wildparty.jpgΣτην δεκαετία του ‘30, κατά την διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης, σε κάποια αμερικάνικη πόλη (πιθανώς στη Νέα Υόρκη) η Queenie, μια εκτυφλωτικά όμορφη περφόρμερ συνδέεται με τον Burr, έναν όμορφο αλλά σκληρό νυχτερινό τύπο. Η σχέση τους φθείνει, εξαιτίας της καταπιεστικής συμπεριφοράς του Burr, την οποία είναι αδύνατο να ανεχθεί η ανεξάρτητη Queenie.

Κάποιο βράδυ, στο καμπαρέ όπου δουλεύει εκείνη, εμφανίζεται η άσπονδη φίλη της Kate με την νέα της κατάκτηση τον Black, ο οποίος αμέσως θαμπώνεται από την Queenie. Η βραδιά εξελίσσεται σε ένα τρελό όργιο που περιλαμβάνει χορό, τραγούδι, άφθονη jazz, αλκοόλ, ναρκωτικά, σεξ, πάθη, αλλά καταλήγει σε ένα φόνο.

Η ιστορία αυτή αποτυπώνεται για πρώτη φορά στο ποίημα του Joseph Moncure March, to 1928, το οποίο εκδίδεται στην Βοστώνη και αμέσως απαγορεύεται. Πολλά χρόνια αργότερα, το ποίημα αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για ένα βιβλιο και μια ταινία, χωρίς πολλές αξιώσεις. Το 2000 όμως ανέβηκε στο Broadway με πολύ καλό καστ και πρωτότυπη σκηνοθεσία και ήταν πολύ επιτυχημένο.

Επτά χρόνια μετά, μια jazz μπάντα παίζει τα τραγούδια που ακούστηκαν στο Broadway, συνοδεύοντας την απαγγελία του ποιήματος από τον Benoît Verhaert, στις Βρυξέλλες. Μαζί καταφέρνουν να μας μεταφέρουν στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ‘30 και να μεταδώσουν την ατμόσφαιρα του καμπαρέ με πρωτοφανή τρόπο, χωρίς καμία υποστήριξη από σκηνικά και κοστούμια, με μόνα εργαλεία την μουσική (ιδιαίτερα το καταπληκτικό κόντρα μπάσο και την απίθανη τρομπέτα) και την απίστευτη ερμηνεία/performance του Verhaert. Στην σκηνή, τραγουδούν, πίνουν, καπνίζουν, φωνάζουν, χορεύουν, τσακώνονται και σχεδόν δραματοποιούν το περιγραφόμενο όργιο, χωρίς την συμμετοχή ηθοποιών άλλων πλην του αφηγητή.

Και όχι τυχαία, στο τέλος αποθεώνονται από ένα από τα πιο θερμά χειροκροτήματα που έχει κλείσει ποτέ θεατρική παράσταση.

Advertisements