγκατάσταση ένα εκατομμύριο άνθρωποι -όλοι εκείνοι των οποίων τα χωριά, δυστυχώς βρίσκονταν πλησίον της εκπόνησης του πλάνου του φράγματος. Οι αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών της υπαίθρου είναι προφανώς στην ημερήσια διάταξη του κινέζικου πολιτικού και οικοδομικού σχεδιασμού.

Με αφορμή την πρώτη ιστορία, η θεατρική συγγραφέας Layla Nabulsi, παλαιστινιακής καταγωγής, έγραψε και σκηνοθέτησε το έργο «Ένας λαός χωρίς όνομα ή η οργή του ποταμού». Επί σκηνές έξι ηθοποιοί, οι οποίες εναλλάσσονται με επιτυχία σε 16 διαφορετικούς ρόλους. Το πνεύμα της συγγραφέως, αλλά και η λογική της σκηνοθεσίας αποπνέουν χιουμοριστική διάθεση. Η προσπάθεια αποβλέπει στην παρουσίαση ενός δραματικού θέματος με κωμικό τρόπο. Η τοποθέτηση των ηθοποιών, τα κοστούμια και η σκηνογραφία φτάνουν μέχρι το γκροτέσκο, όσο γκροτέσκα είναι και η βάση της αληθινής ιστορίας.

Παρακολουθούμε την ιστορία της μικρής Eté la petite (Μικρό καλοκαίρι), η οποία διαφεύγει της πλημμύρας και ζει μια τραγική περιπέτεια, στην πιο τρυφερή ηλικία, καταλήγωντας τελικά σκλαβάκι ενός συμπατριώτη της στο Παρίσι. Η παράσταση βρίθει εύγλωττων συμβολισμών, ενώ οι ηθοποιοί ξεπερνούν τους εαυτούς τους. Εν κατακλείδι, τίθεται στο επίκεντρο ένας προβληματισμός που ξεπερνά την Κίνα και τα θύματα των φυσικών καταστροφών. Γιατί η μικρή Eté θα μπορούσε κάλλιστα να έχει δεκάδες εθνικότητες και θα μπορούσε να καταλήξει στην σκλαβιά μέσω δεκάδων οδών. Ο λαός δεν έχει όνομα και η μικρή Eté χάνει έτσι κι αλλιώς το όνομα, την ταυτότητα και την ανθρώπινη ιδιότητά της, καθώς μετά την πείνα, την πεζοπορία, την αρρώστια και τον βιασμό, γίνεται και αντικείμενο αγοραπωλησίας. Η δε γυναικεία ματιά της συγγραφέως θέτει εύγλωττα και το ζήτημα του πόσο πιο ευάλωτες είναι -δυστυχώς- οι γυναίκες, βρισκόμενες σε τέτοιες καταστάσεις.

Η παράσταση παίζεται στο Public μέχρι τις 18 Οκτωβρίου, κι αν είστε Βρυξελλοχωρίτες, μην την χάσετε. Στο λακωνικό, πλην όμως  περιεκτικότατο πρόγραμμα, θα βρείτε πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες και πηγές.

Advertisements