delftbrug.jpg

Αυτό το παιδικό παιχνιδάκι μου θύμισε το παιχνίδι στο οποίο με κάλεσε η Ρενάτα. Για να πω την μαύρη μου αλήθεια, εδώ και πέντε έξι μέρες που εκκρεμεί η πρόσκληση, έχω χάσει τον ύπνο μου (που λέει ο λόγος, μην το πάρετε τοις μετρητοίς. Εννοώ, τον ύπνο μου τον έχω χάσει από τις κραιπάλες, όχι από τον προβληματισμό επί του παιχνιδιού).

Ξέφυγα. Έχω λοιπόν, «χάσει τον ύπνο μου», γιατί δυσκολεύομαι πολύ να απαντήσω στην ερώτηση αυτή. Καταρχάς, το παιχνίδι ρωτά «πού θα ήθελες να δεις το όνομά σου;». Και ρωτώ κι εγώ με την σειρά μου: το αληθινό μου όνομα ή το nick μου; Γιατί, η αλήθεια είναι πως η Κροτ και εγώ, είμαστε σαν δύο τεμνόμενοι κύκλοι. Υπάρχει ένα τμήμα που μοιράζονται και οι δύο, αλλά η καθεμιά έχει και κάποια χαρακτηριστικά που δεν τα έχει η άλλη.

Όχι, δεν είμαι σχιζοφρενής. Απλώς, η Κροτ έχει μερικά στοιχεία που πολύ θα ήθελα να είχα και στην καθημερινή μου ζωή, αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Ας μη γελιόμαστε. Όλοι μας δηλώνουμε με περηφάνεια ότι δεν είμαστε περσόνες, αλλά άνθρωποι. Εγώ βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι εδώ μέσα προσπαθούμε να παρουσιάσουμε μια βελτιωμένη εκδοχή του εαυτού μας. Όπως όταν ήμασταν παιδάκια και μας πήγαιναν οι γονείς βόλτα -και μας ζητούσαν να μην τους ρεζιλέψουμε και να φερθούμε καλά; Τότε, ίσως και να μην το κάναμε -εδώ μέσα όμως πιστεύω πως οι περισσότεροι ακολουθούμε αυτή την συμβουλή. Έτσι λοιπόν, κι εγώ μοιάζω πολύ στην Κροτ: μόνο που η Κροτ έχει και μερικά στοιχεία που δεν έχω -ενώ αντίθετα κάποια που με χαρακτηρίζουν στην καθημερινότητά μου, η Κροτ τα στερείται.

Πάλι ξέφυγα. Και ξεφεύγω πολύ, επειδή ειλικρινά δεν ξέρω τι να απαντήσω στην ερώτηση. Ας δοκιμάσω μια μέθοδο απάντησης.

Χμμμ… Αν λοιπόν, το παιχνίδι ρωτά για το αληθινό μου όνομα, το έχω δει πολλές φορές να φιγουράρει σε σημεία που μου άρεσαν. Στην προσφώνηση επιστολών και καρτών, στο πτυχίο μου (αχ, ναι, το παραδέχομαι! Μου άρεσε που το πήρα το &@$*πτυχίο, κι ας έγινε τελικά μια απλή κορνίζα), σε γνωστό ποίημα του Ελύτη (κι ας μη μου αρέσει πολύ ο Ελύτης), σε γνωστό τραγούδι του Χατζηδάκι (κι ας μην αναφέρονται σε μένα την ίδια αυτά). Επίσης, χαίρομαι πολύ κάθε μήνα, όταν βλέπω το όνομά μου πάνω στο έντυπο της μισθοδοσίας -αλλά καθόλου δεν χαίρομαι κάθε φορά που το βλέπω πάνω σε διάφορους λογαριασμούς.

Η Κροτ από την άλλη, καλά είναι εκεί που βρίσκεται. Δεν είναι απαιτητική η Κροτ και δεν ζητάει πολλά. Το μόνο που θα ήθελε να δει, θα ήταν το όνομά της να φιγουράρει στην κορυφή της λίστας των πιο πολυταξειδεμένων ανθρώπων. Αλλά, τέτοια λίστα δεν υπάρχει.

Έτσι, λοιπόν, μου αρέσει που βλέπω το πλήρες όνομα της Κροτ εδώ από πάνω.

Και αυτό, είναι ένα από τα πιο ηλίθια κείμενα που έχω γράψει ποτέ. Μηδενίστε με! 🙂

 

Βλέπουμε ένα γεφύρι στο Delft της Ολλανδίας και ακούμε το Σουξέ της Έλσας του Φοίβου Δεληβοριά.

Advertisements