greecefires.jpg

Ήθελα πολύ να πάω στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τις πυρκαγιές, στις 29 Αυγούστου, αλλά δυστυχώς δεν ήμουν στην Ελλάδα. Και στην επόμενη συγκέντρωση, στις 4 Σεπτεμβρίου ήθελα να πάω, αλλά αυτή δεν την πήρα είδηση, δυστυχώς (δεν την έπαιξαν τα μέσα αυτήν ιδιαίτερα).

Υποστηρίζω γενικώς σχεδόν κάθε μορφής διαμαρτυρία. Ελάχιστες είναι εκείνες που δεν έχω υποστηρίξει. Υπερασπίζομαι, επίσης, το δικαίωμα του καθενός να διαμαρτυρηθεί με τον τρόπο που επιλέγει και θεωρεί πιο αποτελεσματικό. Και με ενοχλούν όσοι πατρωνάρουν τις διαμαρτυρίες με όποιον τρόπο κι αν το κάνουν.

Πληροφορήθηκα από μια φίλη, η οποία συμμετείχε στην διαμαρτυρία της 29ης Αυγούστου, ότι ο κόσμος έκραξε και έδιωξε κινήσεις πολιτών και μπλοκ που επεχείρησαν να διαμαρτυρηθούν φωνάζοντας συνθήματα. Και προβληματίστηκα πολύ.

Οι άνθρωποι που έκραξαν τους οργανωμένους διαδηλωτές δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να υιοθετήσουν τις πρακτικές που έχουν καταδικάσει. Λειτούργησαν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, με τον οποίο λειτουργούν «τα κόμματα» τα οποία αυτοί καταδικάζουν. Αντιμετώπισαν την διαμαρτυρία σαν τσιφλίκι τους, στο οποίο  «ο μη ων μετ’εμού κατ’εμού εστί». Είπαν με δυο κουβέντες «Μάγκες, αυτό είναι το δικό μας μετερίζι, να πάτε αλλού».

Και αναρωτιέμαι, τι ήθελαν να πετύχουν με αυτό; Καταρχάς, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι πολλοί από τους «αυθόρμητους και εξοργισμένους» διαδηλωτές δεν έχουν ψηφίσει ή δεν θα ξαναψηφίσουν αυτούς που έδιωξαν και έκραξαν. Επί πλέον, αν το πρόβλημα ήταν να μην υπάρξει καπηλεία της διαδήλωσης από πολιτικούς χώρους, αυτό μπορεί εύκολα να αποφευχθεί και με πιο δημοκρατικούς τρόπους. Εκτός αυτού όμως, ο στόχος της διαδήλωσης ήταν να υπάρξει μια διαμαρτυρία για το γεγονός ότι η μισή Ελλάδα κάηκε εν ριπή οφθαλμού. Κατά συνέπεια, όσο πιο μαζική ήταν η διαδήλωση, τόσο το καλύτερο. Έχουμε την πολυτέλεια να διώχνουμε κόσμο; Μας φτάνουν οι 15 χιλιάδες κόσμου που παρέστησαν και ρίχνουμε πόρτα έτσι ελαφρά τη καρδία;

Αναρωτιέμαι επίσης, πώς μπορούσαν να ξέρουν αυτοί που έκραξαν τις κινήσεις πολιτών που κατέβηκαν συντονισμένα στην διαδήλωση ότι όλοι όσοι ήταν μέσα στα μπλοκ που εκδιώχθησαν ήταν προδότες κομματικοί; Από την προσωπική μου εμπειρία, γνωρίζω καλά πως συχνά σε τέτοια μπλοκ εμπλέκονται και τυχαίοι «ανένταχτοι» πολίτες, επειδή πήγαν με φίλους και γνωστούς τους. Με ποιο δικαίωμα οι «τιμητές του ανεξάρτητου κινήματος» έδιωξαν αυτούς τους ανθρώπους; Μήπως θα αρχίσουμε να πληρώνουμε εισιτήριο ή να δηλώνουμε ότι δεν έχουμε κομματική ταυτότητα για να συμμετάσχουμε στις διαδηλώσεις;

Φυσικά, όλη αυτή η συζήτηση εμπεριέχει και ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Από τα φοιτητικά μου χρόνια, θυμάμαι ότι σε πολλές κινητοποιήσεις κάποιοι «ανεξάρτητοι» υπεραμύνονταν της ανεξαρτησίας τους, έναντι όσων ήταν μέλη ή φίλα προσκείμενοι σε κάποιες οργανώσεις, κινήσεις ή ομάδες. Και ερωτώ: όλοι μας δεν έχουμε μια πολιτική άποψη; όλοι μας δεν πρεσβεύουμε κάποια πιστεύω; Τι είναι εκείνο που διαφοροποιεί κάποιες απόψεις σε εξαρτημένες και κάποιες άλλες σε ανεξάρτητες; Ανεξάρτητες από τι ακριβώς; Και πάλι από προσωπική εμπειρία μιλώντας, θα είχα να καταθέσω ότι μέσα από την στράτευσή μου σε συγκεκριμένο χώρο (στον οποίο δεν ανήκω πλέον, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία), πιο πολύ προσέφερα (σε χρόνο, χρήμα και εργατοώρες) παρά αποκόμισα οφέλη (χα! είναι αστείο ακόμα και να το σκεφτώ). Θεωρώ μάλιστα επικίνδυνη αυτή την τάση «ποινικοποίησης» της πολιτικοποίησης. Γιατί υπονομεύει τις συλλογικότητες κάθε μορφής, οι όποίες -κακά τα ψέμματα- είναι οι μόνες που έχουν την δύναμη να απειλήσουν και να θέσουν εν αμφιβόλω τις πολιτικές επιλογές που προσσβάλλουν τα συμφέροντα και το μέλλον των πολλών.

Η αλήθεια είναι πως οι εκπρόσωποι του επίσημου πολιτικού σκηνικού εργάστηκαν σκληρά επί χρόνια για να κατορθώσουν να απονομιμοποιήσουν τις συλλογικότητες στα μάτια της κοινωνίας. Από τον συνδικαλισμό της δεκαετίας του 80 μέχρι τις διασπαστικές κινήσεις των τελευταίων χρόνων, εκείνοι που ήθελαν να αμαυρώσουν την αξία και την δύναμη της συλλογικότητας, έβαλαν τα δυνατά τους και το κατάφεραν. Και έτσι σήμερα αποθεώνεται η αξία της ατομικότητας και πλέκονται εγκώμια για εκίνους που τα καταφέρνουν μόνοι τους.

Μόνο που εκείνοι που τα καταφέρνουν μόνοι τους, τα καταφέρνουν για την πάρτη τους. Κι όταν διακυβεύονται συλλογικά συμφέροντα, είτε αυτά αφορούν στο περιβάλλον, είτε στην οικονομική πολιτική, όσο και να παλέψεις μόνος σου, μια τρύπα στο νερό θα καταφέρεις.

Τα πάντα είναι πολιτική. Ακόμα κι αν δηλώνει κανείς «απολιτίκ» ή «ανένταχτος», και αυτό ακόμα είναι μια πολιτική στάση. Πολλοί ανένταχτοι μαζί μπορούν να συνθέσουν μια πολιτικότατη κίνηση πολιτών. Και είναι γνωστό ότι εν τη ενώσει η ισχύς. ‘Οπως είναι προφανές στα δικά μου μάτια, ότι ακόμα και αν δεν συμφωνείς 100% με έναν πολιτικό χώρο, αυτό δεν σε εμποδίζει να συστρατευθείς προκειμένου να είσαι αποτελεσματικότερος στην δράση σου για την επίτευξη κάποιων στόχων.

Εκ των υστέρων, συνειδητοποίησα δε ότι στην προκειμένη συγκυρία διαφωνώ με την καθιστική και σιωπηρή διαμαρτυρία. Μετά από μια τέτοια καταστροφή, δεν νιώθω την ανάγη να το βουλώσω και να διαδηλώσω το πένθος μου. Μου φαίνεται πολύ ηττοπαθές. Αντιθέτως, θα είχα πολλή όρεξη να φωνάξω και να ρίξω μπόλικες ντομάτες και γιαούρτια σε αυτούς που θεωρώ υπεύθυνους για μια πολιτική που υπονομεύει το παρόν και το μέλλον μου. Ακόμα και αν το τίμημα θα ήταν να φάω μερικά δακρυγόνα και να υπάρξουν συλλήψεις.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως δεν θα ήθελα να συμμετάσχω στην διαδήλωση. Αν όμως είχα συμμετάσχει, χωρίς να φοράω μαύρα, και είχα επιλέξει να φωνάξω ένα σύνθημα, θα με είχαν διώξει; Αν είχα επιλέξει να παραστώ δηλώνοντας ότι ανήκω σε κάποιο πολιτικό χώρο (που δεν ανήκω αυτή τη στιγμή), θα είχα φάει πόρτα; Και από ποιον; Ποιος αυτο-ορίζεται τσιφλικάς της κινητοποίησης;

Advertisements