hard-boiled-scrabbles.jpgΤο 1978 κυκλοφόρησε ο δίσκος του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, με τίτλο το όνομά του. Από εκείνο το δίσκο, ξεχωρίζω το παρακάτω -σε στίχους Π. Φαλαρά και μουσική Luis Llach- και με αυτό ανταποκρίνομαι στην πρόσκληση του Chumba να αναφέρω ένα ποίημα που να δηλώνει αισιοδοξία και αγωνιστικότητα μαζί.

Αναγνωρίζω πως δεν πρόκειται για ποίημα, αλλά για τραγούδι. Δυσκολεύτηκα, όμως να βρω ποίημα που να καλύπτει τις απαιτήσεις της πρόσκλησης, και έτσι παραποίησα λιγάκι τους όρους της!

Ευχαριστώ το Παπί, χάρη στο οποίο το ποστ επενδύεται ηχητικά.

 

Όπως και να ‘ ναι ο κόσμος όσα κι αν έχει στραβά 

Έστω κι αν μείνω πια μόνος ,πάντα θα φεύγω μπροστά 

Όσα γραφτά κι αν θα κάψουν στο φως δεν βάζουν φωτιά 

Όσες αλήθειες κι αν θάψουν, λεύτερη μένει η καρδιά 

Όπως και να’ ναι τούτη η γη θα ‘μαι στην πρώτη τη γραμμή 

Όπως και τώρα ,τώρα -τώρα που είναι δίσεκτοι καιροί 

Όπως και να ‘ναι ο κόσμος δε θα σταθώ πουθενά 

Δεν καρτεράει ο χρόνος πίσω ποτέ δε γυρνά 

Όπως και να ‘ναι ο κόσμος θα τραγουδώ στη ζωή 

Για να μερέψει ο πόνος πρέπει να κλείσει η πληγή 

Όπως και να ‘ναι τούτη η γη θα ‘μαι στην πρώτη τη γραμμή 

Όπως και τώρα -τώρα -τώρα που είναι δίσεκτοι καιροί 

Όπως και να ‘ ναι ο κόσμος όσα κι αν έχει στραβά 

Έστω κι αν μείνω πια μόνος , πάντα θα φεύγω μπροστά 

Όσα γραφτά κι αν θα κάψουν στο φως δεν βάζουν φωτιά 

Όσες αλήθειες κι αν θάψουν λεύτερη μένει η καρδιά

Advertisements