Τις τελευταίες μέρες προβληματίζομαι πολύ έντονα. Αφιέρωσα αμέτρητες εργατοώρες ξαναδιαβάζοντας τα ποστ μου ένα προς ένα, για να εντοπίσω μήπως σε κάποιο από αυτά θα μπορούσε να εντοπιστεί οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη από τον δαιμόνιο κρατικό μηχανισμό. Δεν εντόπισα μεν, πλην όμως, αν είχα εντοπίσει, τι θα είχα κάνει; Προφανώς θα είχα φροντίσει να εξαφανίσω κάθε ίχνος. Αν όμως αυτά (τα άτιμα τα ίχνη) είχαν αποθηκευθεί κάπου αλλού; Και πού; Στο Βέλγιο; Στην Αμερική όπου φιλοξενείται η wp, σε κάποια από τις χώρες από τις οποίες έχω χρησιμοποιήσει το βλογ; Και σε ποιο δίκαιο θα ενέπιπτα;

Μετά, άρχισαν να με τρώνε και οι τύψεις: μήπως δεν είμαι έντιμη προς τους (εχμ, αμέτρητους 😛 ) αναγνώστες μου, καθώς δεν αποκαλύπτω την αληθινή μου ταυτότητα; Και ποια είναι η αληθινή μου ταυτότητα; Στο σημείο αυτό σταμάτησα να σπαζοκεφαλιάζω επί της πολιτικο-κοινωνικής διάστασης του ζητήματος, και οι σκέψεις μου οδηγήθηκαν σε μια γνήσια και αυθεντική ομφαλοσκόπηση, κατά την προσφιλή μου συνήθεια. Αμείλικτα ερωτήματα -αυτά τα ίδια που με βασανίζουν χρόνια τώρα, και που (ελάτε τώρα, ομολογείστε το) κι εσάς σας βασανίζουν- επισκίασαν το μείζον ζήτημα του επικείμενου νομοθετικού πλαισίου του ιστολογείν: ποια είμαι στ’αλήθεια; τι θέλω να κάνω σε αυτή τη ζωή; πότε επιτέλους θα καταφέρω να τηρήσω την δίαιτά μου;

Ποια είναι λοιπόν, η αληθινή ταυτότητα του καθενός μας; Αυτή που εμφανίζεται στο ΑΔΤ; Και γιατί, παρακαλώ, με αντιπροσωπεύει εμένα το επί ΑΔΤ όνομά μου περισσότερο από το χαριέστατο ψευδώνυμο «Κροτ»; Φυσικά, αν εγώ αποδεικνυόταν πως είμαι ένας καταζητούμενος του κοινού ποινικού δικαίου, φυσικά και θα χρησίμευε στις αρχές το να γνωρίζουν το αληθινό μου όνομα, την διεύθυνσή μου και τα λοιπά στοιχεία μου. Σε αυτή όμως την περίπτωση, αφενός όλοι οι εγκληματίες, εντός ή εκτός δικτύου, προσπαθούν να κρυφτούν και να αλλάξουν την ταυτότητά τους, και αφ’ετέρου, ας μην είμαστε αφελείς, δεν δυσκολεύονταν οι αρχές να με ανακαλύψουν: εδώ η Google και οι λοιπές αντίστοιχες εταιρίες δίνουν στεγνά τα προσωπικά μας δεδομένα για διαφημιστικούς σκοπούς. Δεν θα τα έδιναν αν εμφανιζόταν το ελληνικό κράτος και τα ζητούσε λόγω δικαστικής έρευνας; Μήπως ξεχάσατε πώς είχαν εντοπίσει τα ηλεκτρονικά ίχνη του Γιοσάκη στην Ιταλία;

Άλλος λοιπόν, είναι ο λόγος που συζητιέται το θέμα. Και καλύτερα από μένα τα είπαν ο Χάρης και ο ΑΦΜ -οπότε ας μην τα επαναλαμβάνω. Αν μάλιστα συνδυαστεί το όλο θέμα με την συζήτηση για τις κάμερες, το Facebook, το ζήτημα καταγραφής προσωπικών δεδομένων από αεροπορικές -και άλλες- εταιρίες και άλλα ων ουκ έστι αριθμός επίκαιρα, η υπόθεση φωτίζεται με ένα διαφορετικό τρόπο και παίρνει μάλλον άλλες διαστάσεις.

Για να μην πάμε όμως τόσο μακριά -που καλά θα κάναμε να πάμε, αλλά ας είναι-, έχετε πάρει πρέφα πως:

  • αυτή την στιγμή ο ΓΓ του ΝΑΤΟ επισκέπτεται την Αθήνα, για να συζητήσει το Μακεδονικό;
  • πως οι διαπραγματεύσεις για το Μακεδονικό στη Νέα Υόρκη μάλλον ναυάγησαν;
  • πως η στάση της Ελλάδας στο θέμα του Κοσόβου κάνει λίγο σε «ήξεις, αφίξεις»;
  • πως η Ζαχοπουλιάδα έχει ήδη φτάσει να είναι όγδοο ή δέκατο θέμα στις βραδυνές ειδήσεις (ακόμα και οι ροζ διαστάσεις της, πολλώ δε μάλλον οι πολιτικές και ουσιαστικές;
  • πως ακόμα και το σκανδαλάκι του Θεμούλη και του Μακούλη περνούν σιγά σιγά στα ψιλά; (πόσο βολικό αλήθεια για τους δημοσιογράφους που «κατασκευάζουν» τα δελτία ειδήσεων).
  • πως, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, συντελείται ένα μέγιστο έγκλημα στον Ελαιώνα της Αττικής με την σύμφωνη γνώμη του Δημάρχου Αθηναίων, και όλοι, μα όλοι, ΜΑ ΟΛΟΙ κάνουν τουμπεκί;
  • πως η ΔΕΗ κουβεντιάζει την κατασκευή εργοστασίων λιθάνθρακα σε πολλά σημεία της χώρας και ο κύριος Γενικός Διευθυντής της θέλει να μας πουλήσει πως το CO2 ΔΕΝ είναι ρύπος αλλά συστατικό της κόκα κόλα -και άρα να μην ανησυχούμε;
  • πως συζητείται από τον Υπουργό (ΠΕ)ΧΩΔΕ η δημιουργία νέου χωροταξικού σχεδίου (και εδώ), η αύξηση του συντελεστή δόμησης στο Ελληνικό και η εκπόνηση νέου νομοσχεδίου για τα αυθαίρετα (και εδώ);

Δεν είναι πάρα πολύ βολικό να ασχολούμαστε όλοι μας με το πρες.gr και τις προσπάθειες «νομοθετικής χειραγώγησης» του διαδικτύου;

Advertisements