Πριν σπό αρκετούς μήνες έγινε γνωστή η ιστορία μιας κοπέλας, καταγώμενης από κάποια αφρικανική χώρα (δεν θυμάμαι δυστυχώς ούτε το όνομα της κοπέλας, ούτε την χώρα), γεννημένης όμως στην Ελλάδα, από γονείς μετανάστες, η οποία συμπληρώνοντας τα 18 της χρόνια, δεν στοιχειοθετούσε πλέον νόμιμη παραμονή στην χώρα και οι αρχές ήθελαν να την στείλουν πίσω. Πίσω πού; Σε μια χώρα που ήξερε μόνο από φωτογραφίες.

Πριν από τρεις μήνες, ο ΑΦΜ έκανε γνωστή την υπόθεση του Γιώργου – Σαμψών Χατσατριάν, ο οποίος αντιμετώπιζε το ίδιο πρόβλημα (εδώ μπορείτε να δείτε και ποιοι άλλοι έγραψαν για το θέμα). Οι δύο αυτές περιπτώσεις δεν είναι δυστυχώς μοναδικές και δεν αποτελούν εξαίρεση. Βάσει των στοιχείων του Υπουργείου Εσωτερικών και του Ινστιντούτου Παιδείας Ομογενών και διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, περίπου 125.000 παιδιά αντιμετωπίζουν ή πρόκειται να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο της απέλασης ή της παράνομης παραμονής στην χώρα. Τα παιδιά αυτά δεν μπορούν να καταλάβουν και να αποδεχτούν τον χαρακτηρισμό «μετανάστες δεύτερης γενιάς», καθώς τα ίδια είτε δεν μετανάστευσαν ποτέ (έχοντας γεννηθεί στην Ελλάδα), είτε μετανάστευσαν σε μια ηλικία που δεν είχαν την δυνατότητα να πάρουν αποφάσεις. Μεγάλωσαν λοιπόν στην Ελλάδα, φοίτησαν σε ελληνικό σχολείο και δεν βλέπουν πού αλλού θα μπορούσε να είναι η πατρίδα τους.

Όμως το Ελληνικό κράτος έχει άλλη άποψη. Σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, αν εντός ενός έτους μετά την ενηλικίωσή τους δεν βρουν δουλειά, τότε τα χαρτιά τους παύουν να ισχύουν και δεν έχουν πια το δικαίωμα να παραμείνουν στην χώρα. Αν πάλι καταφέρουν να φοιτήσουν σε ελληνικό πανεπιστήμιο, η διορία αυτή μετατίθεται κατά τέσσερα ή πέντε χρόνια, όσο διαρκεί η φοίτητσή τους στο πανεπιστήμιο. Με δεδομένα τα ποσοστά της ανεργείας, γίνεται αντιληπτό πόσο δύσκολο είναι να ανταποκριθούν σε αυτή την προϋπόθεση. Κι έτσι, αυτά τα παιδιά αποφάσισαν να αναλάβουν δράση, να συναντιούνται τακτικά και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Κάποια από αυτά, έχουν υποβάλει και αίτηση για πολιτογράφηση.

Η «παρέα» απαρτίζεται από νέους από τη Νιγηρία, την Αλβανία, την Κένυα, την Ουγκάντα, τον Άγιο Δοµήνικο, τις Φιλιππίνες, το Κονγκό και εννοείται ότι είναι ανοικτή σε οποιονδήποτε θέλει να συµµετάσχει. Στόχοι για το επόµενο χρονικό διάστηµα είναι η δηµιουργία τού πρώτου συλλόγου για τη δεύτερη γενιά µεταναστών και η συγκέντρωση όσο το δυνατόν περισσότερων υπογραφών για την καµπάνια «Όχι στο Ρατσισµό από την Κούνια», καθώς και η κατάθεσή τους στους αρµοδίους. Ήδη, τελείως αθόρυβα, έχουν συγκεντρωθεί πάνω από 5.000 υπογραφές (χειρόγραφες και ηλεκτρονικές).

Πληροφορίες θα βρείτε εδώ (όπου γίνεται και συλλογή υπογραφών), εδώ και εδώ.

Πηγή: Γαλέρα

Advertisements