delivoprias_01.jpgΠροχτές το βράδυ, ένα μαγικό ραβδί με τάστα μας μετέφερε σε ένα στέκι στην Αθήνα. Είμασταν μια παρέα παλιόφιλοι, ο ένας έπιασε την κιθάρα του και ωπ! έκανε μάγια. Τραγουδήσαμε, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε, δακρύσαμε, θυμηθήκαμε και στο τέλος είμασταν όλοι πολύ πολύ ευτυχισμένοι. Ήταν η τρίτη φορά που έβλεπα τον Φοίβο Δεληβοριά ζωντανά, και επιβεβαίωσα -ξανά, κι ας είναι πλεονασμός από γραμματικής άποψης- ότι ο Φοίβος κάνει τα καλύτερα live -μαζί με τον Μάλαμα, αλλά σε άλλο κλίμα- γεγονός που κατά πολύ οφείλεται και στο πηγαίο και αστείρευτο χιούμορ του (το μεταξύ άλλων και πολύ αυτοσαρκαστικό).

Μπορεί να μην ήταν το πιο άρτιο live που έχω παρακολουθήσει, από τεχνικής άποψης: καταρχάς αρρώστησε ο κιθαρίστας του. Κι αυτό τελικά ήταν ευεργεσία -αν και ίσως όχι για τον κιθαρίστα. Για μας όμως σίγουρα, γιατί νιώσαμε αληθινά σαν ο κολλητός μας να πήρε την κιθάρα του και να περάσαμε μια βραδιά τραγουδώντας σαν παρέα.

Η παράσταση έμοιαζε λίγο με πρόβα -ο Φοίβος ξέχναγε στίχους και εμείς τον διορθώναμε, κάναμε όλοι μαζί πλακίτσα. Κι αυτό ήταν το μαγικό. Χωρίς μακιγιάζ και χωρίς φτιασίδια, αυθεντικά. Κι εμείς κι εκείνος. Με φάλτσα ίσως στις φωνές μας -αλλά όχι σε αυτά που νιώσαμε. Μας είπε τα δικά του αγαπημένα, αλλά μας είπε και Τσιτσάνη, και αρχοντορεμπέτικα, και Χατζηδάκι (το Αστέρι του Βοριά a cappella, μια ολόκληρη αίθουσα – μια φωνή: μαγεία). Μας είπε και τέσσερα από τα καινούρια του (Το Πινέλο, Το Σουξέ της Έλσας, Και του χρόνου και ΟΚ -αυτό το τελευταίο είναι το καλύτερο από τον καινούριο δίσκο, κατά την ταπεινή μου άποψη), αλλά χωρίς την πίεση «πρέπει-να-παρουσιάσω-τον-καινούριο-δίσκο». «Μας είπε» είναι λανθασμένη διατύπωση -είπαμε όλοι μαζί, είναι το σωστό. Και φυσικά, συγκινητικότατος ο Φώτης -για πολλοστή φορά με δάκρυα στα μάτια.

Θέλω πολύ να σημειώσω επίσης, ότι μετά από πάρα πολλά χρόνια, παρακολούθησα συναυλία της οποίας το κοινό ήταν όπως πρέπει -από κάθε άποψη. Ο κόσμος είχε έρθει για να ακούσει, όχι για να πουν τα νέα τους με background ένα τύπο που τραγουδάει. Βοήθησε, βέβαια, και το γεγονός ότι το μπαρ είναι μικρό -άρα όχι πολύς ο κόσμος- αλλά επίσης και το ότι ο Φοίβος κατάφερε να μας κρατήσει. Ακριβώς επειδή μετέδωσε ένα κλίμα παρέας που πίνει μπύρες, κάνει πλάκα και τραγουδάει αγαπημένα τραγούδια.

Νιώθω, λοιπόν, ευγνωμοσύνη για τον Λάμπρο Θεολογίτη, που φροντίζει πάντα να οργανώνει πολύ όμορφες συναυλίες και να μετακαλεί τους καλλιτέχνες που σε μένα τουλάχιστον λείπουν πολύ.

Και χρωστάμε κι ένα ευχαριστώ στον Φοίβο που συνετέλεσε στο να υπάρξει αληθινή μέθεξη και συγκίνηση -με την κυριολεκτική έννοια-μέσα σε μια αίθουσα, μια σταλιά.

Advertisements