[Κονσερβούλα εν όψει ετοιμασίας ποστ ταξειδιωτικού μεν, αλλιώτικου από τα άλλα δε. Αναμείνατε και υπομείνατε, παρακαλώ!].

Στον 22ο αιώνα, ο πλανήτης Γη είναι ένας τεράστιος σκουπιδότοπος. Η καταστροφή είναι ολοσχερής, σε σημείο που πλέον κανένας ζωντανός οργανισμός δεν επιβιώνει εκεί, πλην των συμπαθών εντόμων που θα επιβιώσουν και ενός πυρηνικού πολέμου. Οι άνθρωποι έχουν μετοικήσει σε ένα τεράστιο και υπερσύγχρονο διαστημόπλοιο, μακριά από την Γη. Εκεί «ζουν» με όλες τις ανέσεις μεν, καθισμένοι σε ηλεκτρονικές πολυθρόνες δε: στην υπηρεσία τους, εξελιγμένα ρομπότ κάνουν τα πάντα πριν από τους ανθρώπους – για τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι δεν κινούνται καθόλου, με αποτέλεσμα να έχουν παραμορφωθεί ο σκελετός και το μυϊκό τους σύστημα. Εξίσου έχει διαστραφεί και ο συναισθηματικός και ψυχικός τους κόσμος.

Πίσω στην Γη, οι άνθρωποι έχουν αφήσει ένα μικρό ρομπότ, με την εντολή να καθαρίσει τον απέραντο σκουπιδότοπο. Αυτός είναι ο Wall-e. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, και με αυτόματο τρόπο που δεν εμπίπτει στον έλεγχο των ανθρώπων, άλλα ρομπότ στέλνονται στην Γη, με την εντολή να ελέγξουν αν η φυσική ζωή έχει επανέλθει. Ένα τέτοιο είναι η Eve. Στην περίπτωση που η φυσική ζωή επανέλθει, τότε και οι άνθρωποι θα μπορούν να επιστρέψουν. Εκτός αν… τα ρομπότ έχουν άλλη γνώμη.

Σε αυτό το όχι και τόσο μακρινό μέλλον, ο Wall-e, το μόνο πλάσμα (ή κατασκεύασμα) που έχει παραμείνει στην Γη, είναι και το μόνο πλάσμα που διατηρεί έναν έστω και υποτυπώδη συναισθηματικό κόσμο. Στον αντίποδα, οι άνθρωποι που ζουν υπηρετούμενοι (; ) από την τεχνολογία έχουν απωλέσει κάθε ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Κι όταν αποφασίζουν να αναλάβουν μία και μόνη πρωτοβουλία, η τεχνολογία -η ρυθμισμένη θεωρητικά από τους ίδιους- στέκεται αντιμέτωπη προς αυτούς και τους εμποδίζει.

Αντιπαθώ τα κινούμενα σχέδια (ή μάλλον τα αντιπαθούσα, μέχρι που είδα αυτό). Αντιπαθώ τα ρομπότ και τις ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστούν. Αντιπαθώ τις ταινίες και τα βιβλία που επιδίδονται στην μελλοντολογία, με εσάνς τεχνολογίας, διαστήματος και κατασκευασμάτων που λειτουργούν με πλήκτρα και μοχλούς. Όλα αυτά τα αντιπαθώ φριχτά και τα αποφεύγω, όσο και το να φάω ψάρια.

Αυτό εδώ (κλικ) όμως είναι το τελευταίο διαμαντάκι της pixar. Με ελάχιστους διαλόγους (και σχεδόν ούτε καν διαλόγους, μιας και τα ρομποτάκια δεν μιλούν ακριβώς -μάλλον εξάγουν κάτι μυστήριους ήχους), αλλά με πολύ εύγλωττες, σαφείς και εντυπωσιακές εικόνες, οι δημιουργοί της ταινίας θέτουν ευθέως και επιτακτικά τρία ζητήματα: την καταστροφή του περιβάλλοντος, την εξάρτηση του ανθρώπου από την τεχνολογία και την εκούσια απώλεια της ανθρώπινης βούλησης. Όλα αυτά, όμως, απευθυνόμενοι πρωτίστως σε παιδιά, χωρίς ίχνος ακαδημαϊσμού, χωρίς να κουνάν απειλητικά το δάχτυλο, χωρίς δασκαλίστικο ύφος.

O Wall-e είναι ένας από τους γλυκύτερους χαρακτήρες που σχεδιάστηκαν ποτέ. Το θλιμμένο ύφος του είναι τόσο σαφές, όσο και ο τρόμος του μπροστά στα διαστημόπλοια.

Η ταινία απευθύνεται κυριολεκτικά σε όλες τις ηλικίες και έχει πολλές αναγνώσεις. Ειδικά αν είστε γονείς, θα την χαρείτε, ακόμα και την 40η φορά που θα σας ζητάνε τα πιτσιρίκια σας να την ξαναδούν.

Advertisements