juno_page.jpgΑντιπαθώ φριχτά τις αμερικανιές -και τις αμερικάνικες τανίες. Μην με παρεξηγήσετε, δεν εννοώ τις αμερικάνικες παραγωγές συλλήβδην, αλλά εκείνες τις ταινίες που βρύθουν από το χαζοχαρούμενο -ως και χαζογκομενέ- στυλάκι και παραπέμπουν σε bimbos και τσιχλόφουσκες (νομίζω πως είναι αρκετά σαφές έτσι).

Κι όμως… Το Juno είναι ένα αριστούργημα! Δηλαδή, μην πάρετε και τοις μετρητοίς την λέξη. Είναι όμως από κείνες τις ταινίες που, βγαίνοντας από το σινεμά, χαμογελάς και νιώθεις πως η ζωή είναι όμορφη και πως όλα είναι αισιόδοξα και χαρούμενα. Και κυρίως, δεν έχεις καμία, μα καμία διάθεση να αναλύσεις τίποτα. Γιατί δεν έχεις κανένα λόγο να αναλύσεις την υπέροχη γεύση που σου αφήνει μια καραμέλα βουτύρου, απλώς την μασουλάς και την απολαμβάνεις.

Τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε κάποιον από το να είναι ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι και να μείνει έγγυος; Πολύ λίγα πράγματα μπορούν να είναι χειρότερα. Κι όμως, μια ταινία με τέτοιο θέμα, καταφέρνει να το προσεγγίσει με πανέξυπνο χιούμορ και σαρκασμό. Ο προβληματισμός υπάρχει με έναν υπόγειο τρόπο, στο πρώτο πλάνο βρίσκεται ο σπιρτόζικος χαρακτήρας της Juno, και το χιούμορ. Και παρά το γεγονός ότι όλο το πλαίσιο της ταινίας είναι καθαρά αμερικάνικο (από άποψης αισθητικής, νοοτροπίας, ακόμα και προσέγγισης) ή ίσως γι’αυτόν ακριβώς το λόγο, το βασικό της χαρακτηριστικό είναι η φρεσκάδα και η αισιοδοξία.

Στα μείον βάζω την αποψούλα κατά της έκτρωσης που περνάει έμμεσα. Στα συν οπωσδήποτε την αντιμετώπιση της Juno από την οικογένειά της και την αλύπητη αποδόμηση του γιάπικου στυλ και τρόπου ζωής.

Γλυκύτατη η Ellen Page στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά  και το υπόλοιπο cast είναι πολύ καλό. Υποημειώνω επίσης, την πάρα πολύ καλή μουσική επένδυση. Αν τυχόν δεν την έχετε δει ακόμα, μην την χάσετε!

Ακούστε το A well respected man από το soundtrack:

Advertisements