freeworldl.jpg

H Angie είναι μια ανύπαντρη μητέρα που εργάζεται στον χώρο των γραφείων ευρέσεως εργασίας. Όταν χάνει τη δουλειά της -μια μέρα από κείνες που νιώθεις πως κάποιος σε έχει φτύσει και που συμβαίνουν όλες, μα όλες οι αναποδιές- αποφασίζει να αποδείξει πως μπορεί να τα καταφέρει μόνη της. Καθώς γνωρίζει καλά αυτό το χώρο, στήνει στο πόδι μια ημιπαράνομη επιχείρηση μαζί με την συγκάτοικό της Rose, και πάρα τις αντιξοότητες δικτυώνεται και καταφέρνει να καθιερωθεί -και κυρίως να βγάλει πολλά λεφτά, να αποκτήσει καινούριο 4Χ4 και να νιώσει επιτυχημένη.

Με ποιο τίμημα όμως; Ακόμα και όταν απειλείται η ζωή της και η ζωή του παιδιού της, εκείνη συνεχίζει. Δεν της αρκούν όσα κατάφερε ως εκείνη την στιγμή, η απληστεία και η ψευδαίσθηση της κοινωνικής καταξίωσης και της δυνατότητας της αυτοδημιουργίας την τυφλώνουν. Φτάνει να παραμελήσει το παιδί της, να χάσει κάθε επαφή με τους γονείς και την φίλη της, και να ξεπεράσει κάθε ηθικό φραγμό -ακόμα και να καταδώσει στην Υπηρεσία Παράνομης Μετανάστευσης ανθρώπους που, στο παρελθόν, όταν την συνέφερε, είχε ευεργητήσει.

-Ιs there anything that could stop you?, τη ρωτά η φίλη της.

-I don’t know…, απαντά.

Την κρίσιμη στιγμή που διαφαίνεται ότι μπορεί να ξεφύγει από την παρανομία, προτιμά να χρησιμοποιήσει τα κέρδη της, ώστε να ανοίξει τις δουλειές της στον χώρο της παράνομης μετανάστευσης από χώρες όπως η Ουκρανία, και επιλέγει ένα δρόμο που δεν έχει γυρισμό. Λίγο πριν, έχει απορρίψει τον έρωτα που της προσφέρει ένας Πολωνός μετανάστης, έχει εξαπατηθεί από τους μεγαλοκαρχαρίες του συστήματος εκμετάλλευσης των λαθρομεταναστών, έχει δεχτεί έναν ξυλοδαρμό από τους μετανάστες που εκμεταλλεύτηκε -και οι οποίοι δεν είδαν ποτέ τα δεδουλευμένα τους μεροκάματα-, έχει μπει στο χορό των «παράνομων χαρτιών» -που πολλοί εργοστασιάρχες προτιμούν από τα νόμιμα, γιατί έτσι οι εργάτες τους δουλεύουν πιο σκληρά και απαιτούν τίποτα.

O Ken Loach  (και εδώ) κινείται για μία ακόμα φορά στον κόσμο των μεγάλων χαμένων από την στροφή προς το νεοφιλελευθερισμό: της σταθερά συρρικνούμενης μέσης τάξης, η οποία βλέπει όλα της τα κεκτημένα να χάνονται. Ο πατέρας της Angie έκανε μία δουλειά σε όλη την ζωή του, και από αυτήν συνταξιοδοτήθηκε. Η ίδια, γύρω στα 35 της χρόνια, έχει αλλάξει πάνω από επτά. Το χειρότερο δε είναι πως έχει πειστεί ότι αυτός ο «καινούριος ελεύθερος κόσμος«, αυτός που την καταδικάζει στην ανασφάλεια και τις εύθραυστες ισορροπίες, είναι ο κόσμος των ευκαιριών για όσους ξέρουν να τις αρπάξουν και να ελιχθούν. Ο κόσμος της «ευελιξίας» (μια πολύ καλή παρουσίαση εδώ). Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, γεννιούνται παραγκουπόλεις μέσα στο κέντρο του Λονδίνου -«όλος ο Τρίτος Κόσμος στην καρδιά του Λονδίνου», όπως λέει ο Πολωνός Karol-, οικογένειες αναγκάζονται να ζουν χωριστά ή με τον φόβο της απέλασης να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους (απέλαση που σημαίνει επιστροφή σε ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια και μιζέρια, ή ακόμα και σε καθεστώτα που τους απειλούν με θάνατο, λόγω των πολιτικών τους απόψεων).

Ο σκηνοθέτης σκιαγραφεί με μαύρα -όσο και σαφή- χρώματα την σκληρή αλήθεια του δουλεμπορίου και των αρπακτικών που εκμεταλλεύονται τα θύματά του. Στρέφει τα βέλη του εναντίον της πολιτικής που υποθάλπει αυτές τις καταστάσεις -χωρίς να φείδεται αιχμών προς τους Εργατικούς και τον Gordon Brown. Παράλληλα, χτίζει τους χαρακτήρες του, τοποθετώντας τους στις αληθινές τους διαστάσεις, χωρίς να τους χαϊδεύει, αλλά χωρίς περιττές ηθικολογίες και δασκαλέματα.

Κατά τα άλλα, θα έχετε την ευκαιρία να θαυμάσετε το σύνηθες ρεαλιστικό φιλμάρισμα του Loach, χωρίς φτιασίδια και πρόσθετα, με ανθρώπινους ηθοποιούς και χωρίς «photoshop».

Όλες οι πληροφορίες για την ταινία, εδώ και ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο, εδώ.

Aκούμε (πιο πάνω) και βλέπουμε (εδώ από κάτω) Working Class Hero του John Lennon.

Advertisements