432.jpg

Από το 1966 μέχρι την πτώση του καθεστώτος Τσαουσέσκου, η έκτρωση στην Ρουμανία είναι έγκλημα και τιμωρείται μέχρι και με δεκαετή κάθειρξη. Η απαγόρευση, βασιζόμενη στην βαλκανικού τύπου ηθική, αποσκοπεί στην αύξηση του εργατικού πληθυσμού της χώρας (όπερ και επιτυγχάνεται). Με τα χρόνια, η επιλογή της έκτρωσης δεν είναι μόνο μια πράξη απελευθέρωσης από τις ανεπιθύμτες εγκυμοσύνες: αποτελεί και μια πράξη αντίδρασης προς το καθεστώς.

Το αποτέλεσμα ήταν, η έκτρωση να εξελιχθεί σε μέσο αντισύλληψης, να καταγράφονται μέχρι και 300.000 ανά έτος, ενώ τα επίσημα στοιχεία αναφέρουν 500.000 θανάτους λόγω έκτρωσης μέχρι την πτώση του καθεστώτος (υποπτέυομαι πως ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος).

Βρισκόμαστε στα 1987. Η Gabita και η Ottilia είναι συμφοιτήτριες και μοιράζονται το δωμάτιό τους στην φοιτητική εστία. Η Gabita μένει έγκυος και η Ottilia αποφασίζει να την βοηθήσει με την έκτρωση. Όταν όμως φτάνουν στο προκείμενο, το πράγμα ξεπερνά τα προδιαγεγραμμένα και παίρνει άλλη τροπή. Ο Monsieur Bébé, ο γιατρός που κάνει την έκτρωση, αποδεικνύεται άλλος από αυτό που οι κοπέλες νόμιζαν, και η κατάσταση οδηγείται στα άκρα. H Ottilia, καθώς γίνεται το μεγαλύτερο θύμα της υπόθεσης, αναδεικνύεται σε πρότυπο φίλης και δυναμικής γυναίκας, αλλά η φιλία της με την Gabita και η σχέση της με το αγόρι της δοκιμάζονται σοβαρά.

Στο site της ταινίας (δυστυχώς είναι μόνο γαλλόφωνο), διαβάζουμε ότι η ιστορία είναι αληθινή -και μάλιστα πρόκειται για βίωμα του σκηνοθέτη, Cristian Mungiu. Όμως παρόμοιες ιστορίες, ο σκηνοθέτης μας βεβαιώνει πως υπήρξαν πάρα πολλές -και τα στοιχεία τον δικαιώνουν δυστυχώς. Επιδίωξη του σκηνοθέτη ήταν να επικεντρωθεί στην ιστορία, στους χαρακτήρες και στις δοκιμαζόμενες σχέσεις τους -και όχι στο ιστορικό πλαίσιο, το οποίο είναι παρόν, αλλά σε δεύτερο πλάνο.

Παρά το γεγονός ότι τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι πολύ πιστά στην ιστορική περίοδο, η σκηνοθεσία κατορθώνει το επιδωκόμενο. Ο σκηνοθέτης εμβαθύνει στους χαρακτήρες και στις μεταξύ τους σχέσεις, μέσα από ερμηνείες πολύ έντονες -όσο και χαμηλότονες. Οι πάυσεις και οι σιωπές είναι σημαντικότερες από τους διαλόγους, τα βλέμματα λένε περισσότερα από τα λόγια.

Εντυπωσιακή και υποβλητική με την ερμηνεία της, η Anamaria Marinca κλέβει την παράσταση στον ρόλο της Ottilia. Πολύ καλή η Laura Vasiliu -όσο κι αν ο ρόλος της Gabita είναι εκνευριστικός. Εξίσου αναδεικνύεται και ο Vlad Ivanov στον ρόλο του γιατρού (ένας τόσο αντιπαθητικός ρόλος πρέπει να είναι μεγάλη πρόκληση για έναν ηθοποιό και ο Ivanov ανταποκρίνεται πλήρως).

Η δική μου αίσθηση ήταν πως όσα παρακολούθησα ήταν πολύ γνώριμα, κάλλιστα θα μπορούσαν να διαδραματίζονται στην ελληνική επαρχία της δεκαετίας του ’60 ή του ’70. Το δωμάτιο του ξενοδοχείου μου θύμισε έντονα αντίστοιχα δωμάτια τρίτης κατηγορίας της ηπειρωτικής Ελλάδας, από διακοπές των παιδικών μου χρόνων. Το οικογενειακό τραπέζι και οι διάλογοι που εκτυλίσσονταν σε αυτό ήταν πάρα πολύ οικείοι.

Η ταινία είναι καθηλωτική και πολύ ανθρώπινη. Χωρίς να έχω δει τις υπόλοιπες διαγωνιζόμενες στις Κάννες, πιστεύω πως άξιζε τον Χρυσό Φοίνικα. Να την δείτε, αλλά να είστε προετοιμασμένοι για πολύ έντονα συναισθήματα, σε περίπτωση που είστε επιρρεπείς στην κατάθλιψη και που θυμώνετε εύκολα με την ανθρώπινη κτηνωδία.

Advertisements