Κολυμπάμε σε έναν ωκεανό πληροφοριών φλυαρόντας. Όλοι ξέρουμε τα πάντα, αλλά δεν γνωρίζουμε τίποτα. Είμαστε γεμάτοι με links, αλλά μας λείπουν οι δεσμοί. Κι ακόμα περισσότερο μας λειπει η δέσμευση σε κάτι πέρα από τον εαυτό μας. Παρακολουθούμε τις ζωές μας μέσα από το utube και τις ειδήσεις των 8.

Δεν επικοινωνούμε. Συζητάμε με μοναδικό στόχο να πείσουμε τους άλλους πως αυτό που λέμε εμείς είναι σωστό. Δεν εξετάζουμε ποτέ την πιθανότητα να σφάλλουμε εμείς. Συζητάμε παράλληλα -όχι μαζί.

Και ξεχνάμε μόλις πατήσουμε το κόκκινο πλήκτρο στο τηλεχειριστήριο -μόλις στην οθόνη εμφανιστεί η ένδειξη end of the slideshow. Χρυσόψαρα στη γυάλα που τρέφονται με εικόνες και πληροφορίες -αλλά αποφεύγουν την γνώση.

Παραβλέπουμε το αυτονόητο. Ότι η αιτία διαφέρει από τον λόγο. Βουλιάζοντας στα επιχειρήματα, χάνεται η ουσία. Χρησιμοποιούμε τα πτώματα σαν άλλοθι για την πολυθρόνα μας.

«Όταν κλείνεις την εφημερίδα, χαίρεσαι γιατί ο κόσμος είναι πολύ μακριά» -έλεγε η Σουζανίτα στη Μαφάλντα.

Όταν κλείνεις τον υπολογιστή σου, χαίρεσαι επειδή οι φίλοι σου είναι μακριά;

____________________________________________

Το ασυνάρτητο αυτό κείμενο γράφτηκε με τρεις αφορμές:

1- Στις χτεσινές ειδήσεις, με αηδία παρακολούθησα την υπόθεση της Αμαλίας να συνδέεται με το «αρχιεπισκοπικό δράμα».

2- Έλαβα αυτό (ελπίζω να ανοίγει, δείτε το, είναι σημαντικό) και ένιωσα άχρηστη και λίγη.

3- Κουβεντιάζοντας με μια φίλη, συνειδητοποίησα ότι έχω πλέον ανάγκη να δεσμευτώ σε κάτι που να ξεπερνά τον μικρόκοσμό μου.

 

Ακούμε «Μη μ’αγγίζεις» από τα Κίτρινα Ποδήλατα.

Advertisements