Βρισκόμαστε στον Δεκέμβριο του 1944. Με το τέλος του πολέμου, ο Βαρόνος DArras με την σύζυγό του καταφεύγουν στο… Atelier 210! Κάποιο βράδυ, ο Βαρόνος βρίσκεται δολοφονημένος με ένα μαχαίρι στην πλάτη, στο πάτωμα του γραφείου του. Παρόντες εκείνο το βράδυ στο Atelier 210 ήταν η Βαρόνη, ο ζωγράφος Rollin, η Adèle, η γκουβερνάντα, ο μπάτλερ Matthias και τέσσερις υπηρέτες. Ποιος είναι ο ένοχος; 

Η παράσταση ξεκινά στο φουαγιέ του θεάτρου. Στο εισιτήριο κάθε θεατή υπάρχει ένα αυτοκόλλητο, με βάση το χρώμα του οποίου καλούμαστε να συνθέσουμε την ομάδα που θα ακολουθήσει καθένα από τους τέσσερις υπηρέτες. Σχηματίζονται έτσι τέσσερις ομάδες θεατών που παίζουν τον ρόλο των ντετέκτιβ, οι οποίοι καλούνται να ακούσουν την μικρή ιστορία που έχει να διηγηθεί καθένας από τους τέσσερις βασικούς υπόπτους. Τα διαμερίσματα του καθενός από αυτούς βρίσκονται στους βοηθητικούς χώρους του θεάτρου (το γκαράζ, την αποθήκη, μια μικρή αίθουσα καφέ…) και σε αυτά μας οδηγεί ο υπηρέτης / οδηγός της κάθε ομάδας. Στο πρώτο μέρος της παράστασης λοιπόν, βρισκόμαστε εν κινήσει -σαν να ήμασταν αληθινοί επιθεωρητές.  

Μαθαίνουμε λοιπόν, πως ο Matthias (Stéphane Stubbé) μισεί τον Βαρόνο που υπηρέτησε σε όλη την ζωή του, γιατί είχε όνειρα να ταξειδέψει και περιπλανηθεί στον κόσμο, αλλά η οικογενειακή παράδοση (ο πατέρας του και ο παππούς του ήταν επίσης οι μπάτλερ των προγόνων του Βαρόνου), και η οικονομική δυσχέρεια, τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες του και να περάσει την ζωή του, φροντίζοντας τις αντίκες και τα κρύσταλλα που αποτελούσαν την πλούσια συλλογή του Βαρόνου. Τον μισούσε λοιπόν ο Matthias τον Βαρόνο, αλλά δεν θα έφτανε και μέχρι του σημείου να τον σκοτώσει. Το προηγούμενο βράδυ όμως παρατήρησε ύποπτες κινήσεις στο γραφείο, όπου βρισκόταν ο Βαρόνος, από εκείνο το ανεκδιήγητο παράσιτο -τον ατάλαντο ζωγράφο Rollin.

Βρίσκουμε την Βαρόνη (Evelyne Rambeaux) να ξεκουράζεται στα διαμερίσματά της, αλλά και έτοιμη να φύγει για να πάει να βρει την αδερφή της Λυόν (παρά το γεγονός ότι έχει μόλις δολοφονηθεί ο σύζυγός της). Και μας διηγείται πώς παντρεύτηκε τον Βαρόνο, αν και της ήταν απεχθής, γιατί δεν είχε περιουσία, αλλά είχε μάθει να υπηρετείται. Ξέρει πως ο Βαρόνος είχε διάφορες επιπόλαιες σχέσεις κατά την διάρκεια του γάμου του, ενώ αρνείτο πεισματικά να την αγγίξει, αν και εκείνη ήταν πανέμορφη στα νιάτα της -και ακόμα είναι. Τον μισεί, για όλους αυτούς τους λόγους, αλλά και για τον απαίσιο χαρακτήρα του -αλλά, όχι, δεν έφτανε στο σημείο να τον σκοτώσει. Ξέρει όμως πολλούς που… ευχαρίστως θα το έκαναν.

 Ο δε ζωγράφος Rollin (Christian Dalimier) έχει ένα ισχυρότατο άλλοθι: το να σκοτώσει τον Βαρόνο θα ήταν αυτοκτονία γι’αυτόν, μιας και θα έχανε την δουλειά του. Βέβαια, ο Βαρόνος είναι άσχετος από τέχνη και του ζητάει πάντα πίνακες που του καταστρέφουν την έμπνευση. Αλλά, όχι δεν θα έφτανε στο σημείο να τον σκοτώσει. 

Η δε Adèle (Pascale Vander Zyppen), η ελαφρώς διαταραγμένη γκουβερνάντα, έχει μια πολύ τραγική ιστορία να διηγηθεί, καθώς μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο -παρατημένη από τους αληθινούς της γονείς. Και έφτασε σε αρκετά μεγάλη ηλικία για να μάθει την αλήθεια (που διόλου άσχετη δεν είναι με την ιστορία μας). Παράλληλα, ήταν σκέτος άθλος γι’αυτήν το να καταφέρνει να αποκρούει το απροκάλυπτο φλερτ του Βαρόνου. Και, ναι, θα ήθελε να τον είχε σκοτώσει -αλλά δεν το έκανε αυτή.  

pmen.jpg

Κατά την περιήγηση μας αυτή, και οι τέσσερις λαμβάνουν ένα σημείωμα, ενώ μας μιλούν, το οποίο πολύ τους ταράζει και τους αποσταθεροποιεί, και οι περισσότεροι μας διώχνουν βιαστικά μετά την παραλαβή του σημειώματος. Μετά από την περιήγησή μας στα ιδιαίτερα διαμερίσματα των βασικών υπόπτων, εμείς οι θεατές / επιθεωρητές, καταλήγουμε στην κεντρική και αληθινή σκηνή του θεάτρου, για να παρακολουθήσουμε την συνεύρεση των τεσσάρων βασικών υπόπτων, αλλά και την λύση του μυστηρίου. Εκεί συγκεντρώνονται οι τέσσερις, για να αποκαλύψουν -και να ανακαλύψουν- μικρά οικογενειακά μυστικά και αντιπαλότητες που υπέβοσκαν, αλλά και για να διαπιστώσουν (με πολύ τραγικό τρόπο), ότι όλοι τους σκόπευαν να δολοφονήσουν τον Βαρόνο -αλλά… 

Η παράσταση έχει πολλά ατού. Ισορροπεί όμορφα μεταξύ κωμικού και τραγικού στοιχείου, το μυστήριο είναι πολύ ενδιαφέρον (αν και αρκετά κλασικό, έχει την γοητεία του νουάρ), οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές, αλλά κυρίως η διαδραστική λογική που ουσιαστικά κάνει τους θεατές να συμμετέχουν σχεδόν ενεργά, αποτελεί ένα πανέξυπνο εύρημα -θυμίζει αρκετά roll playing game.  Η παράσταση είναι παραγωγή της Ομάδας Lazzi 90 (δείτε το πολύ καλό site τους!). Το σενάριο που -προφανώς θα το έχετε καταλάβει-βασίζεται στην ταινία Shallow grave, είναι των τεσσάρων πρωταγωνιστών: Christian Dalimier, Evelyne Rambeaux, Stéphane Stubbé και Pascale Vander Zyppen. Απλά καταπληκτική η Evelyne Rambeaux στο ρόλο της Βαρόνης, μιμούμενη το απίθανο αξάν των Γάλλων ευγενών, καταφέρνει να  γίνεται κωμική όσο και τραγική.  Για τους εν Βελγίω (για χάρη των οποίων δεν αποκαλύπτω και το τέλος της παράστασης), σημειώνω ότι μπορούν να δουν την παράσταση μέχρι το τέλος του χρόνου, και μάλιστα έχει προβλεφθεί ειδική βραδιά για την παραμονή της Πρωτοχρονιάς: η παράσταση θα αρχίσει ακριβώς τα μεσάνυχτα και μετά θα ακολουθήσει πρωτοχρονιάτικο πάρτυ.

Advertisements