To Pori είναι μια κωμόπολη στην μεσοδυτική Φινλανδία, προς την πλευρά του κόλπου της Βοτνίας. Κάθε χρόνο, στα μέσα Ιουλίου, διοργανώνεται εκεί το Pori Jazz Festival, στο οποίο για πρώτη φορά εμείς βρεθήκαμε φέτος, και μάλλον θα ξαναβρεθούμε εκεί και του χρόνου.

Δεν είναι εύκολο να περιγράψω τις εντυπώσεις μου, είμαι πάντως ενθουσιασμένη. Χρειαστήκαμε αρκετό κόπο για να φτάσουμε: πτήση μέσω Φρανκφούρτης μέχρι το Ελσίνκι, διανυκτέρευση στο αεροδρόμιο και διαδρομή τεσσάρων περίπου ωρών με το λεωφορείο. Το ταξείδι μας με το λεωφορείο περιλάμβανε πανέμορφα καλοκαιρινά ηλιόλουστα τοπία (δάση, δάση, δάση), αλλά και τέσσερις αλλαγές οχήματος: υποψιάζομαι (αφού κανείς δεν μίλαγε αγγλικά και τα φινλανδικά είναι μια εντελώς ακατάληπτη γλώσσα) ότι, κάθε φορά που (λόγω των στάσεων), ο αριθμός των επιβατών μειωνόταν ώστε να χωρούν σε ένα όχημα, μας μετέφεραν από το ένα στο άλλο. Σε κάθε περίπτωση, φτάσαμε Πέμπτη μεσημέρι και όσα ακολούθησαν άξιζαν πραγματικά τον κόπο.

Η πόλη είναι μικρή, αλλά πολύ όμορφη: μικρά χαρούμενα σπιτάκια όλων των χρωμάτων, μπόλικες πλατείες και ανοιχτοί ευρύχωροι δρόμοι. Διατρέχεται από ένα ποτάμι, στο μέσον του οποίου βρίσκεται ένα νησάκι. Σε αυτό το νησάκι γινόταν το φεστιβάλ, το οποίο περιλάμβανε τρεις σκηνές επί πληρωμή. Στα πλαίσια του φεστιβάλ, όμως, στους χώρους του φεστιβάλ, αλλά και μέσα στην πόλη, υπάρχουν ένα σωρό άλλες μικρές σκηνές, η πρόσβαση στις οποίες είναι δωρεάν. Η διοργάνωση είναι εξαιρετική, σκανδιναβικού τύπου. Το εντυπωσιακό είναι πως, με περίπου 70 χιλιάδες επισκέπτες, πουθενά δεν υπήρχαν ουρές, και οι χώροι ήταν επί μονίμου βάσεως πεντακάθαροι: ως και οι τουαλέτες. Στην open air σκηνή υπήρχαν καθίσματα, αλλά πίσω από αυτά υπήρχε μια μεγάλη έκταση, με πολύ καλή ορατότητα προς την σκηνή, όπου ο κόσμος καθόταν στο γρασίδι και έκανε πικ νικ! Στην κλειστή σκηνή, υπήρχε η δυνατότητα να σταθεί ο κόσμος όρθιος, αλλά διατίθεντο και καθίσματα. Το high light ήταν τα καταπληκτικά φινλανδικά makkara και η άφθονη koskenkorva.

To φεστιβάλ περιλάμβανε κάθε είδος jazz και όχι μόνο. Εμείς είδαμε τους εξής: Ann Hampton & NovoSsibirsk BIg Band, Chick Corea/Stanley Clarke/Al di MeolaLenny White (όλους μαζί μετά από πολλά πολλά χρόνια), Bob Geldof, The Sweet Vandals, Tower of Power, UMO, Shaggy και Mary J Blige. Δηλαδή λίγο από όλα. Μας άρεσαν πάρα πολύ οι Tower of Power (πολύ κέφι, χορός και ξεσήκωμα), οι Sweet Vandals (πολύ καλή Funk), και έκπληξη ήταν για μένα η Mary J Blige, δεδομένου ότι δεν μου αρέσει η μουσική της ιδιαίτερα, αλλά το live ήταν πολύ καλό. Εξαιρετικός βέβαια ήταν και ο Βob Geldof -η μόνη απογοήτευση ήταν οι UMO.

Τις μέρες του φεστιβάλ, ο δρόμος που περνάει παράλληλα στο ποτάμι, απέναντι από το νησάκι, μετονομάζεται σε Jazz street, φιλοξενεί ένα σωρό stands με αντικείμενα, ρούχα, cds, φαγητό και ποτά, και είναι ζωντανός και γεμάτος κόσμο 17 ώρες την ήμερα.

Όπως και στο προηγούμενο ταξείδι μας στην Φινλανδία, είναι εκατοντάδες τα πράγματα που με εντυπωσίασαν: ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζω σαφώς την εκπληκτική φιλοξενία, την διαθεσιμότητα και την χαμογελαστή διάθεση όλων των ντόπιων, τον ουρανό που το καλοκαίρι δεν σκοτεινιάζει ποτέ (μα είναι πραγματικά εντυπωσιακό να σουρουπώνει τα μεσάνυχτα και να ξημερώνει στις 2.30 το πρωί, χωρίς να νυχτώνει καθόλου!), το φαγητό και τις βότκες. Η πανέμορφη εξοχή μέσα στις πόλεις -και ακόμα περισσότερο, έξω από αυτές. Αυτή τη φορά, είδαμε και την θάλασσα, για την ακρίβεια, μπήκαμε στην θάλασσα (ως το γονατάκι), σε μια αμμώδη παραλία που θύμιζε επικίνδυνα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.

Κλείσαμε το ταξείδι μας με δυο μέρες, χαλαρωτικές και ήρεμες, στο Ελσίνκι. Και ομολογώ πως πουθενά αλλού δεν έχω νιώσει τόση γαλήνη και δεν έχω καταφέρει να ξεφύγω από την καθημερινότητα τόσο πολύ, όσο σε αυτή τη χώρα. Η προοπτική της μετακόμισης φαντάζει πλέον πολύ πολύ δελεαστική.

Πάρτε και μια ιδέα από Bob Geldof και Mary J Blige.

Advertisements