airplane.jpg

Τελικά, ίσως και να μην έχουν άδικο όσοι με αποκαλούν Βέλγα.

Οι εκλογές προκυρήχθηκαν, ενώ εγώ διακόπευα στην Νάξο. Με το που το πληροφορήθηκα, έβαλα λυτούς και δεμένους να μου ψάξουν εισιτήριο -δεδομένου ότι δεν μπορούσα να παρατείνω την παραμονή μου στην Ελλάδα, μέχρι τις εκλογές, όσο και αν το ήθελα. Οι λυτοί και οι δεμένοι ήταν φίλοι, συγγενείς και γνωστοί με πρόσβαση στο δίκτυο -που εγώ, καθότι διακοπεύουσα, δεν είχα.

Μετά κόπων και βασάνων, εξασφάλισα ένα εισιτήριο με όχι πολύ βολικές ώρες, και σε τιμή που ας μην το σκέφτομαι καλύτερα και μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Αλλά, ας είναι. Όπως εύστοχα είχε γράψει και ο γελοιογράφος Γιώργος Ιωάννου «ένα δικαίωμα έχουμε, και αυτό είναι υποχρεωτικό».

Το περασμένο Σάββατο πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Πακετάρισα τα λιγοστά μου υπάρχοντα (μόνο 13 κιλά υπέρβαρο, ας όψονται οι σπανακοτυρόπιτες της περίφημης μητέρας) και επιβιβάστηκα στο magic bus, ε, συγγνώμη, στα αεροπλάνα της Αλιντάλιας. Έφτασα στη βάση μου χωρίς απώλειες και με όχι αξιοσημείωτη καθυστέρηση.

Και εν τέλει, έφτασα και στο σπίτι μου! Επιθεώρησα τα φυτά μου (τα βρήκα σε αρίστη κατάσταση, άγαλμα θα της κάνω της καλής γειτόνισσας), και την γενικότερη κατάσταση του σπιτιού, και άρχισα να ξεπακετάρω. Εντόπισα μερικές απώλειες (πράγματα που ξέχασα στην Αθήνα, αλλά χαλάλι, την Παρασκευή πάλι εκεί θα είμαι), αλλά όχι σημαντικές.

text_image_2004-06-09.jpgΤην Παρασκευή εκεί θα είμαι; ΧΑ! Κάποιος μου παίζει άσχημα παιχνίδια, διότι, όταν βρηκα τον φάκελο του εισιτηρίου (για τις εκλογές ντε!), τον άνοιξα, αλλά…. ήταν άδειος! Με περιέλουσε κρύος ιδρώτας, τα χέρια μου και τα γόνατά μου απέκτησαν πρόωρο πάρκινσον, αλλά κυρίως: αδυνατούσα να ερμηνεύσω το μυστήριο! Πώς εξαφανίστηκε το εισιτήριο μέσα από το φάκελο; Αδύνατον να βρω απάντηση! Η πρώτη σκέψη ήταν να τηλεφωνήσω στην μητέρα και να την ρωτήσω, μήπως για κάποιο ανεξήγητο λόγο, το εισιτήριο αποφάσισε να εφαρμόσει την αρχή της αυτοδιάθεσης και έμεινε στην Αθήνα. Στην σκέψη της κατσάδας για την αφηρημάδα μου, εγκατέλειψα αυτό το πλάνο και έψαξα να βρω άλλο. Η μητέρα ΔΕΝ έπρεπε να ενημερωθεί για την εξαφάνιση του εισιτηρίου.

Την επομένη λοιπόν, τηλεφώνησα στην Ολύμπικ Έρλάινζ για να μάθω τι γίνεται σε περίπτωση απώλειας αγορασμένου εισιτηρίου. Η Ολύμπικ, ως είθισται, μου αναπτέρωσε το ηθικό. Έπρεπε να προμηθευτώ αντίγραφο του εισιτηρίου από το ταξειδιωτικό γραφείο, όπου το αγόρασα, και με αυτό να πάω στα γραφεία τους (στο αεροπόρτο, δεν έχουν άλλα), όπου θα παραλάμβανα dupplicatum!

Τέλεια! Μου έστειλαν το αντίγραφο με φαξ (να’ναι καλά η τεχνολογία!) και πήγα στο αεροπόρτο. Για να διαπιστώσω ότι το dupplicatum κοστίζει τριάκοντα αργύρια… δλδ ευρώπουλα! Αυτό δεν μου το είχαν πει από τηλεφώνου, αλλά φασαρία δεν έκανα, καθ’ότι ήμουν στην ανάγκη και δεδομένου ότι είχα διαπράξει και παροιμιώδη ηλιθιότητα, και όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια και αργύρια.

Ακόμα αναρωτιέμαι πού στο καλό εξαφανίστηκε το χαμένο εισιτήριο! Και πώς είναι δυνατό ένα dupplicatum μεγέθους μικρότερου από Α5 να κοστίζει τριάκοντα γιούροζ!

Αλλά ας είναι. Το ντουπλικάτο είναι φυλαγμένο σε ασφαλές μέρος, και εγώ θα ασκήσω -καλώς εχόντων των πραγμάτων, γιατί ποτέ δεν ξέρεις- το εκλογικό μου δικαίωμα ως συνεπής Ελληνίδα πολίτης.

 

 

Η ψήφος είναι βέβαια, μυστική και αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός από εμάς. Σας προτρέπω, όμως, την ώρα που θα μπείτε στο παραβάν και θα έχετε μπροστά σας τα -δεν ξέρω πόσα- ψηφοδέλτια, να κάνετε μια ιστορική αναδρομή και να θυμηθείτε πόσα έχουν συμβεί σε αυτό τον άμοιρο τόπο τα τελευταία δέκα χρόνια. Μην κουραστείτε να πάτε και πιο πίσω, αν δεν έχετε την διάθεση (αν και καλό θα ήταν… ).

Και, να λάβετε την απόφασή σας με καθαρό μυαλό, βασιζόμενοι στην συνείδηση -όχι στο συναίσθημα, όχι στο συμφέρον, ούτε και στις υποσχέσεις.

Advertisements