lenomdemagrenouille.jpgΗ μαγεία του παραμυθιού, η διήγηση ενός παραμυθιού από την ανάποδη (σαν την Πίπη την Φακιδομύτη, ας πούμε;) και η αποδόμηση των βασικών προτύπων που προάγει ένα κλασικό παραμύθι -όλα αυτά μαζί μέσα σε μια θεατρική παράσταση; Αυτό αναρωτήθηκα, διαβάζοντας την περιγραφή της παράστασης που είδαμε πριν από λίγες μέρες στο γνωστό πια Atelier 210. Η ιδέα ήταν συναρπαστική, πρωτότυπη και φρέσκια. Καθώς μάλιστα η παράσταση βραβεύθηκε στο φεστιβάλ της Avignon και το συγκεκριμένο θέατρο μας έχει συνηθίσει σε πολύ ποιοτικά θεάματα, αποφασίσαμε να μην την χάσουμε.

Η ιστορία διαθέτει όλα εκείνα που κάθε παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να διαθέτει: ένα βασιλόπουλο, μια πριγκήπισσα, ένα μάγειρα, έναν καλό βασιλιά και… ένα βάτραχο. Οι προθέσεις και η προδιάθεση είναι πολλά υποσχόμενες. Αλλά… πού χάλασε η σούπα;

Πολλές φορές, μολονότι όλα τα συστατικά είναι καλής ποιότητας, οι ικανότητες του σεφ φημισμένες και η διάθεσή του θετικότατη, η συνταγή χαλάει. Και αυτό οφείλεται σε τυχαίους παράγοντες -ή στην απουσία ενός βασικού συστατικού: της έμπνευσης, της ατμόσφαιρας και της ειλικρίνειας.

Το θέμα του ζευγαριού που δεν επικοινωνεί, παρά τις καλές του προθέσεις, της ανατροπής των ρόλων των δύο φύλων και τις δυσκολίας των ανθρωπίνων σχέσεων, τείνει να γίνει κλασικό. Η ιδέα του να προσεγγιστεί αυτό διά μέσου ενός κλασικού παραμυθιού, παρουσιασμένου από την ανάποδη και αποδομημένου, είναι φρέσκια, σπιρτόζα και έξυπνη. Παρακολουθήσαμε λοιπόν ένα ζευγάρι ντυμένο ανάποδα, να διαφωνεί και να τσακώνεται ανάποδα, ενώ παράλληλα μία κοπέλα βιντεοσκοπεί επί σκηνής όσα διαδραματίζονται. Κατόπιν, παρακολουθούμε μονταρισμένες σκηνές από αυτό το βίντεο, με την ανάποδη σειρά (από το τέλος προς την αρχή), συνοδευόμενο από την διήγηση των δύο ηθοποιών. Ιδιοφυϊές!

Όμως, σε τι χρειάζονταν οι άναρθρες κραυγές, οι γκροτέσκες και ενίοτε αηδιαστικές κινήσεις και παραπομπές, ο θόρυβος και η υπερβολική ασυναρτησία; Η παράσταση βασίστηκε σε μια πανέξυπνη ιδέα, την οποία έπνιξε στην -κυριολεκτική- εκτέλεσή της επί σκηνής. Για ποιο λόγο να πρέπει να παρακολουθήσουμε τους ηθοποιούς να τρώνε με τα χέρια (ή με το στόμα μέσα από το πιάτο), πασαλειβόμενοι με σάλτσες, να βγάζουν αηδιαστικά την γλώσσα, να κυκλοφορούν με αντιαισθητικά εσώρουχα και να παρωδούν την συμπεριφορά αυτιστικών; Για να αποδομηθεί το παραμύθι; Μα αυτό αποδομείται, ούτως ή άλλως μέσα από το σενάριο και το κείμενο. Προς τι αυτή η ασυνάρτητη και αντιαισθητική υπεροβολή;

Εν ολίγοις, παρακολουθήσαμε μέσα σε 50 λεπτά πώς μπορεί μια κακή σκηνοθεσία να στήσει στα έξι μέτρα ένα καλό σενάριο. Και είχαμε ήδη βαρεθεί από τα πρώτα 15 λεπτά.

Πληροφορίες για την παράσταση και τους συντελεστές της εδώ και εδώ.

Advertisements