Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα –συμφωνα με τη Βικιπαίδεια – είναι μια ταξινόμηση των πιο σοβαρών αμαρτημάτων σύμφωνα με την Καθολική εκκλησία, την οποία εισήγαγε ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ κατά τη διάρκεια της θητείας του 590-604 μ.Χ. στην εργασία του Magna Moralia.
Τα αμαρτήματα ονομάζονται “θανάσιμα” γιατί σύμφωνα με την εκκλησία μπορούν να στερήσουν τη θεία χάρη και να οδηγήσουν στην αιώνια καταδίκη της ψυχής του ανθρώπου, εκτός αν συγχωρεθούν με την εξομολόγηση.

Ο Μούργος λοιπόν με ρωτάει αν έχω υποπέσει σε αυτά. Εγώ, για να τον τιμωρήσω για την αδιακρισία του, αφού αντέγραψα την εισαγωγή από το δικό του ποστ, απαντώ:

• Λαγνεία (luxuria)
tick

• Λαιμαργία (gula)
καρά – tick!

• Aπληστία (avaritia)
της γνώσης, πιάνεται; αν ναι, tick!

Oκνηρία (acedia)
τα πρωινά του Σαββάτου και της Κυριακής. Και τα βράδια της Κυριακής, μερικές φορές. Αν μάλιστα πιάνεται και το ότι βαριέμαι να μαγειρέψω και να πάω στο super market, καρά-tick, επίσης.

• Oργή (ira )
Δε φταίω εγώ! Αυτοί με εκνευρίζουν!

• Ζήλεια (invidia)
εδώ υπάρχει σφάλμα: κανονικά ο Πάπας αναφερόταν στον φθόνο. Και φθόνο, όχι δεν έχω νιώσει. Ζήλεια πάλι… χμμμ… (tick δειλό)

• Αλαζονεία (superbia)

δεν ξέρω ποιο είναι το αντίθετο, αλλά το έχω νιώσει και το θεωρώ επίσης αμάρτημα (με την δική μου κρίση) -οπότε tick από την ανάποδη.

Φλόγες της Κολάσεως, σας έρχομαι!

_______________________________

Προσκαλώ τη Ντόλυ, την Πρασινοτάτη, το Μπαμπάκη, την Αλεπού και το Μπέρμπον V.

Advertisements