O Gilberto Gil (και εδώ)γεννήθηκε το 1942 στο Salvador de Bahia της Βραζιλίας. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων, αλλά κατά βάση είναι, μαζί με τον Caetano Veloso, ό,τι είναι το δίδυμο Lennon – Mc Cartney για τον αγγλόφωνο κόσμο. Ξεκίνησε με bossa nova, αλλά σύντομα, μαζί με τον Veloso στράφηκε στο πολιτικό τραγούδι, εμπλουτίζοντας τις μουσικές του με στοιχεία αφρικάνικα και βορειοαμερικάνικα. Το 1964 φυλακίζονται και οι δύο από το δικτατορικό καθεστώς. Στη φυλακή, ο Gil γνωρίζει τις ανατολικές θρησκείες και γίνεται χορτοφάγος.Με την απελευθέρωσή του, καταφεύγει στην Αγγλία, όπου συνεργάζεται με τους Yes και τους Pink Floyd, ενώ δημιουργεί μια διασκευή του No woman no cry στα προτογαλικά, κάνοντας έτσι γνωστή τη ρέγγε στην Βραζιλία.

Το 1993 εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος στην πόλη του. Από το 2003 είναι Υπουργός Πολιτισμού της Βραζιλίας, στην Κυβέρνηση Λούλα -εκπροσωπώντας το Κόμμα των Πρασίνων.

Το καινούριο του άλμπουμ Gil Luminoso θα κυκλοφορήσει τον Ιούνιο.

gilberto.jpg

Εμείς πήραμε μια πρώτη γεύση από αυτό προχτες το βράδυ, στο Bozar, όπου έπαιξε για δύο ώρες (παλιά και καινούρια, ως και Beatles και Marley) μαζί με τον γιό του. (Σημειώνω ότι είναι η πρώτη μεγάλη φίρμα που παίζει στο χωριό μας για πάνω από 1,5 ώρα -τουλάχιστον από όσες έχω παρακολουθήσει εγώ, ή από όσες έχω πληροφορίες. Οι ελληνικές φίρμες που μας έχουν τιμήσει κατά καιρούς, μετά βίας παίζουν για 80 λεπτά). Περάσαμε απίθανα, μαζί με όλη τη Βραζιλιάνικη και Πορτογαλέζικη παροικία (είναι και οι δύο πολύ ευμεγέθεις) κι εμείς, αλλά αυτό δεν περιγράφεται. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι στην αίθουσα δεν έπεφτε καρφίτσα από κόσμο. Φωτογραφικό υλικό δεν- δυστυχώς, λόγω του ότι είχαμε πολύ κακές θέσεις.

Advertisements