jonathancoe.jpg

Αν δεν έχετε διαβάσει Jonathan Coe, απλώς έχετε ένα τεράστιο κενό στην κουλτούρα σας και να φροντίσετε πάραυτα να το καλύψετε. Πέραν του απαράμιλλου ταλέντου του και της καθηλωτικής πέννας του, ο τύπος είναι πολύ διαβασμένος, φαίνεται πως κάνει σοβαρότατη έρευνα όταν γράφει τα βιβλία του και κατορθώνει πάντα να δημιουργήσει μια γοητευτική πλοκή, συνδυασμένη με αρκετό μυστήριο και εξαιρετικό χιούμορ.

Το What a carve up! αποτελεί μια καίρια ανάλυση των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων στη θατσερική Βρετανία της δεκαετίας του ’80, μέσα από την αφήγηση της ιστορίας μιας αριστοκρατικής οικογένειας (ακμή, παρακμή, οικογενειακά σκάνδαλα και τραγωδίες), η οποία εμπλέκεται με τις ιστορίες τριών απλών ανθρώπων που κατά τυχαίο τρόπο, είναι και θύματα μελών της οικογένειας αυτής. Πρόκειται όμως και για μια ιστορία μυστηρίου, του οποίου η εντελώς απροσδόκητη λύση βρίσκεται κυριολεκτικά στην τελευταία σελίδα του βιβλίου. Το μυθιστόρημα έτυχε μιας εξαιρετικής μετάφρασης στα ελληνικά από την Σώτη Τριανταφύλλου, υπό τον τίτλο «Τι ωραίο πλιάτσικο!».

Σε παρόμοια λογική κινείται και το The Rotters’ Club (Η λέσχη των τιποτένιων), που αναφέρεται στην δεκαετία του ’70, αλλά και η συνέχειά του, το The Closed Circle (Ο κλειστός κύκλος), για την δεκαετία του ’90.

Σε άλλο κλίμα, το The Dwarves of Death (Οι Νάνοι του θανάτου) αφηγείται ένα έγκλημα υπό τους ήχους της πανκ μουσικής, ενώ το The House of Sleep (Το σπίτι του ύπνου) στηλιτεύει την παράνοια στην οποία μπορεί να φτάσει η ιατρική έρευνα, αλλά και τα αδιέξοδα τα οποία μπορούν να αγγίξουν οι ψυχικά διαταραγμένες προσωπικότητες.

Η είδηση είναι, όμως πως ο Coe εξέδωσε μόλις πριν από λίγους μήνες το The rain before it falls, το οποίο μόλις πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε και στα ελληνικά. Και δεν σταματά να εκπλήσσει, δεδομένου ότι πρόκειται για μια εντελώς διαφορετική ιστορία, για πρώτη φορά χωρίς πολιτική ή κοινωνική χροιά. Εδώ αφηγείται με έναν απίστευτα πρωτότυπο τρόπο την δραματαική ιστορία μιας οικογένειας, και μάλιστα απο τη σκοπιά μιας λεσβίας (υποθέτω πως έτσι κι αλλιώς, θα πρέπει να είναι εξαιρετικά δύσκολο για έναν άντρα συγγραφέα να γράφει σαν γυναίκα, κι ακόμα περισσότερο σαν ομοφυλόφιλη γυναίκα). Η Rosamund, λίγο πριν αυτοκτονήσει ηχογραφεί σε κασέτες την ιστορία της οικογένειάς της, μέσα από την περιγραφή 20 φωτογραφιών. Παραλήπτης αυτού του υλικού είναι η, από χρόνια χαμένη, εγγονή της ξαδέρφης της. Η πέννα του Coe είναι και πάλι γοητευτική, η πλοκή πολύ καλοσχεδιασμένη και γεμάτη εκπλήξεις. Η αγγλική έκδοση είναι, όπως πάντα, πολύ προσεγμένη και λιτή, όσο και το ύφος του συγγραφέα.

(Η άποψη της Αλεπούς, εδώ -ο διθύρμαβος πρέπει να πω καλύτερα).

Ο Coe έχει το ταλέντο που έχει και η Σώτη Τριανταφύλλου, να αλλάζει το ύφος του σχεδόν σε κάθε του βιβλίου. Στο The rain before it falls ξεδιπλώνει επίσης και το ταλέντο της περιγραφής, πολύ περισσότερο από ό,τι στα προηγούμενα βιβλία του, ενώ παράλληλα για μια ακόμα φορά εντυπωσιάζει με την φαντασία, την πρωτότυπη ιδέα και την σε βάθος σκιαγράφιση των χαρακτήρων.

Καλή ανάγνωση!

(Συμβουλεύω να διαβάσετε όλα του τα βιβλία στα αγγλικά, καθώς έτσι προσεγγίζεται ακόμα καλύτερα το λογοτεχνικό ταλέντο του συγγραφέα -συν το γεγονός πως χρησιμοποιεί μια πανέμορφη εκδοχή της γλώσσας του Shakespeare).

Advertisements