nemo.jpgΗ σχέση μου με την animation ήταν πολύ πολύ κακή, μέχρι τον περασμένο Αύγουστο, όταν είδα το Ratatouille. Που, σημειωτέον, το είδα δυο φορές. Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, πόσο πολύ άλλαξε αυτή η σχέση αίφνης. Αφού, λοιπόν, ενθουσιάστηκα τόσο πολύ με το Ποντίκι-μάγειρα, αποφάσισα να δω και τα άλλα της Pixar, έστω και με αισθητή καθυστέρηση.

Πρώτα, βέβαια, το Finding Nemo! Την υπόθεση δεν μπαίνω στον κόπο να την αφηγηθώ, είμαι σίγουρη πως είμαι η τελευταία των τελευταίων που το είδε. Μου άρεσε, λοιπόν, το ψάρι, για πολλούς λόγους. Πέραν των όμορφων εικόνων, αν επιχειρήσουμε να ααφουγκραστούμε εκείνα που ψιθυρίζονται πίσω από την ιστοριούλα για παιδάκια, θα βρούμε πολλές πολύ όμορφες ιδέες. «Γονείς, μην καταπιέζετε τα παιδιά σας, μην είστε υπερπροστατευτικοί -θα φέρετε τα αντίθετα αποτελέσματα», φωνάζει η ταινία σε όλους τους τόνους. Λέει κι άλλα, όμως. Λέει πόσο όμορφες φιλίες μπορούν να αναπτυχθούν υπό αντίξοες συνθήκες και μεταξύ αταίριαστων φαινομενικά προσώπων. Πως πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στους φίλους μας -αλλά και στις δυνάμεις μας. Πως αλληλεγγύη και η αλληλοστήριξη είναι το μόνο όπλο των αδυνάτων απέναντι στους ισχυρούς. Πως τα μικρά παιδιά μπορούν να μετατραπούν πανεύκολα σε μικρούς βασανιστές αδύναμων (ζώων), αν δεν έχουν την κατάλληλη καθοδήγηση. Πως είναι φριχτό άγρια πλάσματα, φτιαγμένα να ζουν στο ανοιχτό πέλαγος (ή δάσος, ή ζούγκλα), να στερούνται την ελευθερία και το φυσικό τους περιβάλλον (όπως ένα ψάρι μονομάχος κλεισμένο σε ένα ενυδρείο για παράδειγμα). Πως ένα φυλακισμένο πλάσμα θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να ξαναβρεί την ελευθερία του (στα παραμύθια τα καταφέρνει κιόλας, στην ζωή όχι πάντα). Πως ένας απελπισμένος γονιός θα κάνει τα πάντα για να ξαναβρεί το παιδί του, ακόμα και εκείνα που τον τρόμαζαν, παρακινημένος από την αγάπη. Πως το ίδιο θα κάνει κι ένας αφοσιωμένος φίλος, για να βοηθήσει τον φίλο του -και με το ίδιο κίνητρο. Και βέβαια, διάχυτη στην ταινία είναι η διάθεση αφύπνισης και ευαισθητοποίησης στο σημαντικό περιβαλλοντικό ζήτημα.

monsters.jpgΚατόπιν, είδα και το Monsters Inc., το οποίο, ομολογώ πως μου άρεσε λιγότερο. Είναι παλαιότερη ταινία, πιο αφελής, πιο παραμύθι -και περιστρέφεται γύρω από έναν κόσμο hi tech, ο οποίος μου είναι μάλλον ξένος. Απήλαυσα πάντως την λογική «τα ετερώνυμα έλκονται» που διατρέχει την ταινία, όπως και την το μήνυμα περί της προσπάθειας υπέρ του κοινού καλού έναντι εκείνης υπέρ του ατομικού συμφέροντος. Και εξίσου μου άρεσε το γεγονός ότι τα καλά τερατάκια είναι άσχημα και φοβισμένα, όσο κι αν προκαλούν τον τρόμο στα παιδιά. Φωνάζει η ταινία «Μην φοβάσαι το διαφορεττικό, προσπάθησε να το γνωρίσεις». Η ιστορία εν ολίγοις είναι πως τα τέρατα που τρομοκρατούν τα μικρά παιδιά στον ύπνο τους ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, το οποίο προκειμένου να υπάρχει και λειτουργεί αντλεί ενέργεια από τις τρομαγμένες κραυγές των παιδιών. Τα τέρατα λοιπόν έρχονται στην γη και τρομάζουν τα παιδιά για να… εξοικονομήσουν ενέργεια, αλλά η παραμικρή σωματική επαφή μαζί τους αποτελεί κίνδυνο θάνατο για τα τέρατα. Προφανώς, λοιπόν, όταν ένα μικρό κοριτσάκι τρυπώνει στον κόσμο των τεράτων σημαίνει συναγερμός -μέχρι που δύο από αυτά ανακαλύπτουν ότι τελικά το κοριτσάκι δεν είναι τόσο επικίνδυνο, αλλά και ότι το παιδικό γέλιο αποτελεί πηγή συσσώρευσης πολύ περισσότερης ενέργειας από το παιδικαό κλάμα.

Μου αρέσει η Pixar, λοιπόν, επειδή εκτός από όμορφα και υψηλής αισθητικής animation, παράγει και πολύ ευφάνταστες και πλήρεις δεύτερων και τρίτων αναγνώσεων ιστορίες -για μικρούς και μεγάλους.

Και σκοπεύω να δω και τις υπόλοιπες παραγωγές της.

Advertisements