normandie.gifΣυχνά αυτοαποκαλούμαι «παιδί της πόλης και του νέφους», που σημαίνει πως η επαφή μου με την φύση περιορίζεται στα εκπαιδευτικά βιβλία που διάβαζα παιδάκι και στις καλοκαιρινές διακοπές με τους γονείς σε παραθαλάσσια χωριά. Για του λόγου το αληθές, το πρόβατο, το κατσίκι και η αγελάδα αποτελούσαν για μένα εικόνες μακρινές, καδραρισμένες από το παράθυρο του αυτοκινήτου, ενώ κινείται σε επαρχιακό δρόμο. Μέχρι τα 19, αγελάδα δεν είχα δει ούτε καν έτσι. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν τι αποκάλυψη ήταν για μένα ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο στην αληθινή φύση. (Και προτιμώ να αφήσω ασχολίαστες τις συνθήκες ζωής στην μεγάλη πόλη που ευθύνονται για την κατάστασή μου -την μεγάλη πόλη την αγαπώ πολύ, αλλά η ζωή εκεί έχει κι αυτή τα αρνητικά της).

Η Νορμανδία είναι η βορειοδυτική περιφέρεια της Γαλλίας, που αποτελείται από πέντε διοικητικά διαμερίσματα (Seine Maritime, Eure, Orne, Calvados και Manche) και βρέχεται από τη Μάγχη και από τον Ατλαντικό. Εκεί εκβάλλει ο Σηκουάνας. Η Νορμανδία οφείλει το όνομά της στους Νορμανδούς (δηλαδή τους λαούς του Βορρά) οι οποίοι την είχαν για πολλά χρόνια υπό την κατοχή τους. Για την ακρίβεια, οι Βίκινγκς δεν σταμάτησαν τις επιθέσεις τους στην περιοχή έως ότου ο βασιλιάς της Γαλλίας συγκατένευσε και τους την παραχώρησε.

seinemaritime.gif

Ο Γουλλιέλμος ο Κατακτητής, για τον οποίο οι Γάλλοι πολύ περηφανεύονται, επειδή ήταν εκείνος που κατέκτησε την Αγγλία ήταν Νορμανδός.

Η ιστορία της Νορμανδίας είναι συνδεδεμένη και με τον Εκατονταετή πόλεμο, την σύρραξη μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας και βέβαια την Jeanne d’Arc. Καταγώμενη από την Λωρραίνη, η Jeanne d’Arc νίκησε τους Άγγλους στην Ορελάνη, αλλά ηττήθηκε στην Ρουέν, όπου και την έκαψαν ως μάγισσα (είναι γνωστό πως η Παρθένος Ιωάννα «άκουγε φωνές»).

Έχοντας υπόψην ένα τέτοιο ιστορικό πλάισιο ήμουν προετοιμασμένη για ένα τριήμερο γεμάτο ιστορίες από μάχες, επισκέψεις σε μουσεία και μπόλικο Μεσαίωνα. Αυτό για το οποίο δεν ήμουν προετοιμασμένη βέβαια ήταν η απόλαυση που θα έπαιρνα από μια μεγάλη βόλτα στην εξοχή.

Η πρόσβαση στη Seine Maritime δεν είναι δύσκολη, τουλάχιστον μέχρι τις πόλεις και τα χωριά. Αν όμως πρέπει να φτάσεις σε ένα Château στην εξοχή, κάπου ανάμεσα στο Yvetot, στη Fréville και την Toufreville, καί μάλιστα γύρω στις 11 το βράδυ, τότε τηλεφωνείς στον ιδιοκτήτη του Château και έρχεται να σε παραλάβει από το κοντινότερο χωριό. Η διαδρομή στην εξοχή, μέσα στο σκοτάδι, με μόνο φως εκείνο του φεγγαριού, απλώς δεν περιγράφεται. Ομοίως δεν περιγράφεται και έκπληξή μας όταν, φτάνοντας, διαπιστώσαμε ότι επρόκειτο να διαμέινουμε εδώ:

normandie27-281007-018.jpg

normandie27-281007-011.jpg

normandie27-281007-012.jpg

 

normandie27-281007-033.jpg

Την επόμενη μέρα το πρωί, ξυπνήσαμε από τις 9 -ω, ναι! για όσους γνωρίζουν εμένα προσωπικώς καλά, η αντίφαση είναι πολύ προφανής-, πήραμε το πρωινό μας μαζί με τον ιδιοκτήτη, ο οποίος αποδείχθηκε πως ήταν ο απόγονος του τοπικού φεουδάρχη, και κατόπιν βγήκαμε στο κτήμα για να κάνουμε μια μικρή βόλτα. Η μικρή βόλτα κράτησε τελικά περίπου μιάμιση ώρα και προσωπικά δεν μου έφτασε. Γυρίσαμε, όλες σχεδόν τις γωνιές του κtήματος, και γνωριστήκαμε προσωπικά με τις μηλιές, τις καστανιές, τα ου, τις αγελάδες, τα κατσίκια, και ένα σωρό φυτά των οποίων τα ονόματα αγνοώ. Περιττό να ανφέρθώ στην ανείπωτη χαρά μου μπροστά στα θαύματα της φύσης: τα μήλα που κρέμονται από τις μηλιές, τις αγελάδες που βόσκουν μακαρίως, τα έντομα πάνω στα φύλλα, την πάχνη, το μαλακό στρώμα που σχηματίζουν τα πολύχρωμα πεσμένα φύλλα στο έδαφος και άλλα τέτοια πρωτόγνωρα! Ένιωθα σαν κάτι μεταξύ Χάιντι και Ελίζαμπεθ Μπένετ!

normandie27-281007-063.jpg

Μολονότι θα ήμουν πανευτυχής αν είχα περάσει όλη την ημέρα ανακαλύπτοντας μήλα που κρέμονται σε κλαδιά και αγελάδες που μασουλάνε χορτάρι (και όμως παχαίνουν!), αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε την συμβουλή του οικοδεσπότη μας και να πάμε να δούμε το Duclerc και τις Jumièges. To Duclerc είναι ένα παραποτάμιο χωριό, που τα μόνα αξιοσημείωτα που έχει να επιδείξει είναι ο Σηκουάνας που, σε αυτό το σημείο, φαρδαίνει και γίνεται φιδογυριστός, κάτι πολυτελέστατα χωριατόσπιτα (απαραίτητο ντεκόρ το κατσικάκι ή το προβατάκι στον κήπο) και ένας φούρνος του οποίου οι βιτρίνα κολλάζει και τον πιο χορτασμένο: μπαγκέτες, χωριάτικα ψωμιά και απίστευτα γλυκά, όλων των ειδών και σχημάτων, σε πλήρη παράταξη.

Αφήσαμε όμως πίσω μας το Duclerc και κατευθυνθήκαμε προς τις Jumièges, οι οποίες έχουν να επιδείξουν περισσότερα. Μπορεί να μην τις τιμά με το πέρασμά του ο Σηκουάνας, αλλά ο τρισμέγιστος Γουλιέλμος (ο Κατακτητής ντε! ο Αγγλοφάγος!) έχτισε εκεί ένα τεράστιο μοναστήρι (δυσανάλογο το μέγεθος του μοναστηριού με εκείνο του χωριού, θα παρατηρούσα), προκειμένου να εκπληρώσει κάποιο τάμα (έτσι αποκαλούσαν οι βασιλιάδες τότε τα χρωστούμενά τους στον Πάπα).

Το μοναστήρι είναι μολογουμένως εντυπωσιακό, έχει δύο εκκλησίες (προρωμανικού και ρωμανικού ρυθμού), που

normandie27-281007-050.jpg

περιβάλλονται από ένα τεράστιο πάρκο. Μέσα σε αυτό το πάρκο, σε δεσπόζουσα θέση βρίσκεται έπαυλη, στην οποία διαμένουν ακόμα και σήμερα οι απόγονοι του τοπικού ευγενούς. Οι εκκλησίες υπέστησαν μεγάλες καταστροφές κατά την Γαλλική Επανάσταση, και σήμερα κάποια σημεία τους καταρρέουν, ενώ άλλα σημεία τους χρησιμοποιούνται ως ημιυπαίθριοι συναυλιακοί χώροι.

Μπροστά στο μοναστήρι το κτήριο του ταχυδρομείου και του γραφέιου τουρισμού αποτελούν δείγματα τοπικής χαριτωμένης αρχιτεκτονικής. Επειδή όμως εμείς βγήκαμε από το μοναστήρι πεινασμένοι, άλλο ήταν εκείνο που απασχολούσε το μυαλό μας. Η ώρα ήταν 4 το απόγευμα και τέτοια ώρα είναι αδύνατον να βρει κανείς φαγητό σε αλόκληρη την Γαλλία, ακόμα κι αν υποσχεθεί να πληρώσει με το βάρος του σε χρυσάφι. Οι Γάλλοι τρώνε 12 με 2 και 7 με 10 -τέλος. Αποφασίσαμε, λοιπόν να πνίξουμε τον πόνο και την πείνα μας με ένα ταπεινό σαντουτσάκι σε γαλλική μπαγγέτα και να κατευθυνθούμε προς τη Ρουέν, με στόχο να την επισκεφθούμε μέχρι να ανοίξουν τα εστιατόρια.

normandie27-281007-110.jpg

Φτάνοντας στη Ρουέν, μας έπιασε μια απογοήτευση, γιατί το καινούριο και μοντέρνο κομμάτι της πόλης είναι πολύ άσχημο: εντελώς 60s (μπετόν, μπετόν, μπετόν!). Φτάνοντας, όμως στον Καθεδρικό, αρχίσαμε να αλλάζουμε γνώμη. Έχοντας δει άπειρους καθεδρικούς ναούς δυτικοευρωπαϊκών πόλεων, προσωπικά δεν εντυπωσιάζομαι πια εύκολα από τα γοτθικά τόξα και τους πύργους. Τούτος όμως ο Καθεδρικός είναι εντυωπσιακός για το μέγεθος και το σχήμα του, αν και τα αγάλματά του είναι μάλλον κακότεχνα (εντυπωσιακά κακότεχνα, τώρα που το σκέφτ0μαι). Το εσωτερικό του πάλι δεν λέει απολύτως τίποτα.

Απέναντι από τον Καθεδρικό, βρίσκεται το μόνο αναγεννησιακό κτίσμα της πλατείας (τα άλλα είναι όλα 60s), που σήμερα στεγάζει το γραφείο τουρισμού. Αυτή η αρχιτεκτονική ασχήμια έχει μια ερμηνεία. Οι Νορμανδικές πόλεις καταστραφηκαν από εν πολλοίς μέχρι ολοσχερώς κατά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Δεδομένου του ότι εκεί κοντά έγινε η απόβαση της Νορμανδίας, οι πόλεις δέχτηκαν διπλή καταστροφή: τόσο από τους υποχωρούντες Γερμανούς, όσο και από τους προελαύνοντες συμμάχους.

normandie27-281007-123.jpg

Όμως, στη Ρουέν συνέβη κάτι πολύ έξυπνο. Καθώς η πόλη δεν καταστράφηκε ολοσχερώς, το ιστορικό κέντρο διατηρήθηκε ως είχε, στην μεσαιωνική του μορφή, με μικρές επισκευές και βελτιώσεις, ενώ το πέριξ κατεστραμμένο μέρος αναδημιουργήθηκε με σεβασμό προς το μεσαιωνικό πολεοδομικό πλάνο -με κάποιες προσαρμογές. Ξεκινώντας από τον Καθεδρικό, ο επισκέπτης μπορεί να ακολουθήσει την Rue du Gros Horloge, να περάσει κατω από το ρολόι (το κτήριό του σχηματίζει μια αψίδα) και να βολτάρει μέχρι την Place du Vieux Marché. Το ρολόι είναι πολυτελέστατο και διάσημο, ως ένα από τα παλαιότερα και μεγαλύτερα της Ευρώπης. Εντύπωση προκαλούν τα σπιτάκια αλσατικού τύπου, ενώ φτάνοντας στην πλατεία, την θέα του επισκέπτη κερδίζει ένα φουτουριστικό κτήριο στο μέσον της, στο εσωτερικό του οποίου αναπτύσσεται η αγορά, ενώ στο τέρμα του βρίσκεται το μνήμειο προς τιμής της Παρθένου Ιωάννας της Λωρραίνης. Το μνημέιο δεν λέει τίποτα. Ούτε και εκκλησία προς τιμήν της (η Jeanne d’Arc έχει ανακυρηχθεί αγία από την Καθολική εκκλησία και τιμάται στις 30 Μαϊου. Το δεύτερο σαββατοκύριακο του Μαϊου δε, στη Ρουέν λαμβάνουν χώρα γιορτές και πανηγύρια προς τιμήν της -δηλαδή φαγοπότι και κρασοκατάνοιξη!),

Η αγορά όμως είναι πανέμορφη: γεμάτη με όλα τα καλά του θεού, και κυρίως όλα τα καλά τυριά του θεού (για τους γνώστες camembert, camembert camembert!), αλλά και τα ντόπια ποτά (Calvados, δλδ τοπικό κονιάκ, και Cidre, δλδ μεθυστικός τοπικός μηλίτης, απείρου κάλλους και εξαίσιας γεύσης). Όλα αυτά μας άνοιξαν ακόμα περισσότερο την ήδη ανοιγμένη μας όρεξη. Έτσι, μετά από ένα πέρασμα από την παρακείμενη Place de la Pucelle (πλατεία της Παρθένου -τι εννοείτε «ποιας παρθένου;») και την εκκλησία του St Eloi (πολύ αξιόλογη, αλήθεια!), καταλήξαμε στο Petit Zing, το οποίο διαφημιζόταν με το μότο «γεύσεις από το παρελθόν και το παρόν»,

normandie27-281007-137.jpg

Είχαμε τη χαρά να γευθούμε ένα εξαίσιο βοδινό με ταλιατέλες λαχανικών, υπέροχο cidre, αιθέρια τυράκια και την ανείπωτης γευστικής αξίας τάρτα με λευκή σοκολάτα και καραμέλα στο τέλος. Χωρίς χαρά, περάσαμε ένα βράδυ με στομαχόπονο κατόπιν αυτού.

Την επομένη το πρωί, ξυπνήσαμε εξίσου νωρίς, πήραμε το νοστιμότατο πρωινό μας, μαζέψαμε τα συμπράγκαλά μας και τα μήλα που τόσο ευγενικά μας χάρισε ο οικοδεσπότης μας και κατευθυνθήκαμε προς την παραλία που είνια διάσημη για τις κρημνώδεις ακτές της (falaises). Πρώτη στάση το Etretat, ένα πολύ γραφικό παραθαλάσσιο χωριό, όπου όντως οι ακτές σε πολλά σημεία θυμίζουν καλδέρα, ενώ η παραλία δεν έχει την απέραντη έκταση που συνήθως απαντάται στις νορμανδικές ακτές. Στο κέντρο του Etratat, το ιστορικό νοσοκομείο που περιέθαλπτε τους τραυματισμένους στρατιώτες κατά τους δύο παγκοσμίου πολέμους, έχει αναπαλαιωθεί και μετατραπεί σε «souvenir shop» -παραδόξως είναι όμορφο όμως, γιατί έχει διατηρηθεί η αρχική μόρφη του.

Στο Etratat ήπιαμε ένα χωνευτικό τσάι (δεν είχαμε χωνέψει ακόμα τα αποτελέσματα του γαστριμαργικού οργίου της προηγουμένης), και συνεχίσαμε τον δρόμο της επιστροφής, ακολουθώντας τα παραθαλάσσια χωριά, με μικρές στάσεις στο πολυδιαφημισμένο Fécamp (δεν κατάλαβα γιατί: το Etretat ήταν πολύ ομορφότερο) και στην Dieppe, μια μικρή κωμόπολη, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον -σε σχέση με όσα είχαμε ήδη δει.

Ομολογώ πως η διαδρομή μέσα από τα παραθαλάσσια χωριά ήταν πολύ απολαυστική -και ιδιαίτερα η στάση για ψωμί, στον φούρνο χωριου, του οποίου το όνομα λησμονώ: τέσσερις φραντζόλες είχαν εξαφανιστεί προτού φτάσουμε στο Βρυξελλοχώρι.

Συνειδητοποιώ δε, ότι το μισό κείμενο αναφέρεται στις χαρές του στομάχου! Όπερ οδηγεί σε δύο ασφαλή συμπεράσματα: είμασταν μια ωραία κοιλιόδουλη παρέα -και η Γαλλία είναι σαφώς η χώρα με τις καλύτερες παροχές προς κοιλιόδουλους!

normandie27-281007-156.jpg normandie27-281007-169.jpg normandie27-281007-185.jpg normandie27-281007-180.jpg

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements